Briefwisseling Marleen – Geesje

In de komende periode publiceren we een briefwisseling tussen de bloggers Marleen en Geesje. Dit is deel 2.

Lieve Geesje,

Mooi om op deze manier contact te hebben en ervaringen te delen! Je verhalen zijn vaak zó herkenbaar. Soms een feest van herkenning en vaak voelt het ook als een soort erkenning, dan verzucht ik bijna ooh, gelukkig dat heb jij dus ook.

Ja, die disclaimer zou er bij moeten hè? Ik merk dat ik vaak aan het eind van een verhaal over één van de kinderen zeg: maar verder vind ik ze wel heel lief hoor! Natuurlijk houden we van ze, misschien maakt dat het juist wel zo lastig.

Ik las je blog over de strijd en ook die was weer heel herkenbaar. Ik ben het soms ook zo zat om politieagent te spelen. Eigenlijk zou ik je graag willen vertellen dat het een fase is die overgaat, maar ik merk dat het nog steeds speelt, ook nu de kinderen wat ouder zijn. Aan de ene kant komt het bij ons denk ik ook nog wel doordat onze oudste een vorm van autisme heeft, waardoor hij wat andere omgangsvormen heeft en nodig heeft. Maar ook de andere twee van 10 en 11 kunnen er soms ook nog wat van. Gelukkig niet meer fysiek, maar dat weten ze aardig te compenseren met woorden.

Ik zou het ook graag anders willen en inderdaad dat ze ‘gewoon’ luisteren. Ik vind het trouwens wel knap dat jij dat dan kunt met een rustige stem, want als ik niet uitkijk, sta ik zo met ze mee te schreeuwen! Toen ze nog kleiner waren, zei ik wel eens: “de kinderen halen het beste in me naar boven, maar ook het slechtste.” Want ik kan me niet herinneren dat ik wel eens zo boos ben geweest voordat ik kinderen kreeg. Of misschien wel boos, maar dat ik het er niet op deze manier ‘uitgooide’, want ik denk dat ik net als jij ook een conflictvermijder ben. Maar inderdaad, je bent als moeder dé aangewezen persoon om de conflicten tussen je kinderen op te lossen, of je dat nou leuk vindt of niet.

En waar ik me ook over blijf verbazen is het verschil tussen alle drie. Eigenlijk hebben ze alle drie een andere aanpak en een andere manier van opvoeden nodig. Want ze zijn zó verschillend. Waar ik bij de één de teugels nog wel eens kan laten vieren, kan dat bij de ander absoluut niet. Ben heel benieuwd of jij dat ook herkent en hoe je dat dan doet. Want hier weten ze daar dan ook weer misbruik van te maken: “Zij mag het ook, dus waarom ik niet?”

Vergeet niet te genieten van je prachtkinderen! (ik schrijf het aan jou, maar is ook een oproep voor mezelf 😉)

Liefs,

Marleen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
9 oktober 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief