Om liefde zwoegen wij dapper voort

Ik mag het eigenlijk nog niet vertellen, want het staat nog niet online. Maar: wij als team van MijnKerk hebben samen een lied opgenomen! Vanuit onze eigen huizen zongen we de sterren van de hemel. Al die stemmen zijn vakkundig samengevoegd en het resultaat is prachtig geworden. Morgen kun je het eindresultaat beluisteren! We zingen het lied ‘Om Liefde, van Huub Oosterhuis.

Huub Oosterhuis

Ik was niet zo bekend met het oeuvre van Huub Oosterhuis en dit lied had ik voor de opnames nog nooit gehoord. Maar de tekst van dit lied gaat de diepte in. Toen een MijnKerkcollega vroeg welk stukje er voor mij uitsprong kwamen er meerdere stukjes naar boven. Ik deel ze met je.

‘Vogeltje van de bergen, wat zwoeg je dapper voort? Om wat ik uit de verte van liefde heb gehoord.

Ik kreeg een beeld in gedachten van de vogels die naar het zuiden trekken in de herfst en naar het noorden in de lente. Voor ieder vogeltje zal dat eens de eerste keer zijn geweest. Waarom gaan ze zo’n reis ondernemen? Blijkbaar hebben ze iets gehoord over hoe goed het is, daar waar ze heen vliegen. Ze hebben misschien de kouder wordende wind gevoeld en wilden maar al te graag geloven in een plaats waar het warmer is, beter is.

Ze gaan op weg, maar komen niet aan.

Ik moest daarbij denken aan de verhalen van vluchtelingen. De verhalen die de laatste tijd te lezen zijn van vluchtelingen die gestrand zijn in kampen zoals het onlangs afgebrande Moria. Ook zij zullen een moment gehad hebben, waarop ze uit de verte hebben gehoord, hoe het leven is in Europa.

Verhalen over veiligheid, goede zorg en overvloed. Verhalen van bekenden die de oversteek gewaagd hebben. Verhalen van mensensmokkelaars, die de route naar vrijheid makkelijke voor doen komen. Een boottochtje over een gladde zee, een hartelijk ontvangst en een nieuw paspoort aan de andere kant van het water. En zo gaan ze op weg, met gevaar voor eigen leven. Letterlijk. Dapper voort zwoegend. Letterlijk.

Het trieste van het verhaal is, dat voor vluchtelingen wat ze gehoord hebben over liefde, over het gemak om Europa te bereiken, niet waar is. Ze gaan op weg. Maar ze komen niet aan. Ze worden opgepakt en teruggestuurd. Of ze strandden in Moria of Kara Tepe. In een uitzichtloze situatie. Ze komen niet verder. En steeds opnieuw gaan er vogeltjes onderweg, vanuit Syrië, Afghanistan of vanuit landen in Afrika. Ze hebben de verhalen gehoord en gaan op weg. En wij kunnen onze ogen ervoor sluiten. Want het is ver van ons warme bed.

Mensje, één van de velen, waar snelt je voetstap heen?

We praten soms makkelijk over vluchtelingen, immigranten, gelukszoekers zelfs. Want dan blijven ze ver weg. En wij kunnen onze ogen ervoor sluiten. Want het is ver van ons warme bed. Maar als we bedenken dat het mensen zijn? Mensen, één van de velen, waarvan wij er ook allen één zijn. Dan komt het dichtbij. Dan is het niet meer zij. Dan is het jij en ik, dan is het wij.

Kijk niet weg!

Ik vraag me vaak af: wat kan ik nou doen?
Ik deelde laatst een korte documentaire op Facebook, opgenomen in Moria zelf. En ik schreef erbij “Ik zou zeggen: kijk niet, kijk weg. Want het is hemeltergend. Het is mensonterend wat je ziet. Maar kijk wel, want dit zijn mensen. Zoals jij en ik.” Wat kun je doen? Het begint bij niet wegkijken. Je ogen niet sluiten.

Want zouden we niet allen gaan, om de liefde? Om de liefde voor onszelf, onze veiligheid. Om de ander, onze reisgenoot, onze partner of ons kind? Om alles gaan we dit leven! Om alles of niets met jou.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
17 oktober 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief