Examenstress

Mijn dochter deed examen voor de havo.  En ik had stress, hier ging iets niet goed…Er gaat natuurlijk een verhaal aan vooraf.

Kort samengevat; vorig jaar had dochterlief ook examen gedaan en ze was helaas gezakt. Dit kwam omdat ze vanaf de kerstperiode ziek was en daardoor niet naar school kon. Dus slagen was niet echt aan de orde, meer om zoveel mogelijk vakken te halen. Dus daar zat geen stress. De focus lag toen op beter worden en tevens een plan maken voor examenjaar twee.

Tijdens het tweede examenjaar herstelde ze van haar ziek zijn, dat proces heeft al met al een jaar in beslag genomen. Langzaamaan begon ze zichzelf te hervinden en weer plannen te maken. Ze werkte hard en wilde graag slagen. Aan inzet geen gebrek. Ook keek ze verder en vroeg ze zich af; ‘Wat wil ik doen na mijn examen?’ Een langgekoesterde droom kwam weer in beeld. Een jaar naar het buitenland, naar Amerika.

Dus wij hebben samen de mogelijkheden onderzocht en een plan gemaakt om deze droom te realiseren. Ze had er zin! En was/is er helemaal klaar voor! De toetsen waren het hele jaar redelijk goed gegaan, het hield niet over maar met deze cijferlijst zou ze gewoon slagen. Na een intensieve periode van voorbereiding was het zover, de examens!

Na elk examen keek ze de toetsen na en op basis daarvan kon ze inschatting van haar cijfer maken. Voor alle vakken was dit voldoende op twee na. Daar leek het om te spannen…de dag van de uitslag naderde. Gespannen probeerden we de tijd tot “het telefoontje” door te komen. Wat gunde ik het haar om te slagen! Ze had er hard voor gewerkt en het dus zeker verdiend! Maar helaas, ze was niet geslaagd. Het cijfer 4.8 voor geschiedenis was veel lager dan verwacht.

Mijn dochter had er rekening mee gehouden, ze ging in overleg met de docent en vervolgens weer aan de slag. Maar er was ook een stukje wanhoop. Vorige keer had ze de materie ook goed geleerd en vervolgens een onvoldoende gehaald. Wat moest ze nu anders doen? En wat als ze het nu weer niet zou halen? Dan zou ze niet haar droom kunnen gaan naleven. We probeerden de moed erin te houden en dit proces positief te benaderen. Maar ik begreep dat er meer nodig was.

De dag van het herexamen kwam, ik voelde stress bij mijzelf. Ik wilde zo graag dat het goed zou gaan. Dat ze door zou kunnen gaan met haar leven en haar droom. Dus ik besloot een hulplijn in te zetten. Ik activeerde mensen binnen mijn netwerk om tijdens het herexamen voor haar te bidden. Heel concreet dat ze vragen juist mocht interpreteren en termen mocht noemen die punten opleverden. Alles zat in haar hoofd dus daar zat het probleem niet. Ik moest hierbij denken aan de tekst in Lucas 11:9-10 HTB:’ Luister, zo gaat het ook bij het bidden. Vraag en je zult ontvangen. Zoek en je zult vinden. Klop, en de deuren zullen voor je opengaan. Want ieder die bidt, ontvangt. Wie zoekt, vindt. En voor wie klopt, gaat de deur open.’

Eerlijk gezegd vond ik dit wel heel spannend, ik blijf toch kleingelovig op dat gebied. Maar ik had ook in het verleden ervaren dat er kracht uitgaat van gebed. Hoe meer mensen bidden, hoe meer kracht. En natuurlijk dekte ik mezelf in met “wat heb ik te verliezen”. Maar ondanks al mijn eigen bezwaren heb ik toch doorgezet. En het ook maar aan mijn dochter verteld toen ze terugkwam van haar examen.

Ze kon geen inschatting geven van hoe het gegaan was en ze ging het deze keer ook niet nakijken. Ik had gehoopt op een superpositieve reactie na thuiskomst van “ik wist op alle vragen precies het antwoord” en ik begon gelijk te twijfelen aan mijn hulplijn.

En weer kwam de dag van de uitslag. Ik probeerde vol geloof te blijven. Er was voor gebeden. Ik heb er geloof en vertrouwen in. Maar wat was ik gespannen. De hele ochtend heb ik samen met dochter dozen in en uitgepakt om de stress wat te omzeilen. We zaten intussen midden in onze verhuizing. Mijn dochter was relaxed, ze kon er nu toch niets meer aan doen… En ineens, bijna twee uur voor het afgesproken moment ging de telefoon: ‘Gefeliciteerd, je bent geslaagd met een 6,5!’
‘Halleluja. Prijs de Heer! Het gebed is verhoord!’

Natuurlijk heeft mijn dochter er zelf hard voor gewerkt, maar God heeft zeker meegewerkt!

Heb jij wel eens zo concreet voor iets gebeden en wat gebeurde er bij jou?

Deel dit verhaal:
Janneke Plantinga

Geschreven door:

Thema: Mijn kind
17 juli 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief