De hel van verjaardagsfeestjes

Op het moment dat ik deze woorden type heb ik het verjaardagsfeestje van mijn zoon (8) net achter de rug. Mijn bloeddruk is weer gedaald naar aanvaardbare proporties. Ditmaal was het in zo’n indoor-speelhal: zo’n klankkast die je eraan herinnert hoe de onderste ring van Dante’s hel eruit moet zien: één bak lawaai, de temperatuur van een reptielenhok, huilende kinderen, 14-jarigen (wat doen die daar überhaupt?) die de pannakooi claimen én een mascotte in een levensgroot apenpak die me de stuipen op het lijf jaagt.

Twee jaar eerder hield ik het feestje bij mij in de achtertuin. Dat was nog een graadje erger, want dan moet je ze zélf entertainen en met een spanningsboog van pakweg vijf minuten is dat een hele uitdaging. En toen begon het tot overmaat van ramp ook nog te regenen en moesten we alle activiteiten naar binnen verplaatsen. Nu ben ik eigenlijk helemaal geen fan van verjaardagen die ik zelf moet organiseren: bij mijn eigen verjaardagen ben ik meer bezig met te kijken of iedereen het nog wel gezellig heeft. Bij mijn eigen kinderen heb ik exact hetzelfde. Ik wil ze overal tegen beschermen. Alles moét goedgaan en iedereen moét een leuke middag hebben.

Om verjaardagsfeestjes van je kinderen een hel te noemen is natuurlijk schromelijk overdreven. Maar ik blijk niet de enige ouder te zijn die hooggespannen verwachtingen heeft van het jaarlijkse kinderpartijtje. Want je dochter of zoon moet een dag later toch met de borst vooruit het schoolplein op kunnen stappen (en stiekem jijzelf ook). Was het vroeger een middagje zwemmen en daarna door gechloord een patatje wegwerken; tegenwoordig wordt het hoe langer hoe gekker. Klimmuren, een voetbalstadion bezoeken, escaperooms, een fotoshoot, brandjes blussen of ‘Wie is de mol?’ naspelen (Rik van de Westelaken niet meegeleverd): het kan allemaal.

Aan de andere kant: vier wat je kunt vieren. Je kind is maar één keer jong en een leuke herinnering is altijd mooi meegenomen. Persoonlijk houd ik het aantal kinderen altijd beperkt: wanneer hij of zij vijf wordt nodigen we vijf kindjes uit, bij zes jaar zes kinderen, etc. Dan kun je iedereen ook goed de aandacht geven. En laat het vooral om je kind draaien. Mijn zoon had in die indoor-speeltuin een heel leuke middag, juist op een plek die ik als volwassene compleet verafschuw. Je eigen wensen of verlangens (vooral ook diegene die je op zo’n moment op je kind projecteert) zijn écht van ondergeschikt belang. En geloof me: aan ieder feestje komt een einde.

2 reacties op “De hel van verjaardagsfeestjes
  1. Avatar John schreef:

    heel herkenbaar 😉
    zo lang mogelijk eenvoudig vieren en laten gebeuren.

  2. Avatar Marij-ke schreef:

    Kinderfeestjes zijn dan pas leuk als het echt een spontaan feest is. Taart zelf bakken, speurtocht en tussen de middag mee eten. Er is genoeg te verzinnen.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Mijn kind
30 juli 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief