Brief #1 Rebecca | Blijf vragen stellen, dat is heilzaam voor de wereld

De komende tijd schrijf ik één keer in de twee weken een brief naar Daniëlle. Zij kan niet zonder God en haar geloof, maar ze heeft veel vragen. In deze blog reageer ik op haar eerste brief

Beste Danielle,

Ik ben eigenlijk vooral ontroerd van je openhartigheid. Je klinkt verdwaald en eenzaam. Maar weet je wat? Ik denk dat heel veel mensen zo zoeken en regelmatig verdwaald zijn. Ik denk zelfs de meerderheid van de mensen die de moed hebben om te zoeken. En vergis je niet, ook mensen die een tijdje dachten dat ze wisten wat ze geloofden, verdwalen regelmatig opnieuw. Voor mij ís dat geloven! Ik raak best wel geïrriteerd van de extreem vrome reacties op onze blogs, met christelijke vakjargon waar ik werkelijk niets mee kan. Ik kan er wat mee, als iemand eerlijk is over zijn/haar eigen twijfels en angst. Dát is menselijk. Ik zie dat je best streng bent voor jezelf: oneerbiedig, brutaal. Welnee!! Blijf alsjeblieft je vragen stellen, geloof me, dat is heilzaam voor de wereld.

Moed

Dus in deze eerste briefwisseling wil ik je heel erg bedanken voor je openheid. Ik herken er zoveel van! Wij kennen elkaar niet persoonlijk. Nog niet. We zijn collega’s bij Mijnkerk en jij bent net begonnen. Ik heb een minder traditionele achtergrond. Een deel van mijn familie heeft een wat ‘zwaardere’ achtergrond, dus ik herken het wel. Ik heb minder hoeven worstelen met: dat je alleen mag vertrouwen op de boodschap in de bijbel (alsof die maar op één manier te interpreteren is!) of dat je gevoel iets anders zou zeggen dan wat God van je wil of dat je een nieuw hartje moet krijgen om in de hemel te komen. Lieve help.. Er is moed voor nodig om daar nu je eigen weg in te vinden!

Ik ben regelmatig compleet verdwaald

Toch herken ik een heleboel. Ik ben regelmatig compleet verdwaald. Als ik niet weet wat ik precies geloof, zegt een duiveltje in mij dat ik net zo goed alles wat me aan het geloof bindt gedag kan zeggen. Ik worstel me een ongeluk. En dan is er altijd weer een moment dat ik er uit krabbel. Gek genoeg komt dat dan niet door een fantastisch visioen of een antwoord die God me influistert (ik ben jaloers op mensen die dat werkelijk zo ervaren hebben) of een Bijbeltekst waardoor ik een ‘Eureka’ krijg! haha nee hoor. Maar tijd en rust heb ik wel vaak nodig. En vooral mildheid naar mezelf. Niemand weet precies wie God is, waarom zou ik daar ineens het antwoord op moeten weten!

We zijn mensen

De tijd en rust vind ik dan (als ik me er eindelijk toe kan zetten…..) als ik een paar uur alleen wandel of ergens op een plekje waar ik niet wordt gestoord een inspirerend boek lees of een heel weekend naar een klooster ga. Het komt meestal niet uit de lucht vallen. Om in een soort spirituele staat van vertrouwen te komen, heb ik dus wel bepaalde omstandigheden nodig. Anders neemt de waan van de dag het helemaal over. En ben ik ook gewoon lekker aan het netflixen! We zijn mensen.

Diep vertrouwen

Wat ik dan op zo’n zeldzaam moment kan ervaren? Een diep vertrouwen, ik weet niet waar het vandaan komt, maar het lijkt een soort onaangetaste kern in mij, diep van binnen. Ik ervaar dan Liefde en mededogen voor de mensheid, dat we allemaal één zijn. Dan is God aanwezig. Denk ik. En weet je? Het lijkt wel sterker te worden in deze corona-crisis. Dat ‘gevoel’ is dichterbij me. Ineens wordt alles scherper, bewuster. Een diep verlangen naar het leven, een diepe dankbaarheid voor alles wat ‘is’. Ervaar jij dat ook?

Ik wil op nog zoveel meer reageren! ♥ Zoals al die verschillende werelden willen verenigen. Ook heel herkenbaar! En soms onmogelijk… Daarover in de volgende brief.

Wat een prachtgedicht in je derde blog. Er bestaat niets persoonlijkers dan geloven.

Liefs,

Rebecca

PS:
Als hart onder de riem nog een quote van een Franciscaner monnik:

“Ik hoop op iets waarvan ik zeker weet dat het bestaat, maar dat ik nog nooit heb gezien. Ik weet dat het bestaat, want ik heb de liefde gezien in de tranen van een moeder voor haar zoon, die de boel kort en klein sloeg. Ik heb de liefde gezien in de stralende ogen van een gehandicapte die niet kan praten. (…) Ik heb de liefde gezien – en door al deze grote en kleine beetjes liefde die ik zag, vermoed ik dat die volmaakte liefde er moet zijn. “

Broeder Jan, (uit het boek ‘Kloostermensen’)

2 reacties op “Brief #1 Rebecca | Blijf vragen stellen, dat is heilzaam voor de wereld
  1. Avatar Karen schreef:

    Beste Danielle en Rebecca, wat fijn dat jullie zo openhartig schrijven over jullie zoektocht. Ik herken er veel in van mijn eigen worsteling in mijn geloof, de ups en downs die ik ervaar. Een tijd terug schreef dominee Otto dat twijfelen hoort bij geloven en dat gaf me veel steun, want soms lijkt het net of je de enige bent die twijfelt en dat anderen zo’n rotsvast geloof hebben. En ook heel mooi Rebecca wat je schrijft over het gevoel van diep vertrouwen. Af en toe heb ik ook zo’n moment, zo herkenbaar en heel fijn om te ervaren. En vaak is dit gevoel ook zo maar weer ver weg door de waan van de dag. Ik ben heel blij met jullie briefwisseling en volg het met interesse want het is voor mij een opluchting dat anderen dit blijkbaar ook zo ervaren

    • Rebecca Schoon Rebecca Schoon schreef:

      Beste Noortje, wat fijn dat het zo herkenbaar voor je is. Ja, het helpt mij ook om te delen met Danielle en met anderen zoals jij. Dat we eerlijk zijn over onze twijfels en zoektocht. We horen graag meer van je. We schrijven om de week een brief. Groeten, Rebecca

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
28 maart 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief