Tattoo’s: tekens van impulsiviteit of van zelfexpressie?

Tatoeages? Dat is toch een gruwel in de ogen des HEERE? Die opvatting hoor je nogal eens in christelijke kringen en is terug te voeren op een tekst in Leviticus 19: “Wanneer je een dode te betreuren hebt, scheer dan het haar aan je slapen niet weg en knip geen stukken uit je baard, kerf geen tekens in je lichaam en breng geen tatoeages aan. Ik ben de HEER”. Misschien wel goed om te weten dat het hier gaat om een dodencultus uit het oude Egypte. Dat heeft als zodanig weinig raakvlakken met onze huidige tatoeagecultuur. En heiligheid van je lichaam (waarmee tevens vaak wordt geschermd) moet niet vervallen in een angstig gebukt gaan onder allerlei regels.

Vroeger, toen ik net studeerde, wilde ik een tatoeage op mijn bovenarm met de letters “SPQR”, net zoals de Romeinse soldaten droegen in de film Gladiator. En een vriend van me wilde een streepjescode in z’n nek laten zetten. Tot hij erachter kwam dat zanger Dinand Woesthoff hem voor was geweest. Weer een andere studiegenoot die ik persoonlijk wel voor een tattoo in die wieg gelegd vond, zei een keer klassikaal dat een tatoeage “niet zijn stijl was”. Dat klinkt als een dooddoener, maar hij gaf wel woorden aan mijn aarzeling om ook naar een tatoeëerder te gaan. Het past gewoon niet bij mij.

Van mensen die (veel) tatoeages hebben, hoor je weleens dat het verslavend werkt. “Ik begon met een kleine tribal op mijn rug en kijk nou eens!” zeggen ze, terwijl er geen stukje van hun huid meer zichtbaar is. Persoonlijk vind ik dat wat te ver gaan (al was het maar omdat met het klimmen der jaren de tatoeages vaak vervagen of groen uitslaan). Maar tatoeages als teken van zelfexpressie vind ik schitterend. Tekeningen, versieringen of boodschappen die iets vertellen over je leven, over je hoogte- en dieptepunten (liefst een beetje stijlvol gedaan). In die zin vervullen tatoeages dezelfde functie als je kleren of je kapsel: het zegt iets over wie je bent. En dat is goed. Als je maar goed bedenkt dat je van een tatoeage minder snel afkomt dan van een stel kleren of een haardracht.

 

Een reactie op “Tattoo’s: tekens van impulsiviteit of van zelfexpressie?
  1. Avatar Marij-ke schreef:

    Zo onschuldig zijn tatoeages niet. Je bent in wezen gebrandmerkt met inkt. Die inkt is geen onschuldig goedje. Je wordt geïnjecteerd. Kleding zegt(N)iets over wie je bent. Je kan je nog zo mooi op dossen maar dat zegt niets. Jezus spreekt in Matth 23 zich hier heel duidelijk en krachtig over uit. Vanmorgen is er een verstand kies verwijderd door de kaakchirurg. Aan mijn kleding zagen ze niet dat ik Marijke was die verlost zou worden van haar kies. Moest mij melden samen met echtgenoot twee horen meer dan één. Elke handeling welke genomen werd een vraag gesteld welke ik moest beantwoorden. Waar komt u voor. Waarom moet de kies verwijderd. Welke kies links of rechts. Het team had zich goed voorbereid mijn dossier goed doorgenomen. Jonge mensen met passie voor hun vak!! Daar heb ik grote bewondering voor. Je geeft je over afgedekt onder een doek alle handelingen werden uitgelegd. Mijn wederhelft was toeschouwer en zag alles. Hij is niet onderuit gegaan en ik niet van mijn stokje. Met goede richtlijnen waren na een uur weer samen uit en thuis.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Mijn lijf
2 juli 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief