Begraven, cremeren of toch oplossen?

Noem me een ouderwetse zak, maar ik wil na mijn dood gewoon begraven worden. In een kist. En dan op een kerkhof liggen. Maar ik raak in de minderheid. Steeds meer mensen in Nederland kiezen voor cremeren. Dat is op den duur goedkoper én duurzamer, zo is de heersende gedachte. Wéér anderen stellen hun lichaam ter beschikking aan de wetenschap, en deze week heeft de Gezondheidsraad positief geadviseerd over een nóg nieuwere uitvaartvorm: het resomeren. Daarbij wordt je lichaam opgelost in een hete, chemische vloeistof en blijft er van je botten alleen een makkelijk te vervoeren poeder over.

De Gezondheidsraad had ook gekeken naar de mogelijkheid van het composteren: daarbij wordt het lichaam door bacteriën omgezet in, jawel, compost. Maar de Raad had nog te weinig informatie om een degelijk oordeel uit te brengen. Duurzaamheid is in alles het toverwoord: mensen met kist, kleren en schoenen aan in de grond stoppen is niet milieuvriendelijk, om van de vaak ingenomen medicijnen maar te zwijgen.

Iets staat me daarin tegen, namelijk dat het lichaam van een geliefde wordt gezien als een ballast waar je zo duurzaam (en vaak ook zo goedkoop) mogelijk vanaf moet. Hij of zij is toch dood? Waar maak je je dan druk over? Weg is weg. Maar ik had als kind al moeite om in een kleine urn op de schoorsteenmantel een oom of tante te herkennen. Het idee van een begraafplaats spreekt mij persoonlijk meer aan. Het kerkhof als rustplaats, niet als een stortplaats van dode lichamen waar we vooral op geen enkele manier last van mogen hebben.

Wellicht heeft dit alles te maken met je kijk op het leven na de dood. Én mijn kijk op mijn eigen lichaam. Ik geloof dat mijn lijf iets zegt over mij als persoon. Mijn geest en lichaam zijn niet zo scherp van elkaar te onderscheiden; ze hebben voortdurend invloed op elkaar. En ja: ik geloof dat mijn eigen, unieke lichaam op een dag weer op zal staan en nog een taak heeft te vervullen in het leven dat komt. Klinkt achterhaald? Ik vind het een prachtige gedachte.

Tot slot nog dit. Ik woon vlakbij een begraafplaats. Ik vind het altijd een mooi tafereel om oude vrouwen en mannen op zondagmiddag naar de begraafplaats te zien lopen, met een borsteltje of een bos verse bloemen, iedere week weer. Op deze wijze eren ze hun geliefden, en worden ze door hen herinnerd. Juist de zorg voor hun graf geeft vorm aan hun rouw en verdriet. En hoe je omgaat met je doden, zegt veel over je leven hier en nu.

Hoe je omgaat met de doden zegt veel over je leven, hier en nu!

11 comments on “Begraven, cremeren of toch oplossen?
  1. Avatar Anoniem schreef:

    Hoe zo nou alleen oude mannen en vrouwen 😉

  2. Avatar mar schreef:

    Je kan ook begraven worden in een lijkwade in een mooie rieten mand. Dit vind ik mooi..

    • Avatar Christine schreef:

      Begraven in een lijkwade en een rieten mand…..dat kies ik ook….
      En er bestaat ook iets met een boom planten…maar dat weet ik niet meer…dat is misschien op een natuurbegraafplaats….?!
      Hoe dan ook, rust zacht voor allemaal…!!

      • Avatar Maaike schreef:

        Je kunt idd na je crematie je as in een soort pod laten plaatsen waar ook zaak voor een boom in zit. Je as wordt dan een soort mest voor die boom. Ik heb daar zelf voor gekozen.

  3. Avatar Sjoerd schreef:

    Na resomeren wordt het lichaam toch óók begraven? Alleen zullen de resten sneller vergaan (en hoeft het graf niet geruime te worden). Een plek op een begraafplaats blijft dus. Een steen zou ook kunnen.

  4. Avatar Jaap Filius schreef:

    Eigenlijk gaat het degenen die crematie (en nu ook resomeren) uitgevonden hebben maar om één ding: hoe kom je op de snelst mogelijke manier van een overledene “af”. Is dat niet diep droevig en vreselijk eng? Ik ben geen persoon de met de Bijbel in zijn zak naar het werk gaat, sla óók best eens een kerkdienst over als “ik geen zin/puf heb”, máár….. nu ruim 62 jaar hier op aarde rondlopend zijn mij toch wel zaken duidelijk geworden aangaande geloof en geloofsbeleving. Eén ervan is dat alle personen die in de Bijbel worden genoemd begraven zijn: géén crematie, géén resomeren en wat al niet meer wat door mensen wordt verzonnen om vooral maar snel “er van af te zijn”. Natuurlijk: iedereen moet daar zijn/haar eigen mening over hebben of vormen en zelf bepalen op welke wijze hij/zij na dit leven wil “gaan”. Maar als het zou kunnen zouden mensen ook zwangerschap en geboorte al láng drastisch versnelt hebben, want 9 maanden is wél erg lang….tóch?? Gelukkig is er nog geen “snelkookpan” bedacht om ook daar versnelling in te krijgen en mag de natuur daarin (nog) haar eigen tempo bepalen. Néé, het is anders: God bepaald dat tempo, niets en niemand anders. En wat het levenseinde aangaat: uit de aarde zijn wij gevormd en tot de aarde zullen we terugkeren. Staat dat (in andere bewoordingen) ook niet in de Bijbel?? Er staat nergens dat we as worden of poeder of vloeistof, néé, maar duidelijk dat we tot de aarde zullen terugkeren. En, denk ik daar dan bij, dan zal God ervoor zorgen dat de eenwording van ons met de aarde in Zijn tempo gebeurd, niet in de haast die mensen ermee hebben. En daarom vindt ik de alternatieven voor begraven zo’n moeilijk punt. Maar resomeren vindt ik ronduit verwerpelijk…..

    • Avatar Marij-ke schreef:

      Je schrijft. Gelukkig is er nog geen “snelkookpan” bedacht om ook daar versnelling in te krijgen en mag de natuur daarin (nog) haar eigen tempo bepalen. Néé, het is anders: God bepaald dat tempo, niets en niemand anders. Dat wordt helaas steeds vergeten. Men wil snel weer terug naar hoe het was naar een normaal leven het geld laten rollen. Vrijheid? Met als gevolg oververhitte hersenpannen. Ik moet telkens denken aan Jezus in de woestijn. De satan probeerde van alles vooral stenen voor brood verkopen. De een zijn dood is de ander zijn brood??

  5. Avatar Christa Quak-Wapenaar schreef:

    Dat “oplossen” gaat mij net iets te ver. Zelf net besloten om mij niet op de gewone begraafplaats te laten begraven, maar op een natuurbegraafplaats. Vanaf 1990 loop ik het graf van mijn vader, en later ook mijn moeder na. Door loopproblemen komt het voor dat ik weleens een jaartje over moet slaan om dit te onderhouden. Ik wil dit niet voor mijn kinderen. Het mooie is, op een natuurbegraafplaats lig ik voor altijd en ga ik op en de natuur.

  6. Avatar Marij-ke schreef:

    DOOD en LEVEN.

    Twee bomen stonden
    in de tuin van God. Het Leven lonkte in
    zijn zomers volle glorie. Dood raadselachtig mysterie,
    welk in nevel gehulde bliksem-
    vanger welk mens blind. Genadeloos Listig
    sliste hij zacht kom. De verleiding werd groter…
    groter om! Flitsen oogst,
    geen weerstand,
    inhalig grof sappig vruchteloos geplukt.

  7. Avatar sinon schreef:

    Begraven is inderdaad mooier. Het gaat mij niet om er zo snel mogelijk vanaf te zijn. Het is gewoon een kosten probleem hoe zakelijk dit ook klinkt. Mijn ouders zijn al meer van 40 jaar geleden gestorven en de graven zijn dus al meer dan 40 jaar in stand. Reken maar uit wat dit kost. Ja meer dan 12.000 Euro aan “onderhoudskosten”. En het wordt iedere periode van 10 of 5 jaar duurder.
    Dat willen wij onze kinderen niet aandoen dus daarom kiezen wij voor crematie.

  8. Avatar irene schreef:

    Wat ligt er meer voor de hand dan opgaan in de natuur? Voor mijn gevoel is dat ook waar je vandaan komt. Daar ga je dan weer in op. Ook erg sympathiek is de gedachte dat je niet na twintig jaar wordt opgegraven zoals op een kerkhof. Crematie is ook erg praktisch en in ons overvolle land ligt deze optie voor de hand. Toch ben ik blij dat natuurbegraven in Nederland nu ook kan.

    http://www.uitvaartuitendaal.nl/werkwijze/verzorging/

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Met aandacht leven
25 mei 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief