‘Er is zoveel veranderd door corona dat ik niet meer weet waar ik aan toe ben’

In de basis houd ik van improviseren. ‘Als het niet kan zoals het moet, dan moet het zoals het kan.’ Dus kijk ik graag naar wat wel kan in plaats van naar wat niet kan. In de coronatijd heb ik leren zien dat ik daar veel meer een vaste basis voor nodig heb dan dat ik tot nu toe dacht. En dat ik door al het moeten improviseren een beetje mijn houvast verlies.

De coronatijd maakte veel creativiteit in me los. Blogs en vlogs volgden elkaar in rap tempo op. Online coronavieringen bleven bovenop de actualiteit zitten, tot op het laatste moment. Thuis lukte het om tijd met en opvang voor mijn dochter te regelen, en ondertussen min of meer het huishouden te runnen zonder huishoudelijke hulp, die (betaald) thuisbleef. En ondertussen verkocht ik ‘kerkhesjes’ en maakte ik ‘take a preek’ podcasts. Ontzettend leuk allemaal, zeker. En ik zat niet in de hoek waar de klappen vielen, niet qua omzet en niet qua eenzaamheid. Het was druk, maar aan de andere kant: gelukkig maar.

Perspectief

Ik schreef eerder hoe ik nu het perspectief mis. Ik merk bijvoorbeeld dat ik het heel moeilijk vind om mijn koor nu te leiden. In de eerste maanden verzonnen we ‘kunstjes’ om met elkaar digitaal bij te praten, filmpjes te maken met een bemoedigende boodschap, en we maakten een filmpje met elkaar wat vooral heel gezellig was (over de zangkwaliteit zullen we het maar niet hebben). Dat was gezellig voor even, maar nu begint het echt te knagen. Hoe, op welke manier, en wanneer kunnen we weer zingen?

Niet alleen maar vooruit

Ik merk dat er nu veel minder uit mijn handen komt, omdat ik niet weet waar ik aan toe ben. Temeer omdat we niet alleen maar vooruitgaan, maar ook dreigen terug te vallen in een oude situatie. Maatregelen worden weer aangescherpt, of opnieuw verlengd. Het wordt niet automatisch door onze inzet allemaal meteen beter. Dat is even wennen.

Overgeïmproviseerd

Het zette me stil, en liet me zien dat ik ‘overgeïmproviseerd’ ben geworden. Dat ik door al het improviseren en alles anders doen ik uit het oog verloren ben dat veel nog op dezelfde manier gaat. En dat het nog veel op improviseren aankomt. En dat er een groep koorleden is die lang de tijd genomen heeft om een digitale manier van repeteren te ontwikkelen, voor zo lang als het moet duren. En dat er een groep vrijwilligers is, die de bestaande vormen van vieren in de kerk aanpast aan de nieuwe tijd. Deze voorbeelden zijn niet allemaal flitsend en nieuw, maar voor een groot deel oud en vertrouwd. Alleen toch net even anders.

Niet alles verandert

Veel verandert, maar niet alles. Het is maar net waar je naar kijkt: naar wat anders gaat, of naar wat hetzelfde blijft. Voor mezelf kom ik erachter dat ik me in deze fase even wat meer moet focussen op wat blijft. Dan kan ik beter aan wat nu anders gaat. En daar kan ik dan weer volop op improviseren.

 

3 comments on “‘Er is zoveel veranderd door corona dat ik niet meer weet waar ik aan toe ben’
  1. Avatar Mar schreef:

    Zelf heb ik ook steeds geprobeerd de dingen te doen die ik deed maar dan net iets anders. Als mens zijn we toch gewoontedieren. Nu kan ik weer dingen doen zoals ik normaal deed omdat het minder druk is nu veel toeristen weg zijn.
    En nu kan ik weer genieten van de natuur en is het ook nog prachtig weer.
    Ik ben er dankbaar voor.

  2. Avatar Marijke Meesters schreef:

    Prediker 3 inspireert mij om deze coronatijd door te komen. Ik heb twee kinderen van net 5 en 8 jaar oud en een puber van 14 jaar thuis rondlopen/huppelen. Ik weet dat God de controle heeft. Dit is mijn seizoen om van mijn kinderen te genieten zolang ze nog jong zijn, de tijd vliegt. Luisteren naar de viering geeft mij ook houvast. Ik ben een grote fan van jou/u prediken. Wat een creativiteit. Ooit heeft iemand tegen mij gezegd dat God mij een kaars geeft om vast te houden en dat ik alleen kan zien hoe ver de stralen reiken. Ik weet niet wat morgen is, dat weet alleen de Heer. Ik leef vandaag en geef de zorgen van morgen over aan God. Je/U/Ik ben/zijn niet alleen. 🙂

  3. Avatar Marijke Bezemer schreef:

    Taal van liefde. Korintiërs13 Romeinen 12, 13, 14 en15 ver 1 t/m 13.
    13, 1Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
    De liefde is geduldig en vol goedheid.
    de liefde kent geen afgunst, geen ijdel
    vertoon en zelfgenoegzaamheid.
    Ze is niet grof en niet zelfzuchtig,
    ze laat zich niet boos maken
    en rekent het kwaad niet aan,
    ze verheugt zich niet over het onrecht
    maar vindt vreugde in de waarheid.
    Alles verdraagt ze, alles gelooft ze,
    alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
    De liefde zal nooit vergaan.
    Alles en alles zal vergaan.
    Profetieën zullen verdwijnen,
    klanktaal zal verstommen,
    kennis verloren gaan-
    want onze kennis schiet te kort
    en ons profeteren is beperkt.
    Wanneer het volmaakte komt
    zal wat beperkt is verdwijnen.
    Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind,
    redeneerde als een kind.
    Nu ik volwassen ben heb ik al
    het kinderlijke achter me gelaten.
    Nu kijken we nog in een wazige spiegel,
    maar straks staan we oog in oog.
    Nu is mijn kennen nog beperkt,
    maar straks zal ik volledig kennen,
    zoals ik zelf gekend ben.
    Ons resten geloof, hoop en liefde,
    deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.

    Een GRATIS bakkie troost.
    Voor Frans zijn doen was het wel erg vroeg om uit bed te stappen deze zondag morgen, maar ja hij had zin in een gratis bakkie troost en daar moest hij vroeg voor uit de veren. Het duurt voor hem een poosje voor hij ‘s ochtends echt klaar is om met frisse moed op pad te gaan na zijn uitgebreide ochtendritueel. Na de wat vroege regenachtige wandeling arriveerde hij dan toch bij de oude dorpskerk. Hij trof een gesloten deur te laat, ze waren al begonnen. Dat was balen, was hij nog wel zo vroeg opgestaan!
    De klok van de buurkerk luide, zo kwam Frans over de brug, in de Ontmoetingskerk terecht.’ Is hier de koffie gratis’, was als eerste zijn vraag. Zo besloot hij het erop te wagen om naar boven te gaan. Achteraf viel het hem behoorlijk tegen! De liefdevolle preek vond hij veel te lang en viel hem wat zwaar op zijn maag! Maar eenmaal beneden was daar zijn geliefde bakje troost. Alleen die regen die viel, versomberde hem, was hij daarom zo vroeg opgestaan moest hij daar doorheen?
    Ik vroeg hem of hij hier in de buurt woonde en hoe hij de dienst vond. ‘Zwaar en te lang’. Waarop hij gelijk vroeg,’ hoe heet jij, ik heet Frans, hoe laat was jij op’? ‘Ga jij hier altijd naar de kerk’? Ik gaf hem een hand en stelde mij voor. Verder was voor hem de conversatie afgelopen hij wilde bidden. Dankte in stilte, zijn Vader in de Hemel voor de kopjes koffie met koek.
    MBvD 2016

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Mijn lijf
11 september 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief