Een vader hebben en een vader zijn

Ik ben benieuwd wat ik vandaag krijg. Een paar jaar geleden was het nog een beschilderde steen, met daarop de tekst: 'pap, je bent een kei'. Inmiddels zitten onze vier kinderen op de middelbare school. Geen geknutsel meer.

Wat dan wel? Een luchtje, een paar sokken? Ik wacht het met spanning af. Ik geef toe dat ik tot nu toe de kinderlijke frutsels het mooist vond.
Maar ik heb even gepolst en kreeg de indruk dat er toch weer aandacht aan besteed is.

Het is fascinerend om vader te zijn. Ik ben nu zo oud als mijn vader was, toen ik hem maar saai vond. En tegelijk besef ik dat ik veel dingen hetzelfde doe. De geschiedenis herhaalt zich.
Ik hou zielsveel van mijn kinderen, maar besef dat ik ik tegelijkertijd niet in hun ziel kan kijken.
Ze maken hun eigen afspraken, hebben baantjes, gaan naar feestjes.
Ik ben een vader met eigen werk, soms een tijdje weg, ik zit niet bovenop ze. Hoef ook niet alles van ze te weten. Ze mogen van mij fouten maken, of een beetje domme dingen doen.
Ik hoop dat ze hun hart volgen, hun best doen. Ik geloof dat het goed komt met hen.

Zo is het denk ik ook met God, de bron van het leven, die ik ook wel Vader noem.
Niet letterlijk vader, of moeder, maar figuurlijk. We mogen onze eigen gang gaan, onze ambities nastreven, keuzes maken, fouten maken. Maar hoe dan ook: God houdt van ons als een liefdevolle vader.

Ik hoop dat ik ook zo’n vader ben.

Fred Omvlee
fred@mijnkerk.nl

(bron foto, flickr, creative commons: https://www.flickr.com/photos/62337512@N00/)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

21 juni 2015
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief