Verstoppertje spelen in de kerk

Het is ongeveer 1976. Ik ben tien en we spelen op het kerkplein. Het is geen zondag, maar zaterdagmiddag. Ik ben met mijn broers en zussen en een aantal neefjes en nichtjes.

We zijn op verjaardagsvisite bij oom Henk. Oom Henk is koster. Geen boze koster, maar een oervriendelijke reus. Hij woont met zijn gezin in het huis voor de kerk. Hij laat ons spelen in het oude kerkgebouw, zo’n honderd jaar oud. We komen binnen door een zijdeur. Oogluikend staat hij het toe, want eigenlijk mag het niet. De organist zou zo maar eens kunnen gaan oefenen, of iemand van de kerkenraad zou binnen kunnen komen.
Ik ken het gebouw van de kerkdiensten als we eens met opa en oma meegingen, van huwelijken van ooms en tantes. En ik ken het van de begrafenis van oma.
Wij wonen zeventig kilometer verder en gaan altijd naar een nieuwbouwkerk. Maar hier in het geboortedorp van mijn vader, hangt de sfeer van het verleden. Mijn overgrootouders liepen ook door deze kerk. Daar stond ik overigens niet bij stil toen ik tien was.

Wij rennen door de gangpaden. De houten vloeren met lopers klinken door. We spelen verstoppertje tussen de banken. Ik griezel van genot. Dit ‘grote mensen gebouw’ is nu voor ons, voel ik. Ik mag rennen en doen wat ik anders niet doe, liggen op de grond, kijken achter de preekstoel. Ik vind een pepermuntje onder een bank en peuzel het op. De zon schijnt door de ramen naar binnen. Ik voel me thuis in de kerk. God is onze vader en de kerk voelt als een grote huiskamer. En ik denk: ‘Mooi dat oom Henk hier de baas is’.
Iets van dat gevoel bekruipt me nog steeds als ik in een stille kerk kom. Het liefst zou ik weer verstoppertje spelen tussen de kerkbanken. God kan daar volgens mij ook wel om lachen…

Heb je ook positieve jeugdherinneringen aan de kerk? Laat het weten.

Voor deze week wens ik je toe dat jij je thuis voelt, waar je ook bent.
En ik wens je toe dat de weg je tegemoet komt,
Dat de wind steeds in je rug is,
Dat de zon je gezicht verwarmt
En dat zachte buien je velden beregenen,
En dat God, tot ons weerzien,
je bewaart in de palm van zijn hand.
Goede week,
dominee Fred Omvlee
fred@mijnkerk.nl

foto: Freek Visser, beeldbank PKN, https://beeldbank.pkn.nl, interieur Keizersgrachtkerk (niet de kerk in dit verhaal)

3 comments on “Verstoppertje spelen in de kerk
  1. Avatar m. schreef:

    ja, mijn opa en oma waren koster, ik mocht mee als er schoongemaakt werd, het was ook een sfeervol kerkje met een mooie tuin erbij, nu is het een antiekzaak…geopend op zondag.

  2. Avatar Willy van Kampen schreef:

    10Jarig kind dat was begin van de jaren 50 . De grote kachel midden in de kerk, die letterlijk roodgloeiend werd. Dichtbij zat je te puffen, verder weg was het koud. De stoof van mijn oma met gloeiende kooltjes, mijn oom de koster bracht ze aan een haak naar binnen. Wij hadden een eind gefietst, mochten om de beurt de stoof lenen. En dan de avonddiensten,snorrende kachel,lekker leunen tegen het bontje dat op de kraag van je moeders jas zat. Het was een veilige tijd zonder vragen .de bijbel geloofde je letterlijk. School catechisatie, vereniging, de vrije tijdsbesteding draaide om de kerk. Zo zou ik nog lang kunnen doorgaan. Je kunt soms heimwee hebben naar die warme veilige tijd, gezien door de ogen van een kind.

  3. Avatar monique schreef:

    terug denkend aan mijn jeugd aan de evangelisatie post te alkmaar. 2 keer naar de kerk en dan naast mijn geliefde oma zittend haar tas gevuld met haar bijbel snoepjes in overvloed. zakdoekjes. haar warme hand mijn hand haar arm om me heen haar knikje met tranen in haar ogen als ze geraakt werd door het woord…. haar zachte ogen haar gelaat haar strugge tuinders handen haar geur…. oo wat mis ik oma haar warmte haar stem haar tranen in haar ogen haar biddende handen haar gevouwen knieen wat mis ik de post van alkmaar klein opgezet een lage drempel voor die struikelend binnen kwamen het orgel vol liefde vol geluid.. nu al dit gevoel kwijt zoekende.. zoekende naar warmte en licht maar bovenal zoekende naar de god van oma en opa… de god die wonderen kan en doen zal…. de stem van oma je weet het he kind de heere weet alle dingen …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

13 juli 2014
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief