Intieme appjes en spontane knuffels

Ik staar naar mijn mobiel. Mijn bonusdochter heeft iets aan me toevertrouwd. Zomaar. Althans zo lijkt het. Ik vroeg of haar vriendin heimwee had naar haar kersverse vriendje en van het één kwam het ander.

Moddervoeten
Ruim drie jaar geleden wilde ze me niet ontmoeten. Ik herinner me nog goed het moment dat het onvermijdelijk was. Ik banjerde zenuwachtig door de kamer naar haar toe met gloeiende wangen en moddervoeten (vergeten te vegen) en ik stamelde “Leuk je te ontmoeten”. “Mamma!” zei mijn zoon toen gegeneerd, “je maakt alles vies!”.

Onnatuurlijk
Nu is de zomervakantie al veel minder een beproeving. Nog steeds voelt het soms onnatuurlijk. Dan ben ik jaloers op die kerngezinnen op de camping, die ruzie met elkaar hebben of in een deuk liggen. De gelijkwaardigheid van de ouders naar alle kinderen. Maar er is ook hoop voor een samengesteld gezin, naarmate de tijd verstrijkt.

Gekke act
We waren ruim tien dagen samen op Terschelling, met vijf van onze kinderen en een vriendinnetje. Ik kan een programma zoals op Keiland aanraden voor een speciaal gezin. Soms ben je alleen met elkaar en soms wordt je opgenomen in de grote groep. Juist dan vindt ‘bonding’ plaats. Ik joelde na de gekke act van mijn plusdochter en mijn neef. Ik zag Reinier glimlachen als mijn zoon bij een volleybalwedstrijd werd geholpen door zijn andere dochter. Ineens voel je dan ‘wij horen nu bij elkaar’.

Suikerspin
Mijn jongens zijn dol op hun vader en de rollen zijn glashelder. Het mooie is dat Reinier ze weer andere dingen kan bieden. De running gag over de droom waarin hij een suikerspin eet en zijn kussen die de volgende ochtend verdwenen is, ontvangen zijn kinderen zuchtend “We zijn geen vier meer, pap”. Mijn jongens grijnzen van oor tot oor. Ze leren hoe je een slecht humeur kan ombuigen met een grap. Hij bouwt hutten met ze en leert ze jongleren. En steeds vaker wordt hij getrakteerd op een spontane knuffel.

Pleasen
Even ben ik bezorgd als pluszoon genoeg heeft van zoon. “Laat me met rust!” Maar dan besef ik, dit is wat broertjes doen. Die zijn soms zwaar geirriteerd. Hij hoeft ons en de omgeving niet meer te pleasen zoals in het begin (kijk eens hoe leuk ik doe tegen mijn stiefbroertjes), hij durft gewoon eerlijk te zijn.

Ieieuw!
Als ik Reinier vertel over de appjes tussen mij en zijn dochter kijkt hij me aan. Hij denkt aan hetzelfde: mijn moddervoeten. Er is veel veranderd. Als ik hun vader nu gekke bijnamen geef of hij knuffelt mij, kijken ze niet meer zo vaak schichtig weg. Soms roepen ze: ‘Ieieuw!’ Dat lijkt me vrij normaal voor pubers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
29 augustus 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief