Ouders heb je voor je hele leven

Eerder dacht ik altijd dat je je aan je ouders kon ontworstelen op het moment dat je 18 jaar wordt. Volwassen, en dus in staat om je eigen keuzes te maken. Dat blijkt tegen te vallen: vaak moet je op je ouders terugvallen: voor advies, voor zorg, voor financiële ondersteuning, voor liefde.

Later, als je zelf vader of moeder wordt, verkeer je ook even in de waan dat jij het heel anders zult doen dan zij. Die fouten die je ouders bij jou maakten; dat gaat je niet overkomen. Maar enige jaren later blijkt ook dat ijdele hoop te zijn. Je hebt dezelfde karaktertrekken en dus dezelfde tekortkomingen: net zo ongeduldig, net zo op je jezelf gericht. Ouders blijken taai: je hebt ze inderdaad voor je hele leven.

Denk niet te hard over je ouders

Gelukkig gaan die verhoudingen in de meeste gevallen goed. Let wel: een perfecte ouder-kind-relatie is een utopie. Die bestaat simpelweg niet. Ik ben gaandeweg de jaren veel milder geworden naar mijn ouders toe. Natuurlijk, ze hebben in hun opvoeding wat steekjes laten vallen, maar dat herken ik des te beter nu ik zelf ook vader ben. Ik woon hemelsbreed vijftig meter bij mijn ouders vandaan: noem me gerust een moederskindje. Ik zie mijn vader anders omgaan met mijn zoon dan met mij vroeger. De reden? Hij heeft meer tijd. Vroeger was hij vooral aan het werk. Zo simpel kan het soms zijn. Dacht ik eerder nog dat er diepgaande, psychologische redenen aan iemands opvoeding ten grondslag liggen, de waarheid is vaak simpeler: omstandigheden, geluk, je eigen voorbeeldfiguren. Denk dus niet te hard over je ouders, dan denken jouw kinderen later niet te hard over jou.

Genade

In het tweede seizoen van de Netflix-serie The Crown zit een scène waarin de jonge prins Phillip door zijn vader ten onrechte verantwoordelijk wordt gehouden voor de dood van zijn zus. Phillip wordt door zijn woedende vader teruggestuurd naar Engeland. Op weg naar het vliegveld heeft zijn Britse begeleider een les voor hem: “Nu haat je hem wellicht, maar op een dag, als God het wilt, zul je zelf vader zijn. En dan zul je tekortschieten, zoals alle ouders, en zelf gehaat worden. Dan zul je weten hoe het is om te bidden dat je eigen kind je zal vergeven”. Ik denk dat dit waar is. Opvoeden en ouderschap: het is vooral genade.

Wat is de rol van jouw ouders in je leven?

6 reacties op “Ouders heb je voor je hele leven
  1. Avatar Joosje schreef:

    Ik vind dit kwetsend. Je gaat hiermee voorbij aan kinderen die door toedoen van hun ouders geen veilige jeugd hebben gekend. Als mishandeld kind had ik in mijn jeugd geen steun van mijn ouders en heb ik dat nu nog steeds niet. Je blog is voor mij heel pijnlijk om te lezen. En wat denk je van mensen van wie de ouders (jong) overleden zijn, voor hen is deze kop heel pijnlijk. Ik adviseer je om beter na te denken voor je weer zoiets schrijft en meer de nuance te zoeken.

  2. Avatar marina schreef:

    klopt..en ook al waren er wel eens meningsverschillen of deden ze niet altijd hoe je het graag had gezien, je mist ze enorm als ze er niet meer zijn!

  3. Avatar Bep schreef:

    Mijn moeder nam mij kwalijk dat ik met mijn komst haar leven verrinueerde. Zij was geen moeder voor mij. Ik kon alleen goed doen door haar in het huishouden te helpen, maar daar was zij meestal niet over te spreken. Ook liet zij mij na een noodlottig ongeval onverzorgd achter. Zij zorgde er nie t voor dat er hulp voor mij kwam. Op het randje van de dood werd ik door oma naar het ziekenhuis gebracht. Ik was daar 3 maanden, geen kleinigheidje dus….. het zal u niet verbazen dat ik op latere leeftijd bij de ggz belandde, met ptss door opvoeding en andere aan opvoeding gerelateerde aandoeningen. Hoezo denk niet te hard over je ouder? Zij wil nog steeds haar aandeel niet erkennen.

  4. Avatar Wilma schreef:

    Niet ieder kind heeft ouders waarbij dit kan. Gelukkig heb ik niet als ouder dezelfde fouten gemaakt als mijn ouders. Want dan had ik ze mishandeld en hun hele leven dit mee laten dragen. Juist als christen heb ik hier mee geworsteld, eert uw vader en uw moeder. Totdat een predikant tegen me zei, maar soms is er helaas niet veel te eren. Dit soort stukken uit christelijke hoek doen heel veel pijn en doen veel kinderen en volwassenen te kort. Ik ben nu 50 jaar en rouw nog elke dag om wat er niet was. De kerk heb ik als kind en volwassene hierin erg gemist. Je weet niet echt niet waar je het over hebt. De kerk kan hier zo goed van wegkijken. Generaliseer niet en besef dat hier ook veel verdriet en pijn ligt.

  5. Avatar Sipke Huizinga schreef:

    Ik ben erg dankbaar voor de opvoeding, die ik heb gekregen. Natuurlijk is de opvoedig van onze kinderen weer anders gegaan dan mijn eigen opvoeding, dat brengt de tijd met zich mee.
    Waar ikzelf met veel plezier aan terugdenk is het feit dat mijn ouders durfden toe te geven wanneer ze fout zaten. Dat is mij altijd bijgebleven en dat heb ik ook oveel mogelijk bij de opvoeding van onze kinderen toegepast.

  6. Avatar Marij-ke schreef:

    Ik vind dit een moeilijk stuk ouders heb je niet altijd voor heel je leven. Mijn ouders zijn overleden. Nadat ze er niet meer zijn leer ik ze beter kennen. Wat spelen ze nog voor een rol. Geen ouderrol maar meer wat hebben ze mij nu nog te zeggen. Achteraf leven ze voort in mijn gedachten op bepaalde momenten.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
28 mei 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief