Over het water…

Ik schep drie handen water en zeg: 'Ik doop je in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest'.

Afgelopen vrijdag plaatste ik de clip van Alison Krauss, Down to the river to pray. Vandaag heb ik een doopdienst waarin dat gedraaid wordt, op verzoek van de volwassen dopeling.
Wat heb jij met de doop? Of juist niet?
Misschien ben je niet gedoopt en wil je dat eigenlijk wel, of hoeft het voor jou niet. Misschien ben je als kind gedoopt en heb je er geen band meer mee. Hoe kijk jij aan tegen de doop?
Wordt het nog begrepen door iemand die niet bekend is met de kerk?
Ik heb zelf geen herinnering aan mijn eigen doop als kind. Wel heb ik de doop van onze kinderen als emotioneel en dankbaar moment ervaren.
Het ligt altijd gevoelig, weet ik. Ben je meer waard in Gods ogen als je gedoopt bent? Nee, je bent nog steeds datzelfde geliefde kind van God, ongedoopt en gedoopt. Je bent niet heiliger als je gedoopt bent. Geen beter mens. Als je als volwassene gedoopt wordt, geef je wel een duidelijk ja woord tegen God en Jezus. Het is een hulpmiddel. Het is niet magisch, geen medicijn, geen garantie. Maar het is een stap op weg in jouw leven, een statement voor je omgeving en voor God.
Het water is het symbool dat de kerken daar wereldwijd voor gebruiken. Van een paar scheppen, tot volledige onderdompeling. Net wat past of gebruikelijk is bij die kerk. Dat mag, als we maar blijven zien dat alle mensen kinderen van God zijn. En dat God van ons houdt, ongewassen of niet.
Ik wens je een goede week!
…dat zachte buien je velden beregenen 🙂
en dat God tot ons weerzien je bewaart in de palm van zijn hand!

15 comments on “Over het water…
  1. Avatar monique schreef:

    1977 ben ik als eerste dopeling gedoopt op de evangelisatie post van alkmaar. natuurlijk weet ik hier niets meer van…ook mijn broers werden gedoopt, de jaren daarna, nu wij zelf 4 kleine kinderen hebben gekregen en deze ook alle 4 zijn gedoopt. wel het gevoel van dankbaarheid, vooral toen de zwangerschappen niet goed dreigde te gaan, alleen ik had grote moeite om mijn ja woord te geven op de vraag dat ik moet bekennen dat onze kinderen verdoemd in adam liggen, dat ze allerhande ellende over komt..vreselijk om ja te zeggen als je zo+n klein kindje in je armen hebt liggen.ik en wij hebben onze kinderen bewust laten dopen niet omdat het moest of zo hoorde maar omdat we dit gevoelde in ons hart.. nee onze kinderen zijn niet beter dan hun neefjes die niet gedoopt zijn ,, nee onze kinderen zullen niet makkelijker de hemel in kunnen omdat wij hen hebben laten dopen,, maar we wilden wel vragen om zijn zegen of HIJ de namen van onze kinderen in ZIJN handen zou willen schrijven,,zo hebben we met natte ruggen aan het doop front gestaan, heftig en intens, op het moment dat onze kinderen in mijn armen werden gelegd en we naar voren mochten lopen tot aan het doop front, het hoofdje naar bedenden laten glijden op mijn arm…. bang dat ik ze zou laten vallen,. en dan dat heldere zuivere water, drie scheppen dat gezichtje van ons kindje ik zie het zo weer voor me.. mijn blik naar boven,, de smeekbeden houd u mijn kinderen en dan de zegende armen van de dominee de gemeente die zingt ja heb dit heel intens mee mogen maken,,, het zitten met ons kindje op schoot onder het gebed,,, die graaiende handjes naar mijn hoed.. de snelle emotionele ademhaling van mijn opa achter me… een blik naar achter de natte ogen van opa… de lach de knik meisje het komt goed……….nee onze kinderen zijn niet beter dan andere kinderen die niet zijn gedoopt. ze mogen alleen als ze straks groter zijn horen dat ze een gedoopt voorhoofd hebben,, dat wij als papa en mama een zegen hebben gevraagd aan die god die hun herder wil zijn,,,dat gaan we hun zeker vertellen als ze tot hun verstand zijn gekomen onze kinderen waarvan ik de moeder ben. en mijn man hun vader,,,,fijne zondag..

    • Avatar Fred Omvlee schreef:

      Dank je, Monique, voor dit beeldende verslag! Een gezegende dag en week wens ik je, met rust in je hoofd en je hart!

      • Avatar monique schreef:

        dank u wel… wens u het zelfde toe.. en ik ga mijn best doen,,,,,,

        • Avatar Truus schreef:

          Lieve Monique,
          Je reactie op de preek die over de doop gaat is mooi je beleeft alles weer opnieuw hoe jij de doop van je kinderen omschrijft is mooi toch verneem ik nu weer via het kaarsje dat je weer getroffen word door je zieke kindje ook al houd God je in de palm van zijn hand het leven is lijden en de natuur is grillig en strooit met ziektes en ongemak je mag de Here om hulp vragen maar soms moet je het ondergaan en voel je de machteloosheid geef het niet op alles heeft een bedoeling en daar word jij wel vaak door geraakt ik zal hier vandaag in mijn kamer een kaarsje branden en vragen om Gods genade we geven niet op.
          beterschap en een knuffel voor je zoontje.
          Lieve groet Truus.X

  2. Avatar Jolanda schreef:

    Mijn zoon is gedoopt toen hij zes jaar oud was. Voor hem is en was het een heel bijzondere ervaring. Hij vertelde dat hij gevoeld had dat er iets door zijn hoofd ging op het moment dat de dominees (er waren er twee) hun handen op zijn hoofd legden.
    Hij is door hen gezegend. Hij vroeg later: mag ik nu alles nog wel doen nu ik gedoopt ben. Ja de doop veranderd daar niets aan. Maar ik voel me wel anders, zei hij.
    Samen met iemand anders heb ik tijdens deze dienst belijdenis gedaan in onze gemeente. Ook wij zijn gezegend door de dominees en ik voelde ook een soort stroom door mij heen gaan. Ik dacht eerst dat het mijn verbeelding was, maar gelukkig voelde de andere persoon het ook. We hebben het er samen vaak over gehad. Het was een hele fijne ervaring.
    Mensen hebben soms rare ideeën over dopen en de betekenis daarvan. Onze ouders hebben ons bewust laten dopen als baby. Mijn moeder vertelde dat je naam dan geschreven werd in Gods handpalm. Ze moest er niet aan denken dat haar kinderen niet gedoopt waren. Mijn broer denkt daar anders over. Tot groot verdriet van mijn moeder. Haar kleindochter vroeg haar laatst of haar vader, mijn broer, zich kon laten ontdopen. Mijn moeder had het niet meer. Ze vond het onbegrijpelijk dat zij dat vroeg.
    Fijne zondag

  3. Avatar Jolanda schreef:

    Lieve Monique redt je het allemaal met vier kinderen waarvan er één behoorlijk ziek? Heb je goede hulp in de buurt? Of heb je nog hulp nodig? Ik woon te ver uit de buurt anders zou ik je het aanbieden.

    • Avatar monique schreef:

      truus jolanda anderen,, dank jullie wel… hoe ik het allemaal vol hield hoe ik het allemaal vol houd is voor mij een wonder.. alleen dit is echt de duw geweest onze oudste zit nu op 39.9 koorts echt flink ziek maar door zijn autisme moeilijk te vatten en bepalen hoe hij zich voeld zoekt me vaak op.. zit heerlijk bij me en ligt zoals nu op de bank..mijn hart breekt, als ik hem zo zie maar heb er nog drie die ook hun aandacht willen kom soms HaNDEN
      te kort,, maar ja we moeten er mee door. alleen de klap die de
      fysio me mee deelde doet echt pijn door alle stress door ellende verdriet BURN out ik had er over gelezen en ook ds heeft het genoemd maar toch als je dat zo hoort dan denk je weg opgewekt zijn weg iedere dag met nieuwe krachten aanvangen, voel me echt verslagen door mijn lichaam. en vraag me nu echt af waarom..ook al hoor ik het me oma in mijn oor fluisteren waartoe monique…. ik mis ze zo die lieve mensen.. ik mis gewoon iemand die zegt vol vertrouwen het komt goed… nee de mensen zijn hard die denken dat ik het allemaal over me heen geroepen heeft, dat ik het heerlijk vind deze ellende jij wilde toch 4 kinderen? nee de kinderen zijn ons gegeven,, de kinderen zijn aan ons toebetrouwd en toen was er nog niets aan de hand.. ik he gelukkig een geweldige man die veel doet en wil doen.. alleen ik moet leren het uit handen geven en dat is nu net mijn probleem.. ik wil het zelf doen,,, alleen mijn lichaam laat nu aan alle kanten zien dat het stop is ik moet dit verwerken, ik moet hier mee om leren gaan maar weet gewoon even niet hoe… dank jullie wel voor alles…….. warme groet monique

      • Avatar Truus. schreef:

        Monique ik voel mij machteloos als ik dit lees zou je zo graag helpen maar woon heel ver van je vandaan alleen lieve woorden om jou te ondersteunen en waar jij kracht uit put probeer om hulp te krijgen dit gaat niet zomaar voorbij en je man kan ook niet alles oplossen jij moet je rust gaan nemen en het uit handen geven ik snap dat je dat moeilijk vind wij vrouwen zijn gewend om het zelf te doen ik kan voor je bidden en een kaarsje branden maar nu heb je even iemand nodig van de thuiszorg of andere instantie die je even een duwtje in de rug geeft laat het toe en zak niet verder de put in je hebt recht op verzorging als het even niet meer gaat.
        Lieve groet Truus.

        • Avatar monique schreef:

          Spoed huiarts hoorde hem schreeuwen 40 graden koorts hoofdpijn witte tong dikke klieren mam help ik stik ik brak als ik hem zo zag liggen met gevouwen handen, mijn man werkt in ziekenhuis rennend naar zijn auto gegaan buuf met wilco naar de huisarts ik ben hier met de andere 3 die gelukkig gewoon door gaan met waar ze mee bezig waren,,,,,, waarom waarom waarom…

          • Avatar m. schreef:

            blijf maar ver uit de buurt van die mensen die die lelijke dingen zeggen, en je zoontje is in goede handen , meer kun je niet doen. Probeer een beetje te rusten , er wordt nu goed voor hem gezorgd .
            Mensen die dit zelf nooit hebben gehad weten niet wat het is. Het is gewoon zo dat je een poos teveel hebt moeten verwerken, meer dan je aankon. Ik hoop van harte dat je zoontje snel weer opknapt.
            Veel sterkte monique,

          • Avatar monique schreef:

            dank jullie wel voor alles het voelt alsof we elkaar kennen. onze wilco ligt nu lekker in bed met zetpil. een zware keel ontsteking hij klinkt wat vol. hoge koorts van 39.9…het bang zijn dat hij stikte de huisarts was blij dat we even langs waren geweest, als het woensdag niet beter gaat moet wilco alsnog een antibiotica kuur …wat hebben wij als ouders ons onmachtig gevoeld. kijkend naar wilco die schreeuwde met zijn handjes gevouwen,, maar wat voelen wij ons dankbaar dat het zo mocht mee vallen, ons kind de andere kinderen hielden zich rustig ,, en wat mij betreft ik moet er mee leren leven,, ik moet er mee leren om gaan dealen,,maar vandaag moet ik het gewoon zeggen het valt niet mee.. dank jullie wel.. warme goetjes van ons 6en,,

  4. Avatar Jolanda schreef:

    Lieve Monique, trek het je niet aan. Je hebt je kinderen van God gekregen. Dat je het nu niet alleen redt is normaal!! De mensen om je heen moeten je gewoon helpen en niet zeuren.
    Gelukkig valt het nu mee, maar daarom hebben je man en jij nog wel recht op hulp. Je hebt niet zo maar last van een burn out. Je moest te veel in een te korte tijd. Daarom moet er iemand komen om in jullie gezin te helpen, niet alleen voor jou maar ook voor je man.
    Misschien kun je contact opnemen met stichting MEE. Zij kunnen hulp bieden en hulp aanvragen als dat nodig is. Hun hulp is gratis.
    Het is soms wel makkelijk als er iemand meekijkt die begrijpt wat een kind met autisme is. Ik kan er over mee praten.

    • Avatar Truus schreef:

      Goede Morgen Jolanda…..
      Ik kom je nog al eens tegen op deze site wat fijn dat Monique regelmatig ook door jou word ondersteund ze heeft dit echt nodig en als christen voel ik mij verplicht om haar bij te staan helaas alleen met woorden ik woon ver bij haar vandaan maar woorden kunnen helend zijn en dit gezin het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan.
      Een gezegende dag en een lieve groet.
      Truus.

  5. Avatar Jolanda schreef:

    Beste Truus, ik heb het geschreven omdat ik denk dat mensen in hun eigen omgeving best praktische hulp kunnen geven. In het geval van Monique bijv. even vragen of ze iets voor Monique kunnen doen en dat vervolgens ook gaan doen. Bijv. even oppassen, met haar kinderen naar het park, helpen in het huishouden. Aan dat soort hulp heb je iets.
    Ik heb dat ook gekregen toen ik dat nodig had. En ik weet nog hoe blij ik was dat er iemand was die dat voor mij deed. Voor mij was dat een Gods geschenk. Er waren ook in mijn omgeving zeurders, daar heb je niets aan.
    Het is fijn als iemand je met woorden bemoedigd, daar kan je je ook aan optrekken. Maar soms ben je als ouder zo moe dat je graag even wilt uitrusten. Dan is het fijn dat je omgeving daar oog voor heeft.
    Als je met mij wilt praten mag je mijn mailadres aan mijn kerk vragen. Ik vind dit eigenlijk geen goede plek voor mijn persoonlijke verhalen.
    Fijne dag, Jolanda

    • Avatar monique schreef:

      dank jullie wel..ja ik heb vrienden die er oog voor hebben ,, ja ik heb vriendinnen die heel veel willen doen maar zelf ook niet goed zitten zeg het maar even zo.en ben het gewend zelf te doen, ik ben nu aan het kijken hoe ik het los kan laten en kan laten gaan,,moet zeggen dat het de ene dag prima gaat de andere dag gaat het niet…dank jullie wel voor jullie steun en woorden ,, het doet me goed en ben het er idd wel mee eens, dat dit niet de plek is voor deze woorden allemaal. wederzijds mogen jullie mijn adres mijn facebook vragen,, die is hier bekend.. fijne dag allemaal. warme groet van ons allemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

2 februari 2014
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief