‘Je zou toch denken dat ik uitgerust was na mijn vakantie’

Iedereen die aan me vraagt hoe mijn vakantie was, kan ik oprecht antwoorden dat ik een ontspannen vakantie heb gehad. In eigen land. Camping, daarna een huisje. En dat ik ook weer zin had om te beginnen. Net als elk jaar. Alleen dit jaar was dat van korte duur. Ik was op…

Een snelle check bij de huisarts leverde gelukkig op dat het niets meer was dan, ja, dan wat? Vermoeidheid, zowel lichamelijk als geestelijk. Kortom: de symptomen waren wat ze waren en een echte diagnose was er niet. Dus ging ik bij mezelf te rade.

Moe van de sprint

En het eerste wat me opviel was dat ik niet de enige ben. Mensen uit de zorg komen vermoeider terug van vakantie dan anders, vertellen de ziekenhuizen. En door het vele thuiswerken hebben veel meer mensen last van burn-out klachten, vertellen de GGZ-instellingen. Vind je het gek? Nee, maar ik kan voor mezelf niet zeggen dat ik, ondanks de vele uren, te hard gewerkt heb. De energie en de creativiteit stroomden juist, zeker de eerste weken, en ik zal ook niet ontkennen dat ik er energie van kreeg.

Marathon

Maar de aanvankelijke sprint werd een marathon. En een marathon vraagt eigenlijk om een andere energieverdeling. Die houd je niet vol in een sprinttempo. Maar het leek wel een bergweg geworden naar beneden, waarop je wel hard moet blijven rennen, omdat je anders valt.

Vakantie

Toen kwam gelukkig de vakantie. Even vlak terrein. Maar in plaats van dat ik rustig uitrende, plofte ik neer voor de tent. Na mijn vakantie mocht ik even rustig inlopen – zo druk was het nog niet – maar het leek wel alsof alles blokkeerde, omdat ik niet rustig uit had kunnen lopen. Of was het iets anders?

Perspectief

Misschien was het wel de weg die ik voor me liggen zag liggen, of juist de mist eromheen. Hoe lang gaan we nog zo door? En in welk tempo? Ik merkte dat ik het perspectief mis. De sprint was een marathon geworden, waarvan de finishlijn steeds verplaatst wordt. 1 september? 1 januari? 2021? Of later?

Tijdelijk abnormaal

Ik ben niet iemand die per se ‘terug naar het oude normaal’ wil en ook niet iemand die zich aan wil passen aan ‘het nieuwe normaal’: de situatie waarin we leven is een periode van een tijdelijk abnormaal. Maar voor hoe lang? En wat staat er ons te wachten?

Onzeker

Ik vraag dat niet uit angst. Ik ben wel onzeker. Daarom weet ik nu veel minder goed hoe ik mijn energie moet doseren, en hoe ik mezelf dus ook weer het beste op kan laden.

Vaker opladen

Eén ding weet ik nu wel: om het in het beeld van mijn elektrische auto te zeggen: ik moet niet steeds de hele actieradius leegrijden, maar vaker opladen tussendoor. Wandelen, sporten, lezen, bidden, stil zijn, uitwaaien op het strand. Niet uit luxe, maar omdat ik en omdat we het anders niet volhouden.

4 comments on “‘Je zou toch denken dat ik uitgerust was na mijn vakantie’
  1. Avatar Dienke schreef:

    Mooi verhaal! Zo herkenbaar. Na de vakantie ( waar ik totaal niet tot rust kwam en nog vol in adrenaline doorging) baalde ik bij thuiskomst dat ik alweer aan het werk moest. Nu een balans zoeken tussen ontspanning, werk, thuis en ikke

  2. Avatar mark verrips schreef:

    Herkenbaar Otto. Vervelend als je moe aan de start verschijnt. Goed dat je probeert te analyseren waardoor je te moe bentom te beginnen. Te lang gesprint lijkt me een aardige optie

  3. Avatar Anja Douwes schreef:

    Wat een herkenning.
    Onze vakantie die in mei gepland stond, zorgde ook niet voor een ” opgeladen batterij”. Deze zag er totaal anders uit. Geen rondreis door Spanje en Portugal. Vijf dagen waren we in Harlingen. Prachtige plekken kent Nederland. Maar de corona , bleef er….
    Mijn vraag ” wat is normaal” blijft soms rijzen.
    Nu, hier in Oostenrijk heb ik gewandeld, veel in de natuur geweest, vitamines opgezogen en van de stilte en rust genoten.
    Met wat meer energie kan ik weer even vooruit. En ook ik wil niet meer hollen.
    Dat is wat de afgelopen maanden me voor nieuw inzicht heeft gegeven.

  4. Avatar Marijke van Doorne schreef:

    Eigenlijk ervaar ik tot rust komen niet als opladen maar ontladen. Dan krijg ik althans energie. Die zich soms uit in een gedicht.

    De stilte van de avond,
    donkere wolken zeilden voorbij,
    avond-koelte streek langszij.
    Een merel zong zijn avondlied.

    De bijtjes waren uit gezoemd,
    vleermuis zoefde geruisloos…
    Pijlsnel van voor naar achter,
    maan weerkaatsend ver-licht.

    Schaduwen wiebelden op de wind,
    een egel zocht zijn weg, ritselde zijn-
    Kostje onder het gevallen blad-
    Waar onder verbaasde huisjesslak.

    Een kikker schrok sprong,
    pardoes in het zilte nat.
    Een bosmuis door uil bekeken
    vanaf zijn gekozen uitkijkpost.

    Het ochtend gloren begint te dagen.
    Nacht zomaar voorbij gevlogen.
    Zo kort, genoten van al dat lekkers
    Dag dromend, hopend vanavond…

    Onder het gezoem van hommels,
    bij-één bromvlieg, libelle en vlinders…
    Kapoentjes, luizen melkende mieren,
    rood verlichte wolken van boven.

    Mussen streken neer in het zand-
    naast een plas met badderende mezen.
    Al kwetterend en spetterend- volop
    een zon minnende water- salamander .

    MBvD 7-6-2017

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Mijn lijf
4 september 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief