Brief #2 Daniëlle | Ik ben niet alleen in deze zoektocht

Lees mee met Daniëlle en Rebecca! Wat begon als een hart onder de riem in een geloofsdip heeft geresulteerd in een wederzijdse zoektocht in geloof. Lees hoe ze elkaar inspireren en hun ups en downs bespreken! Daniëlle begint deze keer met een reactie op Rebecca’s vorige brief

Beste Rebecca,

Wat een verademing om jouw brief te lezen. Ik voelde me direct geen vreemde eend in de bijt meer. 

Ik kan nu handen en voeten geven aan mijn zoektocht
Je vroeg in de voorbereiding wat ik eigenlijk zoek. Ik zoek een stukje bevestiging, inspiratie en uitwisseling over welke plek het geloof in mijn leven mag/moet hebben. Het is fijn dat er nu interactie is. Dat miste ik in de eerste blogs die ik schreef. Jouw aanmoediging was precies wat ik nodig had om handen en voeten te geven aan mijn zoektocht. De “filosofische denk modus” is nu omgezet in een heel concrete actie.

Bergen en felgekleurde visjes
Jouw opmerking over stilte kan ik van harte beamen. Ik ben vaak in de natuur te vinden en ervaar daar Gods aanwezigheid het meest. Het is één van de redenen waarom ik zou van reizen houd. Natuurlijk kan ik de natuur in deze tijden ook gewoon in de achtertuin ervaren, maar wanneer ik aan de andere kant van de wereld op een berg sta of ondersteboven op 20 meter diepte boven een felgekleurd visje hang, schieten de tranen me in de ogen. Je noemde het een scherper en bewuster beleven en daar sla je de spijker mee op zijn kop. Ik voel me dan vol van leven en dankbaarheid. Wat gek dat ik me dat nu pas weer realiseer, want zodra de waan van de dag zich weer aandient vraag ik me af of ik God eigenlijk wel ervaar in mijn leven. Wat suf dat we door alle drukte dat dan vergeten.

Dagelijkse stilte
Ik ben de stilte dus maar op gaan zoeken. Gek genoeg best nog lastig deze dagen. Als mensen weten we de ruimte goed te vullen met actiepunten, geluiden en andere afleidingen. Sinds een week sluit ik me na het avondeten op in mijn werkkamer. Op soundcloud had ik een bijbelse meditatie gevonden over Psalm 42. Het was mijn eerste stilte poging, maar ik vond het heel erg fijn. Daarnaast heeft een vriend van mij me een stiltedagboek van Mirjam van der Vegt cadeau gedaan. Het ritueel van een kaars aansteken, bidden en een tekst lezen helpt om de stilte te vinden, maar ook om het daadwerkelijk elke dag te doen. Ik was van plan om de dingen die me bij waren gebleven in deze blog te verwerken, maar het is elke dag iets en dat vind ik zo gaaf. Eén voorbeeld wil ik je niet onthouden. Het onderstreept zo duidelijk, dat ik de acties, die ik steeds voor elkaar probeerde te krijgen, niet alleen voor elkaar hoef te kunnen boksen. Het is een gebed of een gedicht onderaan de bladzijde van 30 maart.
Overgeven is loslaten
Loslaten is weggeven
Weggeven is schenken
Schenken is uitgieten
van het water uit de Bron
over onszelf en de mensen heen”

Je kunt pas dapper zijn als je bang bent
Eén van de stukken steekt er iets bovenuit en dat is omdat jij het ook in je brief had geschreven.“God maakt helden van bange bibberaars” (een zin uit de meditatie van 31 maart) . Het ging over moed. Je schreef in jouw brief dat er moed nodig is om je eigen weg te vinden. Dat is niet alleen op geloven van toepassing, maar het stuk uit mijn boek ging over dat je pas dapper kunt zijn juist als je bang bent en worstelt. Het was je opgevallen dat ik vrij streng ben voor mezelf en dat is op meerder vlakken waar. Ik leer steeds meer dat ik mild mag zijn naar mezelf, dat bang zijn oké is en dat ik er op mag vertrouwen dat wanneer ik de openheid en kwetsbaarheid die jij benoemde blijf houden, dat ik blijf leren.

Ik blijf dus dagelijks de stilte zoeken, gewoon in huis.

Liefs, Daniëlle

Lees hier het antwoord van Rebecca 

Deel dit verhaal:
Daniëlle Stevens

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
10 april 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief