Serie over scheiden #1: Wonen in twee huizen

Corona zal best voor wat opschudding hebben gezorgd in relaties. Het thuis blijven legt druk op relaties. Ik hoor van oplevingen, maar ook van crises. Hopelijk vind je een weg met je partner, want scheiden is pijnlijk. En soms is er geen uitweg meer. Dat heb ik meegemaakt. Hier mijn verhaal.

Een typische zondagmiddag

“Heb je dat vest al gevonden wat mee moet naar pappa?” Gestamp door het huis, trappen die op en af worden gerend. “Oh, die ligt nog in de speeltuin!” “Alweer? Nou gauw halen dan, we moeten weg”. Ik struikel over tassen van al onze kinderen in de gang. Wat moet er ook weer allemaal mee, schooltassen, bieb pasjes, jassen (nu schijnt de zon, maar wie weet regent het morgen), dat ingevulde formulier van kamp. “Shit, waar heb ik dat gelaten?” Een typische zondagmiddag. We gaan eerst nog bij opa op bezoek dus nu moet alles al mee. 

Mam, ga je nou eindelijk weg?

Het is inmiddels 4,5 jaar geleden dat we gingen scheiden. Jaïr heeft zowel bij mij als bij zijn vader zo’n dertig knuffels opgespaard. Gelukkig heeft hij geen grote voorkeuren meer, dus die hoeven niet meer heen en weer gesleept. De jongens hebben zich snel aangepast en ze lijken er nu helemaal aan gewend. Ik heb ze bij hun vader gebracht en ik klets nog wat met hem. “Mam, ga je nou eindelijk weg?” “Je mag zeker gamen als ik weg ben?”. Met glinsterende oogjes kijkt hij me aan. Godzijdank is het rustig geworden tussen mij en vaders en ik vind het belangrijk om de overgang niet af te raffelen. “Knuffel! Ga nou maar. Jaha, we zwaaien je wel uit”.

Twee verschillende huishoudens

De huishoudens van pappa en mamma zijn compleet verschillend. Bij ons is het volle bak, vaak erg gezellig, soms ook te druk. Lol trappen met elkaar, logeren bij bonusbroer, maar ook aanpassen aan de huisregels. Bij pappa zijn ze de drie musketiers, alles mag en er is meer rust. De overgang loopt niet altijd zonder morren en verzet.

Uitdagingen van een samengesteld gezin

Het blijft met ups en downs gaan. In een opgaande lijn weliswaar, maar om eerlijk te zijn is het nu weer even wat moeilijker. Een puberend kind die weinig kan hebben, de jongens die als het regent door het huis rausen of ruzie maken. We hebben best wat zorgen of alle kinderen zich echt thuis voelen, altijd zichzelf kunnen zijn, hun eigen plekje in huis kunnen koesteren. Wat een uitdaging een samengesteld gezin!

Het went nooit helemaal

Ze zeggen dat het went. Die twee huizen. Dat schakelen. Dat is ook zo. In het begin voelde mijn hart zo rauw aan. Ik was elke keer verdrietig als ik ze achterliet. Dat is niet meer zo. Het wordt echt beter. Maar op een diepere laag went het nooit helemaal.

‘Thuis’ is meer dan een huis van steen

Wat ik me ben gaan realiseren: thuis is niet alleen een huis van steen. Ja, dat is ook heel waardevol. Maar thuis betekent ook, pappa of mamma. Je veilig weten in deze wereld. Je thuis voelen op school. Jezelf mogen zijn. En thuis is ook, thuis bij God. Je veilig weten in die Liefde. Dat je goed bent zoals je bent. Ik ben wel eens onzeker: “Geef ik dat wel genoeg aan ze mee?” Vertrouwen is dan altijd weer het sleutelwoord. 

Zelfs een mus vindt een huis
en de zwaluw een nest
waarin ze haar jongen neerlegt.
bij uw altaren.
Gelukkig wie bij u hun toevlucht zoeken,
met in hun hart de wegen naar u.

Psalm 84

 

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Mijn kind
10 september 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief