Plastische chirurgie: voorbij de kramp

In mijn omgeving ken ik aardig wat mensen die aan zichzelf hebben laten “sleutelen”: een beetje botox, iets met de wenkbrauwen, maagverkleiningen, een haartransplantatie, zelfs een borstvergroting. Die mensen hebben allemaal één ding gemeen: hun kwaliteit van leven en zelfbeeld verbeterde aanzienlijk na hun cosmetische ingreep. Toch hangt er rond plastische chirurgie nog steeds een sfeer van: “dat doe je niet”, vooral onder christenen. Want je lichaam is bovenal toch een geschenk van God?

De mensen uit de inleiding hadden nog iets gemeen: na een eerste ingreep was er een grote behoefte om verder te gaan. De grootste nood was dan wel geledigd. Echter de deur stond nu op een kier en men had nu weet van de mogelijkheid om ook andere oneffenheden van het lichaam aan te pakken. Momenteel lees ik de biografie van Michael Jackson. Bij hem liep al die plastische chirurgie gierend uit de hand: hij werd daadwerkelijk een compleet ander persoon.

Wanneer je gevangen zit in je lichaam, om wat voor reden dan ook, doordat je ziek, gehandicapt of met een aandoening ter wereld komt, dan zijn er grofweg twee opties. Waarbij de ene beslist niet makkelijker is dan de andere.

De eerste is je erbij neer te leggen. Soms kan dat simpelweg niet anders: er is medisch gezien geen hoop op verbetering. De tweede optie is om te vechten voor verandering en je niet neer te leggen bij je lichaam zoals het is. Of dat medische redenen zijn of een door jezelf opgelegd schoonheidsideaal is in wezen ondergeschikt: het eigen welzijn staat centraal. En we leven, Goddank, in een tijd waarin medisch en cosmetisch zeer veel mogelijk is.

Indien je de mogelijkheid hebt, en je hebt er samen met je omgeving(!) goed over nagedacht, is plastische chirurgie zeker niet afkeurenswaardig. Wat als je er daadwerkelijk gelukkiger van wordt? Als je niet meer bang hoeft te zijn voor foto’s, voor je eigen spiegelbeeld, voor fel licht dat niets verhult? Cosmetische ingrepen kunnen je leven ten goede veranderen.

Maar het heeft wel een grens: je eigen identiteit. Word de beste versie van jezelf, ook dat is een christelijke deugd. Maar blijf wel jezelf.

2 reacties op “Plastische chirurgie: voorbij de kramp
  1. Avatar Greetje Ligthart schreef:

    Een maagverkleining valt niet onder cosmetische of plastische chirurgie.

  2. Avatar Marij-ke schreef:

    Blijf wel jezelf. Hoe doe je dat ik voel mij de afgelopen weken gesloopt. Letterlijk en figuurlijk. Als donderslag bij heldere hemel. Zo is mijn ervaring. Ik ben ineens iemand die niet bestaat terwijl ik al jaren internet bankier en dat is zomaar een duister verhaal geworden. De ABN kent haar particuliere klant niet goed. Nu daar kan ik volmondig ja op zeggen alles gaat automatisch zo word je zonder pardon als goedwillende klant hardhandig afgevoerd.Ineens ben je een ja wat ben ik eigenlijk geamputeerd. Mijn eigenheid is aangetast. Op een heel onaangename manier maar ondanks dat ben ik blij dat ik weet dat er iemand is die naast mij staat op Hem kan ik rekenen.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Mijn lijf
6 augustus 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief