Vijfde zondag voor Pasen: hoe houd je het vol?

We zijn op weg naar Pasen, het is de vijfde zondag voor Pasen, nog twee weken.
Hoe houd je het vol?

Dat geldt voor vasten, als je daar aan doet,
dat geldt voor stoppen met roken als je dat probeert,
dat geldt voor het afvallen, als je dat je wil of als het moet,
dat geldt ook voor de zorgen of problemen waar je mee worstelt.
Hoe houden we het vol?
Er is niet altijd een makkelijke oplossing, helaas.
De vrienden van Jezus hielden het niet vol om wakker te blijven de laatste nacht: de stress, de zorgen, de bange nacht: zij vielen in slaap
Misschien kan jij juist de slaap niet vatten door de zorgen, de herinneringen.
Heb jij tips, ervaringen die je wil delen? Laat het ons weten op www.mijnkerk.nl of op de Facebookpagina Mijn Kerk

De zon weer zien schijnen
Het is bijna Pasen, hou het vol!
En laten we elkaar helpen het vol te houden,
totdat er een nieuwe morgen aanbreekt
En we, letterlijk en figuurlijk, de zon weer zien schijnen.

Ik geef je graag een zegen mee:
God zij met jou.
Ga in vrede, je pad ligt open.
God gaat met je mee.
Hij ruimt je hindernissen op.
God zij met jou.
Hij zal zorg voor je dragen.
Hij zal in je schaduw lopen.
Hij legt zich bij jou neer in je slaap.
Hij blijft met jou.
Moge jij bij Hem blijven.
Goede week!

dominee Fred Omvlee
fred@mijnkerk.nl

17 comments on “Vijfde zondag voor Pasen: hoe houd je het vol?
  1. Avatar m. schreef:

    we zijn allemaal maar mensen, en er zijn dingen waar we mee kunnen worstelen en inderdaad af en toe niet volhouden, maar dan maar weer overnieuw beginnen en proberen met dat je af en toe het niet helemaal goed doet is altijd beter dan niets doen.

  2. Avatar ik schreef:

    Zo moeilijk het te geloven….

    • Avatar Monique schreef:

      ja he ik soms te moeilijk om je er aan vast te houden,,,, en toch ik weet uit ervaring juist op die momenten dat je denk het gaat niet meer.. komt er vernieuwde kracht,, goede zondag sterkte.. warme groetjes monique

    • Avatar Adrie Stemmer schreef:

      Gelukkig draait het ook niet alleen om ons geloof. God heeft je gemaakt, hij houdt van je en wil je kracht geven op jouw weg.

      • Avatar Monique schreef:

        dank je wel.. hoop dat HIJ wil laten zien en voelen dat hij met ons mee gaat het is onmogelijk kijkend op me zelf. de tassen staan ingepakt straks het afscheid van school.. en morgen, ach hoop op rust moed en kracht,,,

      • Avatar Monique schreef:

        hoop echt dat we mogen ervaren dat dit het goede is… ook al voel ik me falen als mama. ook al voel ik me ellendig als ik onze oudste op schoot heb zitten,, ook al weet ik dat onze oudste weet dat we van hem houden en dat hij daar naar toe gaat om rust in zijn hoofdje te krijgen toch is het onmogelijk….. familie die het niet begrijpt. familie die afstand belangrijker vind dan steunen,, gelukkig hebben we als papa en mama het goed en zijn we hecht… dank je wel..

        • Avatar Truus schreef:

          Monique wat gaat er veel om in je hoofd het gevoel te falen als ouders je Fam die er niet achterstaat ik leef met je mee en via dit medium lezen mensen die echt van je houden hoe jullie je voelen maar vertrouw op een goede afloop er zullen tranen vloeien laat ze gaan en laat ons je tranen drogen heel veel moed en sterkte wens ik jullie toe als je zoontje op de goede plek komt zal hij als hij groter is jullie dankbaar zijn via mail vraag ik wel hoe het is verlopen morgen zal ik hier een kaarsje branden speciaal voor de toekomst van je zoontje geef hem een knuffel van mij.
          Lieve groet Truus.XX

          • Avatar Monique schreef:

            dank je wel lieve truus,, gaan zo afscheid nemen van zijn klas de juffies die er alles voor hebben gedaan wilco te laten zijn die wie hij is hij heeft een plekje in hun hart en zal dat blijven houden,, mijn man is nog thuis herstellende dus we mogen het samen doen.. de koffers staan klaar wat me raakte toen ik wilco zijn kleding in pakte dat er een foto van ons gezin tussen uit viel.. zo wist hij zeker dat we mee gingen naar karakter.. breek momentje voor ons als ouders,,, we houden zielsveel van ons bijzonder mannetje,, familie weten dat het goed is voor wilco maar ik heb nu mensen nodig die er zijn die me een knuffel kunnen geven,,, daar heb je familie voor toch,, maar gelukkig vrienden die staan als bomen om ons heen.. als wilco uit school komt is zijn lievelings taart speciaal voor hem gemaakt… we eten dat wat hij heeft uit gekozen,,, en vanavond is zijn avond .. op blijven samen op de bank,, en ik denk lekker bij ons in bed,,,,, twee kleine mannen gaan vanmiddag logeren die zijn er morgen avond pas weer, esmee gaat gewoon naar school morgen schoolfoto ook allemaal momentjes die voor haar belangrijk zijn,,als kleuter…. en zo proberen we er voor allemaal te zijn …… voelt goed zoals we het gepland hebben…. dank jullie wel voor alles wat er hier gebeurt op mijn kerk, nl…. warme groetjes van ons allemaal.. en oma truus een dikke knuffel van ons en ons mannetje wilco

  3. Avatar Monique schreef:

    hoelang houd hij het nog vol.. dat was mijn vraag die ik me zelf stede gister toen we naast het bed van onze ernstig zieke oude vriend zaten hoelang kan een lichaam zoveel pijn en ziekte verdragen,, vanacht stelde ik me zelf deze vraag kijkend naar afgelopen jaar.. bijna een jaar alweer voorbij vol ellende verdriet ziekte afscheid nemen en moeilijke dingen,,, maar toch ook dagen met liefde zon vrolijkheid . dagen van me zelf rijk te voelen in alle opzichten.. en nu hoelang nog.. hoelang blijf ik nog staan kijkend naar mijn man die vorige week een tia kreeg en dus door zijn benen zakten, heftig om dan juist tis niet de eerste keer juiste deze woorden op je scherm te lezen,, hoelang,,,, tot hoe ver kan ik gaan… hoeveel krijgen we nog… tot op de dag van vandaag de kracht de moed gekregen om door te gaan tot op de dag van vandaag zoveel lieve mensen die om ons heen staan die ons krachten geven door gebed kaarsjes kaarten maar toch ondanks al deze liefde al deze mensen me alleen en leeg voelen,, wie zal begrijpen alle ellende alle pijn hoe lang nog… daarom niets gebeurt er in ons gezin zonder rede,, daarom dank je wel opnieuw voor deze preek.. heb het al zo vaak geschreven.. ik kijk er naar uit naar de preek van zondag,, ik neem deze woorden ook vandaag met me mee. en hoop dat ik komende week de kracht moed hoop mee mag nemen,,,,,, dank je wel opnieuw voor deze geweldige zegen, doet me goed,,,, lieve warme groet van mij voor u allen

    • Avatar Elisabeth schreef:

      Sterkte Monique…

    • Avatar Truus schreef:

      Monique het lijkt of deze preek speciaal voor jou is bedoeld een warme tekst vol hoop en verlangen ga er in mee en laat het gebeuren je weet dat er mensen om je heen staan en Jezus laat jullie niet alleen als je het niet aan kan lees deze preek opnieuw en dank aan Dominee Fred ik kijk elke Zondag weer uit naar zijn mooie teksten.
      Lieve groet en mooie Zondag.

      • Avatar Monique schreef:

        ach dominee fred verrast me iedere zondag weer,, vooral me woorden die ik op dat moment in mijn gedachten heb tis niet de eerste keer.. hoop ook niet de laatste keer. dank je wel truus, ik weet het en ik voel het… vooral in de nachten kijk ik op mijn kerk. nl. woorden lezend gebeden biddend.. mee levend met anderen mensen in nood. in de stilte van de nacht kom ik dichtbij me zelf.. ik wens u ook een goede fijne warme zondag toe.. warme groetjes van ons allemaal…

    • Avatar Adrie Stemmer schreef:

      Heel veel sterkte, Monique. Ik zal voor je bidden voor nog meer lieve mensen om je heen die je kunnen ondersteuen, ook bij practische dingen.

  4. Avatar m. schreef:

    ja, volhouden kunnen we het lang want als het moeilijk is zijn we echt heel sterk, Monique ik dacht het is een poosje stil misschien gaat het beter en dan toch weer blijft het moeilijk voor jou, blijven geloven dat eens op een dag alles een plaatsje krijgt

    • Avatar Monique schreef:

      ik heb een gevecht gestreden met me zelf met alle zorgen met alle ellende,, ik voelde me alleen,de tijd heeft me iets meer lucht gegeven en kan er nu weer tegen aan,, en zal mezelf weer meer laten zien dank je wel anoniem de zorgen zijn nog niet voorbij er zijn er meerdere bij gekomen… helaas maar het maakt me wel die wie ik nu ben,,, ik heb wel oog voor mijn naasten, oog voor hun zorgen ,, en ik schuil me graag op als de strijd te heftig wordt de mensen die me kennen die zoeken me dan op.. hoe wonderlijk zijn die wegen,, warme groetjes van ons allemaal

      • Avatar m. schreef:

        ja, door wat je meemaakt word je een ander mens, je zal veel eerder begrip hebben voor een ander mens zijn zorgen want hoe kan je iets begrijpen als je zelf nog nooit iets hebt meegemaakt? Een ander behandelen zoals je zelf behandeld wil worden is altijd goed, en het niet laten gebeuren bij een ander waar je zelf door gekwetst bent.
        Sterkte hoor met je oudste en dat hij mag leren met zijn voor hem onbegrijpbare dingen om te gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

6 april 2014
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief