Geloven met je lijf

“Wat geloof jij dan precies?” Ik vind het lastig om in woorden uit te drukken wat ik geloof. Dat lukt beter met mijn lijf. Door te dansen, te spelen, te schilderen, te wandelen, te mediteren, te léven.

Met de paplepel ingegoten

Het is mij al vroeg met de paplepel ingegoten. In het gemeenschapsleven van Nes Ammim, een christelijke kibboets in Israël, waar ik opgroeide, beleefde ik een bepaalde inclusiviteit. Leven en geloven was één. 

We dansten in het nabijgelegen dorp met onze joodse buren rond de thorarollen, we zongen uit allerlei bundels in de vieringen, we volksdansten, gingen samen op Tiul (excursie) naar Wadi David, we aten samen en we dronken thee bij onze Palestijnse buren. Ik heb altijd terugverlangd naar die eenheid.

Experimenteren met creatieve vormen

Mijn ouders waren voor mij een voorbeeld van creatief geloof beleven. Zo was mijn moeder dolenthousiast over het vak bibliodrama wat ze op de hbo theologie kreeg en mijn vader introduceerde in zijn gemeente allerlei alternatieve vieringen. Tijdens onze jaren (’97/’98) in Roemenië experimenteerden mijn zus en ik al met creatieve vormen, onder andere tijdens een studentenkamp. De oecumene was daar zo nieuw en confronterend dat de creativiteit vaak tot meer verbinding leidde dan de inhoudelijke gesprekken. 

Doe eens gek

Ik vind kerkdiensten vaak wat passief of statisch. Dit verandert als er meer interactie of ‘beweging’ is en dat kan op duizend manieren. Rituelen als kaarsen aansteken, gebeden schrijven op briefjes of een uitgebreide vredesgroet, brengt mensen al in beweging en geeft een andere ervaring. Of doe eens gek; vervang de preek zo nu en dan met een stukje verbeelding of dans samen of maak met z’n allen één schilderij. Mijn ervaring is dat de afwisseling ervoor zorgt dat meer mensen zich geraakt weten. Kinderen hoeven dan ook niet altijd naar een aparte groep. Gelukkig zijn er al kerken waar dit helemaal ingeburgerd is. 

Diep van binnen én tot in mijn vingertoppen

Om deze reden hebben we Keiland in 2008 opgericht. We verlangden naar een plek, waar je voor langere tijd samen bent en waar kunst en kerk écht samenkomen. Als ik in een dansworkshop een psalm lees en vervolgens in beweging zet, dan beleef ik de woorden diep van binnen én tot in mijn vingertoppen. Neem psalm 27: 1. De Heer is mijn licht en mijn redding. 5. Hij laat mij schuilen onder zijn dak (…) Hij tilt mij hoog op een rots.‘ Dat contrast omzetten in beweging: klein, op de grond, je beschut voelen en dan in het volle licht opgetild worden, er mogen zijn. Dat gedanst te hebben, ik verzeker je, je voelt je bevrijd.  Zonder woorden.


Mocht je meer willen lezen over geloof in beweging: Lees het proefschrift van Riëtte Beurmanjer ‘Tango met God; een theoretische verheldering van bibliodans als methode van spirituele vorming’. Of volg de zevende hemel, een stichting van christelijke kunstenaars die allerlei workshops en voorstellingen aanbieden.

2 reacties op “Geloven met je lijf
  1. Avatar Feije Duim schreef:

    Geloven met je lijf is troostend en helend. Het noordelijke calvinisme raakte het voor een deel kwijt. Maar elders op de wereld is het de normaalste zaak van de wereld met bedevaarten, dansen in de dienst, heilige objecten aanraken of er briefjes in steken, kruisjes slaan, gebedskralen, kaarsjes branden en reepjes stof knopen aan wensbomen. Of eucharistie vieren, dopen en elkaar vrede wensen met een handdruk of een keilandhug. Een slotje hangen aan een brug. Even bij iemand zijn die het nodig heeft. In de ogen kijken en in de ogen gezien worden. En zingen en dansen. Het inspireert velen tot dieper en beter mens zijn.

  2. Avatar Arnout schreef:

    Tegelijkertijd met Keiland maar elders beleef ik een religieuze week: niet met dans, maar rond een Engelse kathedraal met magisch mooie muziek een aan één stuk “oude” rituelen. Keiland blijkt bij de één te passen, nieuw naar eigen vorm, de levende kathedrale diensten met eeuwenoude rituelen passen weer bij de ander: je moet je daar vormen naar zeer oude gewoonten.

    Dat laatste vinden veel mensen nogal gek, het lijkt vrijheid in te perken: maar kijk eens naar Joden die hoewel soms nog maar zeer weinig gelovig toch veel oude rituelen in stand houden. Was jodendom niet met regelmaat bijna verdwenen? En is het niet even vaak weer uit as herrezen?

    Ieder zijn manier en openheid naar wie het anders doet. Exact wat Willem Ouweneel maanden geleden in reformatorisch dagblad benoemde: de verschillen tussen Arminius en Gomarus waren zo klein dat ruzie nu echt bijgelegd kan worden. Het zijn verschillende wegen met zelfde intentie. Net zo met Keiland en elders oude anglicaanse traditie.

    En wat ik geloof? Wie dat vraagt zoekt óf het winnende lot uit de loterij, óf een exacte weersvoorspelling voor de rest van de tijd, óf…, een antwoord is dan zinloos. Wie het gaat om het doel wil weten wát je gelooft. Wie het gaat om de zin wil weten hóe je gelooft. En zal met het antwoord een eigen rugzak van gewoontes en rituelen vullen om de weg van het leven beter te kunnen bewandelen.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
18 juli 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief