Geen doorsnee kind

“Mam hou nou op met praten, mijn hoofd is moe”. Ik probeer hem over te halen om een speelafspraakje te maken na school. Maar hij wil niet, zijn stof-filter is vol, het prikkel-vangnetje vertoont gaatjes.

Blinde vlek?

Elk kind is uniek, maar mijn zoon van negen is een beetje bijzonderder dan een doorsnee kind. Hoewel? Ik merk het eigenlijk amper; hij is gewoon zoals hij is, zoals ik hem altijd gekend hebt. Is dat nou een blinde vlek? Dat is onvoorwaardelijke liefde, denk ik. Maar op een bepaald moment herken ik toch wat eigenaardigheden, vooral door wat anderen mij spiegelen.

Je ziet hem in zichzelf zoeken

Hij maakt nooit zelf speelafspraakjes, zoals mijn andere zoon. Die overigens even oud is en dus altijd vergelijkingsmateriaal biedt. Voor de les begint schuifelt hij altijd wat rond, haakt nergens echt aan, gaat er alleen maar bij staan. Soms gaat hij ineens heel dichtbij een ander kind staan en prikt diegene in zijn of haar nek. Zijn klasgenoten, waar hij nu een jaar bij in de klas zit, kennen hem inmiddels. Toch weten ze soms niet goed hoe ze op hem moeten reageren. Soms willen ze dat hij stopt, soms lachen ze maar wat, of aaien hem over zijn bol. Je ziet hem dan in zichzelf zoeken: is dit een positieve reactie of niet? 

Hij speelt vaak alleen

Tot nu toe had hij er zelf weinig last van. Thuis gaat het samenzijn en -spelen heel goed met zijn broer en bonusbroers en zussen, daar is hij helemaal vertrouwd mee, dat scheelt. Op school is hij in de pauzes graag bij zijn broer in de buurt en speelt vaak alleen, met de dieren in de kinderboerderij of in de zandbak of hangend in bomen. En waarom ook niet? Dit maakt hem blij. Maar hij wordt ouder en bewuster en ik voel dat hij er wat onzeker door wordt. Hij heeft bijvoorbeeld in de gaten dat hij dit jaar nog niet is uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje.

Bezorgd

Wat een klus vind ik dit. Ik ben bezorgd en ik ben verdrietig. Want het is zo’n lekker joch; gevoelig, transparant, een heerlijke knuffelkont en bovenal ontwapenend. Het ligt in mijn aard om hem te willen helpen. Ik merk dat het vaak averechts werkt. Vooral als mijn ongerustheid het overneemt van mijn vertrouwen. Mijn vertrouwen in hem, als mensenkind, die ook al een heleboel zelf kan. Ik regel afspraakjes voor hem, die dan vervolgens best stroef verlopen. Gesprekken met zijn super-meester, die nog 29 kinderen heeft om voor te zorgen. Gesprekken met hemzelf, die hij vaak niet lang volhoudt.

Vertrouwen is een klus

Hij heeft nog geen diagnose. Tja, wanneer laat je een kind diagnosticeren? Een label zeul je een leven mee. Maar het kan tegelijk ook wat extra begeleiding geven, wat extra mogelijkheden. Het belangrijkste is dat hij gelukkig is. En dat begint met vertrouwen in zijn eigen kracht, in mijn liefde voor hem en hem toe te vertrouwen in God’s handen. Soms is dat een hele klus.

 

 

10 reacties op “Geen doorsnee kind
  1. Avatar Marjan schreef:

    Wat herken ik jouw dilemma. Wanneer laat je je kind diagnosticeren, vind ik de prangende vraag. Uit eigen ervaring…..als je kind zelf een probleem ervaart dat jij met alle beste bedoelingen en initiatieven niet meer weg kunt nemen of op kunt lossen. Wij hebben zo lang mogelijk gewacht ( tot zijn 13e); toen werden de signalen die hij gaf (maakte zijn dierbaarste spullen bewust kapot) zo ernstig dat ik niet meer wist hoe we daarmee om moesten gaan.

    • Rebecca Schoon Rebecca Schoon schreef:

      Ja, dank je wel. Wat een zoektocht he. Op het moment weet ik niet of ik of hij er meer last van heeft 😉 Hij is nog relatief onbevangen. En inderdaad, als de tijd rijp is voor extra hulp zul je het wel intuïtief aanvoelen als ouders. Dat er hulp van buiten nodig is. Gaat het goed? Veel sterkte ermee ook!

  2. Avatar Annemieke schreef:

    Alweer zo’n ontroerend verhaal uit jouw gezin, Rebecca….veel wijsheid gewenst!

  3. Avatar Toni winkel schreef:

    Lieve lieve,, vind erkenning in jouw verhaal waaruit ik wat onmacht proef.. je kind wil veiligheid op zijn weg wat hij vind in je gezin en broer! Het kan geen kwaad om het gedrag te laten volgen door mensen die door dingen kunnen heen prikken!! Pas wel op dat er geen etiket geplakt gaat worden en laat je niet te snel iets aanpraten! Blijf bij je zelf en jij bent de enige die het inzicht moet blijven behouden met misschien wat bij sturing van een andere kant!!
    Ik laat mijn kleinzoon schilderen, tekenen en knutselen.. Er komt patroon in en zie dan hele andere mooie kanten.. tijdens onze tijd samen komen er vragen en verhaaltjes wees daar op voorbereid! Als ik het niet weet vraag ik hem om daar over na te willen denken… Soms vraagt hij dan of ik(oma) al antwoord heb op zijn vragen want dat vergeet hij niet… Het is intens als het besef er is dat het ventje net iets anders is… Spelende wijzen ruimte geven naar contacten en nieuwe omgevingen maar zonder dwang… Zal een lange weg zijn om er achter te komen het waarom het zo anders is dan bij anderen maar blijft je realiseren dat dat niet fout behoeft te zijn!! Ik zie hem als mijn bink die graag net als de anderen erbij hoort! Hij mag kind zijn op een manier waar hij geluk en plezier in kan vinden! Wens je kracht en laat je leiden meden door het geloof die steun en vertrouwen bieden!
    Ook hierin worden wij gedragen!,

    • Rebecca Schoon Rebecca Schoon schreef:

      Ach wat lief. Dank je wel. Wat mooi wat u doet met uw kleinzoon, zo creatief. Ik mis mijn moeder ontzettend in deze. Fijn dat hij jou heeft!

  4. Avatar Ina schreef:

    Veel herkenning lees ik.
    Zo moeilijk om zelf door je angsten heen vertrouwen te vinden en vast te houden dat het allemaal wel goed komt.
    Inderdaad een label, maar voor ons was die label tegelijk ook veel begrip en hulp (voor ons en voor onze zoon).
    Veel (klus-) sterkte en liefde gewenst!

    • Rebecca Schoon Rebecca Schoon schreef:

      Dank je wel! Ik heb het vertrouwen dat je als ouders aanvoelt wanneer extra hulp nodig is. Binnenkort een gesprek met zijn meester en de coördinator van de bovenbouw. Wie weet kunnen ze intern al de nodige hulp bieden 🙂

  5. Avatar Christ Mol schreef:

    Beste Mevr/mijnh,

    Goedemiddag,

    Een heel herkenbaar verhaal voor mij, ik begon al te beseffen toen mijn jongste Dochter twee Jaar was en ik ontdekte dan ze nogal op haar eigen was! Kinderen die in de zandbak speelde zag ze niet of misschien beter gezegd zocht ze het contact niet en zo waren er allerlei factoren om je af te vragen is dit iets wat bij een kind op die en die leeftijd hoort! Gekomen in de peuterzaal vier Jaar toen heb ik tot aan groep zeven hulp ingeschakeld en niemand kon mij hiermee helpen! Tot dus de Juf van groep zeven naar ons toekwam en ons vertelde dat er iets met onze jongste niet klopte?. Daarna kom je in de molen van Jeugdzorg enzovoorts, en het heeft eigelijk tot haar 22jaar geduurd voordat alles aan het licht kwam wat ze precies had! In die tussentijd hebben we als Ouders altijd volgehouden om ze een zo normaal mogelijk leven te leiden en door onze inzet en met de hulp van de HEERE hebben we haar een zo goed mogelijke opvoeding gegeven ze zal altijd wel hulp nodig hebben! Maar we kunnen trots zijn om wat we met haar Samen bereikt hebben! Hoe kan dit zo dan gaan door vertrouwen en liefde en proberen te begrijpen wie ze is en wat ze kan bereiken een gevecht dat je Samen met kind en wij als Ouders en GOD als ondersteuning zijn aangegaan!
    Ik hoop dat jij hier iets of wat hoop uit kunt putten dat er een diagnose eruit komt wat u kind heeft of niet heeft en dat je door Samen te vechten voor een doel waar jullie kind zich het beste mee voelt! En ik ben als Vader zeer trots op ons kind en heel dankbaar met de steun van de HEERE!!!

  6. Avatar Roos schreef:

    Wat een herkenbaar verhaal! Ons zoontje is 7 jaar en vertoont dezelfde dingen. Moeilijk contact maken met anderen, graag op zichzelf willen zijn, moeilijk kunnen concentreren enz. Ik voel mij vaak ook machteloos en verdrietig, want hoe verder? Gaat hij zich wel redden? Word hij er niet uitgepikt om gepest te worden? Enz..
    Maar gelukkig mag ik het ook vaak overgeven in de handen van de Heere, Hij zal voor hem zorgen en Hij weet wat goed voor hem is. Dat geeft rust!
    Na de vakantie hopen wij overigens te beginnen met onderzoeken. Niet met het doel om hem een label op te plakken (want hij blijft wie hij is), maar om hem beter te kunnen begrijpen en hem vervolgens beter te kunnen begeleiden.
    Vaak voel ik mij zo machteloos/geïrriteerd omdat ik niet begrijp waarom hij op een bepaalde manier reageert. Het zou mij al zoveel rust geven als ik begrijp waar het vandaan komt.

    Ik wens je heel veel sterkte toe! Speciale kinderen hebben speciale ouders nodig hè.. Neem ook de tijd voor jezelf en geniet!!

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Mijn kind
4 juli 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief