Spekbillen

Gedachteloos prop ik weer een brok chocola naar binnen, terwijl ik met mijn bonusdochters naar ‘Obese’ zit te kijken. We leven mee met moeder en dochter die verslaafd zijn geworden aan eten en giechelen af en toe om hun directe en eerlijke uitspraken. De dochters van mijn lief (14 en 17) zijn prachtige meiden. Toch hebben ook zij hun onzekerheden. ‘Zonde!’ denk ik bij mezelf, ik was ook mooi op die leeftijd en dacht alleen maar aan de borstjes die maar niet leken te willen groeien.

Lap vlees

Ik zie er best prima uit, als ik mezelf door vreemde ogen probeer te zien, ik ben de veertig gepasseerd, kom op, wat wíl je? Ik baal alleen al negen jaar van mijn ontplofte buik, die na de geboorte van de tweeling niet meer wilde slinken. Een lap vlees over het litteken van de keizersnee, striae en eigenlijk is alles van voren een beetje droevig gaan hangen. 

Hijs mijzelf van de bank

Eens in het half jaar ben ik het ineens zat, de weegschaal blijkt niet kapot helaas. Ik zie op de televisie dat iemand zich door sporten veel energieker gaat voelen, dus hijs ik me van de bank, scheur me los van netflix of een fijn tijdschrift en ga weer sporten en gezonder eten. En ja, ik ga me er altijd fysiek en mentaal beter door voelen. Meestal hou ik dat ongeveer 2 maanden strak vol, totdat het weer verwaterd. Uiteindelijk houden deze periodes me wel in balans.

Snacken is een troost

Het blijft een strijd. Rein en ik zitten dan met onze spekbillen heerlijk *’Bonusfamiljen’ te kijken. Soms gaat er zo een hele zak chips naar binnen. We houden beiden erg van eten. We wéten dat we ons er op de lange duur niet beter door gaan voelen, maar comfort food is zó lekker in het moment! Vooral als ik me wat labieler, futlozer of meer gestrest voel. Snacken is dan een troost.

Moeders met bijbehorende spekjes

Er was weer een half jaar voorbij en twee weken geleden hees ik mezelf op de fiets en reed naar mijn eerste bootcamp training. Het was 32 graden en ik kwam met een knalrood hoofd bij het groepje aan, al afgepeigerd van het fietsen. Die eerste keer zag ik alleen maar afgetrainde lijven en super coole outfits. Ik had zelf stiekem (veel te kleine) sportkleren uit de kast van de meiden gegrist om er nog enigszins hip uit te zien. Ik moest steeds het shirtje omlaag trekken om mijn buik er niet onderuit te laten poppen. Ik kon drie dagen amper lopen van de spierpijn. Maar de tweede keer waren er meer mensen en zag ik ineens ook andere moeders met bijbehorende spekjes. Ach, de meesten van ons modderen maar wat aan.

Ik geniet van het leven, ben dankbaar omdat ik gezond ben en af en toe trek ik de touwtjes weer even wat aan. Ik ben vast niet de enige.

Prediker 8: 15

En ik roemde, ik, de vreugde,
omdat er geen groter goed is
voor de mens onder de zon
dan te eten, te drinken en zich te verheugen;
moge dát hem vergezellen bij zijn zwoegen
in zijn levensdagen die God hem
onder de zon heeft gegeven! 

Bonusfamiljen: Echt een aanrader ook als je zelf geen stiefgezin hebt, die Zweedse humor vind ik hilarisch.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Mijn lijf
22 augustus 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief