Coronacrisis: Wat mag een mensenleven ons kosten?

Columniste Marianne Zwagerman vroeg zich onlangs op Twitter en in haar column af of de lockdown-maatregelen in Nederland niet te overtrokken waren.  Ze vindt dat jongere mensen – die niet direct in de risicogroep vallen van het coronavirus – te veel moeten ‘opofferen’ om oudere mensen te beschermen. “De zeis gaat vooral door het dorre hout”, schreef Zwagerman. En met het “dorre hout” doelde ze op de ouderen en zwakkeren in de samenleving. 

In iets minder felle bewoordingen had filosofe Marli Huijer zich eerder al uitgelaten in de Volkskrant. Het doel heiligt toch de middelen, zo werd haar voorgehouden. “Maar wat is het doel dan?” wilde Huijer weten, “Proberen we te voorkomen dat het aantal ic-bedden vol raakt? Of willen we dat niemand sterft aan corona?”. Huijer vroeg zich hardop af wat ze moet met de dagelijkse tussenstand aan coronadoden en ic-opnames. En wat te denken van het feit dat de gemiddelde leeftijd van de overledenen 82 jaar is? Hebben we in dit land niet gewoon een probleem met onze sterfelijkheid? Kunnen we misschien niet meer accepteren dat we doodgaan; hetzij aan een hoge leeftijd, hetzij aan een zwak gestel, hetzij aan een virus? 

Offer

Om kort te gaan: wat is een mensenleven ons waard? En is het minder erg wanneer een oudere man van pakweg 81 jaar met overgewicht sterft dan wanneer dit een jonge moeder of vader overkomt? Kun je levens zó tegen elkaar wegstrepen? En als mijn kinderen maandenlang niet naar school kunnen en ik nauwelijks de deur uitkom: is dat een rechtvaardig offer als ik daarmee ouderen niet in gevaar breng?

Waardig

De Vlaamse kerkjurist Rik Torfs (een held van mij) betoogt al maanden het tegendeel: volgens hem is een maatschappij pas beschaafd als je op een waardige manier met ouderen en kwetsbaren omgaat. Torfs: “Als ik één ding heb geleerd in het leven is dit het: schrijf niemand af. Hoe oud of ziek iemand ook is.(…) En ook bejaarden hebben altijd nog toekomstdromen. Alleen krijgen zij in coronatijden niet gelijke kansen”.  Ik denk dat Torfs helemaal gelijk heeft.

Kwetsbaar leven

“De zeis gaat door het dorre hout”, aldus Marianne Zwagerman. Over Jezus staat een oeroude profetie in het Bijbelboek Jesaja: “Het geknakte riet zal Hij niet breken”. Dat wat waardeloos lijkt, wat onrendabel is en geen stem heeft, juist dát wordt gered.  Als God zó denkt over al het kwetsbare leven, dan zullen wij als samenleving misschien ook anders moeten gaan nadenken over ouderen en zwakkeren. De mensen gaan zien achter de cijfers en achter ons snelle oordeel: dat zal een goed begin zijn.

 

2 comments on “Coronacrisis: Wat mag een mensenleven ons kosten?
  1. Avatar Bernard van Delft schreef:

    Dag Sjoerd,

    Wat nu met die honderd miljoen mensen in India, die door de lock-down aldaar op straat zijn gezet, die geen werk en dus ook geen eten hebben? Of dichter bij huis, alle mensen die door de maatregelen hun baan kwijt raken en op bijstandsniveau komen. (statistisch gezien leeft iemand in de bijstand 10 jaar korter dan iemand met een modaal inkomen) Ik denk dat je te kort door de bocht gaat met je stelling dat onze beschaving alleen af te rekenen is op de zorg voor de ouderen. Overigens, is de kwaliteit van zorg alleen te meten aan de hoeveelheid IC bedden? Dient zij niet eerder gemeten te worden aan de kwaliteit van leven na het doormaken van de ziekte? Als we het toch over bijbelteksten hebben moet je dan ook Math 10:29 meenemen in de beschouwing?Zo maar een paar vragen. Nog één opmerking: Fixeer je gedachten niet te veel op één ding, maar neem het groter geheel in beschouwing. Sterkte met met het denken.

  2. Avatar Marij-ke schreef:

    ONZELIEVEHEERSBEESTJES
    Bij thuiskomst van een vakantie ontdekten we heel wat nieuw leven in onze tuinen. In de voortuin vijver was het een drukte van belang. Ruisvorens, salamanders, kikkers en libelle. Ontdaan van staart en voorzien van pootjes sprongen kleine kikkertjes rond terwijl het bij de salamanders anders gaat. Hij/zij behoudt staart. Om er lustig oplos te zwemmen.
    Zo waren er libelle, waterjuffers en muggen. Deden bijen en hommels zich tegoed in beide tuinen aan de zoete nectar samen met de vlinders met behangen stuifmeel pootjes . Het was een gezoem van je welste in menig bloemenkelk.
    Menig vogel nam een verfrissend bad in de watersteen. Terwijl de merel zich badderde met waterstralen rond spattend, waar mus, mees, en spreeuw dankbaar van profiteerde. Kapoentjes net van gedaante gewisseld na eerst veel luizen gegeten nu druk met luizen melken hun verlaten lege coconnetjes op de kersenblaadjes achtergelaten.

    De verbinding met mijn medemens net als Jezus zijn wonden toonde aan hen die hij liefhad. Doe dit tot mijn gedachtenis. Als je een mens in nood ziet denk aan de wonden die Hij aan Thomas toonde door zijn hand te pakken en liet voelen dat aangeraakt worden vanuit geloof van binnenuit elkaar in evenwicht houdt door elkaar te omarmen op het smalle pad op weg naar het Land van louter Licht. Elkaar vasthouden samen Lichtdragers mogen zijn op weg naar de eeuwigheid.Of je nu oud bent of jong ieder mens is van waarde en dat is niet in geld uit te drukken. Zelfs al die beestjes zijn van belang.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Mijn lijf
21 april 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief