MENUMENU

Ingehouden woede

Het plaatje van Jona met een knalrood en furieus hoofd, uit de Kijkbijbel, maakte altijd veel indruk op me als kind. Heeft hij eindelijk alle moed bij elkaar geraapt om naar Ninevé te gaan, nog doodsangsten uitgestaan in de buik van een walvis ook, gaat God de mensen spáren! Hels is hij, hij kan maar beter dood. En God laat hem. Hij gunt hem zelfs een schaduwplek om te bekoelen. Maar als de woede niet overgaat, lokt God hem uit. De boom verdort.

Ik kan niet goed boos worden. Ik kan me wel boos voelen, maar ik durf het vaak niet te uiten. Ik ben bang om de ander te kwetsen of ik ben bang voor onbegrip of een tegenaanval. Ik bedenk allemaal redenen waarom die ander er niks aan kan doen. Maar ik blijf erover malen. Ken je dat, hele discussies voeren tegen iemand in gedachten?

De tekst gaat verder onder de foto van Jona in de Kijkbijbel.

In tranen uitbarsten

Het is niet altijd wijs om bijvoorbeeld ineens tegen je baas te gaan uitvallen. Terwijl het toch zo onrechtvaardig voelt. Ik barst vaak in tranen uit als ik boos ben, dat is helemaal zo gênant. Het gebeurde één keer op het werk en de reacties logen er niet om. Dat leer je dan wel af. Toch denk ik dat het best bevrijdend is om af en toe spontaan een boze uitflapper te maken. Het kan de lucht en je hart klaren. Ik durf dat eigenlijk alleen bij mijn vriend.

Krachtige energie

Anselm Grün, een Duitse Benedictijner monnik, schrijft in zijn boek Verandering dat een emotie als woede zo heftig kan zijn dat ze onze relaties en levensvreugde in de weg zitten. Volgens hem is het beter deze emoties niet te negeren of te onderdrukken. In plaats daarvan kun je leren je emoties te aanvaarden en ze te transformeren naar een bron van krachtige energie.

Boksbal

Sinds kort ben ik in therapie. En daar mag het, je woede uiten, maar ook daar vind ik het nog doodeng. Wat zal hij wel niet denken, wat zal er allemaal uitkomen, horen de buren het? De vorige keer durfde ik wat te duwen tegen een boksbal en kwamen er een paar, beetje zielige, boze woorden uit. Het was genoeg om een zee van tranen los te laten. “Volgende keer mag je er best wat geluid bij maken hoor” zei de therapeut. Ik giechelde ongemakkelijk.

Schreeuwen tegen God

Het helpt. Even flink tekeer te gaan tegen een boksbal of lekker schreeuwen naar de zee of tja, naar God, als je durft. Zo beschrijft Grün een ritueel waarin je je voorstelt voor God te staan en in tien minuten zeg je tegen God alle lelijks vanuit je woede. De emotie zal zich dan uiteindelijk gaan transformeren naar liefde, zo zegt Grün. Zal dat echt zo werken? Ik kan me voorstellen dat je er in ieder geval van uit de kramp gaat, dat je de boosheid als het ware durft aan te kijken, door Gods ogen.

Jona schreeuwt ongeremd tegen God: “Ja, natuurlijk ben ik boos!”. Heerlijk. Ik wil dat ook vaker doen, want het zít er nou eenmaal en het wil eruit. Misschien kan ik de ander daarna beter aankijken en constructief mijn waarheid vertellen.

Blijft spannend hoor. Hoe doen jullie dat? Ik hoor het graag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Lijf
8 november 2018

239 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars