En rij dan niet stilletjes, ons straatje voorbij….

Het leek er weer op dit jaar, dat het Sinterklaasfeest ons door de neus geboord zou worden. Zoals we ieder jaar horen in het Sinterklaasjournaal ging er weer van alles mis. En dan ook nog Corona. Nee, dit jaar zou Sint misschien toch echt stilletjes ons straatje voorbij rijden. Er is al zoveel afgelast dit jaar. Gelukkig bleek al snel: de Sint bleef niet in Spanje in quarantaine, maar kwam toch weer schoenen vullen in Nederland. 

Oneerlijk verdeeld

Sinds de zomer werk ik als persoonlijk begeleider in een kleuterklas en zo maakte ik het hele Sintgebeuren weer van dichtbij mee. Op maandagochtend werd door de kinderen in de kring verteld over de inhoud van hun gezette schoenen. De een kreeg een bestuurbare robot, de ander enkel pepernoten.

Ik dwaalde even terug in de tijd. Want ook toen ging het zo. De een kreeg prachtige cadeaus. De ander, net als ik, alleen wat lekkers. Op pakjesavond was het nog veel gekker: Sint gaf sommige kinderen cadeaus waar ik alleen van kon dromen. Nu wist ik hoe het zat: papa en mama speelden voor Sint. En elk dubbeltje werd bij ons thuis omgedraaid. Ik was altijd blij met een cadeau en een grote chocoladeletter. Maar in mijn hoofd wrong het wel eens. En dacht ik wel eens dat die Sint, als hij wel echt bestond, zijn pakjes niet zo eerlijk verdeelde. 

Geen gift, maar een gave

God wordt weleens vergeleken met Sinterklaas. Allebei gulle gevers. God geeft ons, net als Sinterklaas, niet altijd wat we op ons verlanglijstje bij Hem hebben ingediend. Hij geeft ons wat we nodig hebben. Dat waar we ten diepste naar verlangen, in plaats van zoethoudertjes. Gods cadeaus zijn soms weggevertjes. En dan bedoel ik echte weggevertjes. Dingen die we ontvangen om door te geven. Geen gift, maar een gave. We hoeven niet te wachten tot hij weer in het land is, we hoeven geen schoen te zetten. God geeft elke dag opnieuw, dat wat we nodig hebben. Hij rijdt echt niet stilletjes, ons huisje voorbij. 

Hij geeft ons wat we nodig hebben.

Vol verwachting klopt ons hart

Vandaag zijn de Sintjes en Pieten weer weg uit mijn kleuterlokaal. We schakelen naadloos over op uitkijken de Kerst. We richten ons op Hem, waar het allemaal om draait. Vol verwachting mag ons hart kloppen, want we mogen dat wat we nodig hebben van Hem verwachten.

4 comments on “En rij dan niet stilletjes, ons straatje voorbij….
  1. Avatar Mar schreef:

    Als ik dit lees denk ik ook dat het laten vertellen over de cadeau’s een voedingsbodem is om sommige kinderen te krenken en jaloezie op te wekken. Een zakje pepernoten gegeven van een omgedraaid dubbeltje met liefde is toch beter dan een cadeau snel even besteld en wat na een week weer op de grote hoop ligt. Maar zo ging dat vroeger niet, toen moest je er toch nog om..

    • Geesje Geesje schreef:

      Tja Mar, daar ben ik het mee eens. En dat zag de stagejuf ook toen iedereen dit ging vertellen.

  2. Avatar Wim Havinga schreef:

    Dat ongelijke cadeautjes ontvangen was bij ons op de lagere school (jaren ’50) met ouderavond ook zo. Ik herinner me dat een jongen met gemiddelde schoolprestaties het duurste cadeau kreeg. Ik kreeg een reep chocolade, maar had er vrede mee.

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Mijn kind
7 december 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief