Brief 6 (laatste) Rebecca | Grace een overstijgend woord

Lees mee in deze laatste briefwisseling tussen Daniëlle en Rebecca. Wat begon als een hart onder de riem in een geloofsdip heeft geresulteerd in een wederzijdse zoektocht in geloof. Lees hoe Rebecca op deze periode terugkijkt en wat ze meeneemt. 

Hoi Daniëlle,

Dank voor je voorlopig laatste bijzondere brief! Ik zal onze gedachten en gedeelde inspiratie best missen. Maar voor alles is een tijd. Het is een mooie vorm en we kregen veel fijne reacties van mensen, die onze vragen en zoektocht herkenden. De gesprekken in briefvorm zullen zeker weer een vervolg krijgen, met andere mensen, andere vragen. 

Van theoretische vragen naar ervaren

Ik denk dat veel mensen zich herkennen in de weg die je gegaan bent. Ik in ieder geval wel. De weg van het willen zoeken naar antwoorden op theoretische vragen en de frustratie dat er soms geen antwoorden zijn. Ik zie om me heen dat veel mensen dan afhaken. Geloven is niks voor mij zeggen ze dan. Behálve als je een ervaring opdoet waarvan je zo openbloeit en wat zo uitstijgt boven de vragen, dat er weer een deur open gaat. Het is bij jou in al je brieven te zien: een gave optelsom van ervaringen, die je anders hebben doen kijken. En wat kan een ervaring als een retraite dan veel in beweging zetten hè of juist tot rust brengen. Gaaf je verhaal over de Spil! Ik woonde er vlakbij en ben er vaak langsgereden, maar nooit de gelegenheid gehad erheen te gaan. 

Ruimte voor jezelf en toch samen geloven

Op mijn 27e ging ik voor het eerst op retraite (in stilte) in Taizé. Vrouwen om me heen die hun eigen proces doormaakten, we praatten niet, maar het samen zijn, samen bidden en eten, gaf toch een sterke verbinding. Alleen en toch samen. De ruimte krijgen om je geloof zelf uit te zoeken, binnen een bedding van een gemeenschap. Dat heeft mij toen zo geraakt. En ik ben er nooit meer mee opgehouden;-) Vele retraites volgden. Ook bij mij gaf het geen antwoord op alle vragen (hoewel ik erg veel geleerd heb van gesprekken met kloosterlingen of mensen die in een gemeenschap wonen), maar een diepe beleving van vertrouwen, alles wat groter is dan ik, het kleine wat zo van waarde is, dankbaarheid en inderdaad de genade van God, Gods grace. 

Grace: een woord dat het hoofd overstijgt

Het is een woord wat zoveel in zich heeft.. Het is een woord wat bijna niet in woorden te vangen is, te vertalen, uit te leggen. Het heeft een diepgang dat verder gaat dan het hoofd. Wat toepasselijk dat je daarmee eindigt. Je zegt: “God’s grace is groter dan mijn angst, twijfel of misschien ongeloof. Ik hoef het niet goed te doen”. Ik gun je zo dat je dat ook echt zo mag ervaren! We hebben het vaak gehad over mildheid naar jezelf. Ik zie een God met de mildste ogen denkbaar. Ik zie het voor me en dat troost me. Ik mag van God altijd zijn wie ik ben. God is liefde en dus geen strenge God. Op het graf van mijn moeder staat: “Ubi caritas et amor, Deus ibi est” . Dat lied kon ze nog zingen, toen ze all het andere vergeten was. 

Dank je wel. Voor je eerlijkheid, je openhartigheid, je vragen, die mij weer aan het denken zetten of mij weer aan het bidden zetten;-) Ik wens je zoveel goeds toe, vrede in je hart, ‘weten’ dat het goed is en komt, mildheid voor jezelf en meer mooie ervaringen op je weg!

Rebecca

 

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Met aandacht leven
21 juni 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief