Brief #5 Daniëlle | Wie is God voor mij?

Lees mee met Daniëlle en Rebecca! Wat begon als een hart onder de riem in een geloofsdip heeft geresulteerd in een wederzijdse zoektocht in geloof. Lees hoe ze elkaar inspireren en hun ups en downs bespreken! 

Beste Rebecca,

Het doet me goed om te horen dat je aan me denkt en voor mij bidt. Het tegen iemand zeggen vind ik soms zo leeg, maar om het te horen is erg prettig. In de stilte voor de storm kun je je erg alleen voelen. Als mensen voor je bidden, voel je je minder alleen. Voel jij dat ook zo?

Je lichaam heeft een high-end ingebouwd alarm

In jouw vorige brief proefde ik moedeloosheid. Ik kom uit een groot gezin en ik kan me heel goed indenken hoe het voor je moet zijn thuis met zo’n club. Wat een kluif is dat. Het viel me op dat je zei dat je moe bent. Je lijf wil niet meewerken en niet slapen. 

Je bent toch ook je lijf? De laatste keer dat het niet goed met mij ging, zei ik hetzelfde. Ik zag mijn lichaam als een stuk gereedschap dat ik naar gelang kon inzetten. Wat stom dat het toen ineens niet meer wilde luisteren. Ik kon niets meer. Ik was 23 jaar, maar ik was fysiek een oud vrouwtje. Ik heb geleerd dat ik geen nieuw lichaam bij de bouwmarkt kan halen. Ik heb er maar één. Daar moet ik het mee doen. Sterker nog, dit is een lichaam dat ik heb gekregen. Ten minste, dat geloof ik. Het zit zo tof in elkaar dat het er zelfs een ingebouwd alarm in zit. Als ik niet goed naar mijn alarm luister, breng ik mijn lichaam schade toe. Sindsdien probeer ik het alarm wat serieuzer te nemen. Ik heb misschien makkelijk praten zonder kinderen, het lichaam is te vergelijken met een een heel duur, bijzonder en onvervangbaar apparaat. Dus als je lijf niet meer wil slapen, is het dan misschien de moeite waard te luisteren naar wat het nodig heeft? Wat jij nodig hebt?

Ok, dus je gelooft, maar in wie dan?

Je wilde me een complexe vraag stellen. Wie is God voor jou? Ik geloof dat God ons gemaakt heeft en dat Hij daar heel goed over nagedacht heeft. Ons lichaam zit wonderlijk en superslim in elkaar. Ik geloof dat Hij mij niet loslaat. Toen ik tien jaar geleden dacht klaar te zijn met geloven, bleef God aan mij kleven. 

Ik kan het niet goed uitleggen, maar het lijkt een altijd aanwezige overtuiging te zijn dat Hij bestaat. Op momenten dat ik heel erg in de problemen zat, zijn dingen zodanig op zijn pootjes terecht gekomen dat ik me niet kan voorstellen dat toeval bestaat. 

Ik weet niet goed ‘wie’ God is. Een klasgenootje van de middelbare school sprak toendertijd over ‘Papa’ als ze het over God had. Mijn vader gelooft in een oudtestamentische God die zijn volk door middel van corona tot inkeer brengt. Een vriendin van mij gelooft wel dat God bestaat, maar niet dat Hij een relatie met ons heeft of zich bezighoudt met onze dagelijkse dingen. Ik weet het niet goed. Mijn onderbuik zegt dat deze opties het allemaal niet zijn voor mij.Ik heb het gevoel dat ik vooral kan aanwijzen wat ik niet geloof. Of dat ik beter kan zeggen wat ik niet geloof dan wel. Ik zou het graag andersom ervaren.  

Wat wil God van mij?

Jouw vragen zijn ook mijn vragen. Wat fijn dat je op een andere manier je kloosterweekend vorm hebt kunnen geven. Ik denk dat er veel in stilte te vinden is. Dat het blijven zoeken en het blijven luisteren een voorwaarde is om de open te staan voor de antwoorden op onze vragen. En misschien zijn de antwoorden niet eens zo belangrijk. Ik weet het niet. 

Soms ben ik bang dat ik het helemaal verkeerd aanpak. Of dat mijn vader het misschien wel bij het rechte eind heeft. Die gedachte wordt altijd gevolgd door de overtuiging dat ik een stil vertrouwen heb dat God ons niet wil straffen. Anders hadden we ook Pasen niet gevierd. Ik zoek niet meer naar geloven zelf, maar wat het geloven voor mijn leven betekent. In deze tijden -los van corona- waarin ik eigenlijk continu in de knoop zit met mezelf, vind ik dat een hele heftige vraag. Als ik dus zelf luister naar wat ik nodig heb, dan mag ik misschien een beetje gas terug nemen met zoeken naar de juiste antwoorden. Ik kan stil zijn, mediteren, genieten van de natuur en ondertussen misschien wat liever voor mijzelf zijn. Laat ik daar maar eens mee beginnen.

Liefs, Daniëlle

 

Deel dit verhaal:
Daniëlle Stevens

Geschreven door:

Thema: Met aandacht leven
28 mei 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief