Geloofsopvoeden of opvoeden geloof ik

Ruim 21 jaar geleden werd ik moeder en opvoeder. Opvoeden is volgens van Dale: “lichamelijk en geestelijk grootbrengen.” Het woord “geloofsopvoeding” is door Van Dale niet opgenomen en ik snap dat eigenlijk wel. Voor mij is geloofsopvoeding niet iets wat naast de “gewone” opvoeding staat. Maar juist geloofsopvoeding is impliciet aanwezig in de opvoeding. Er is geen moment waarop je zegt: “laten we nu eens gaan geloofsopvoeden”. Als het goed is heb je dat vanaf de geboorte van je kind voorgeleefd, je hebt in ieder geval je best ervoor gedaan.

Waar leef je voor?
De belangrijke vraag bij opvoeden (en opvoeden in geloof) is: Waar leef je voor? Zo begonnen wij aan het avontuur opvoeden. Een avontuur dat soms fantastisch is en soms wat aandacht nodig heeft.

Laten we even teruggaan naar het moment dat ik moeder en opvoeder werd. Dat kleine mensje had ons vanaf het begin nodig om te groeien. We gaven haar eten, we verzorgden haar en troostten haar als ze verdrietig was. We gaven haar veiligheid en vertrouwen in de wereld. Overigens begonnen we ook meteen met het uitspreken van een kindergebed, ’s avonds na haar laatste voeding als een nieuw vast ritueel.

Voorleven
Vanaf de peuterleeftijd leerde ze stapje voor stapje hoe je omgaat met elkaar, hoe je soms boos bent maar dat ook weer goed kunt maken. Hoe je kunt zorgen voor de aarde, de dieren en hoe je kunt genieten van de natuur. Zelf nog volledig in ontwikkeling zijnde, leefden we haar het leven voor. We vertelden haar mooie verhalen. Uit een mooi boek of een mooi Bijbelverhaal. We maakten tijd voor elkaar, speelden en leefden met elkaar. We stonden stil bij bijzondere momenten in haar leven.

Veel later in de puberleeftijd, het moment waarop ze kritisch ging nadenken, leerden we haar dat ook dat goed is. Kritisch zijn en twijfelen en met vallen en opstaan van het leven te leren.

Formule 1 hotel
Maar er kwam een moment waarop ons gezin met drie kinderen uitgroeide tot een Formule 1 hotel. Iedereen had zijn eigen bezigheden, zijn eigen hobby’s. We zagen elkaar vluchtig rondom een snel bordje eten om vervolgens rennend naar sport, muziek of vergadering te gaan. Langzamerhand kwam het moment waarop ik dacht, als dit zo doorgaat is onze opvoedmissie echt mislukt. De kinderen worden lichamelijk grootgebracht, maar geestelijk is het pure armoede. We hadden geen écht contact meer met elkaar, we spraken niet meer over dingen die er echt toe doen. Rituelen werden verdrongen door gebrek aan tijd, uit de bijbel lezen werd geskipt en het ritueel gebed na het avondeten werd een startschot voor het vervolg van de dag. En laten we eerlijk zijn, als je als ouders vooral druk bent met jezelf, is dat niet echt voorleven zoals je het bedoeld had.

Nieuwe rituelen
We zochten naar nieuwe rituelen voor deze nieuw aangebroken tijd. We gebruikten een gespreksboekje om met elkaar een goed én gezellig gesprek te hebben. We stelden in dat zondagochtend 12:00 uur ons familiemomentje is. Hoe laat je het ook hebt gemaakt, om 12:00 uur drinken we even wat en hebben we interesse in elkaar en hebben we soms een goed gesprek.

Opvoeden is voordoen geloof ik, of zoals weleens wordt gezegd:

Opvoeden vraagt
De kracht van Samson,
De wijsheid van Salomo,
Het geduld van Job,
Het geloof van Abraham,
Het inzicht van Daniël,
En de moed van David.

Kletsklapper
Kun jij ook wel hulp gebruiken bij een goed gesprek met je kind voeren? Kijk dan eens naar Kletsklapper. De Kletsklapper is een ‘praatboek’ voor ouders en opvoeders om met kinderen in gesprek te gaan over geloof.  https://webwinkel.pkn.nl/kletsklapper/5200-0363

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
LEV

Geschreven door:

Thema: LEV
5 oktober 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief