Serie over scheiden #4: Hellup het stiefgezin!

Een gedeeltelijke lockdown. Het thuisblijven legt druk op relaties. Hopelijk vind je een weg met je partner, want scheiden is pijnlijk. Ook in een nieuw gezin legt Corona druk op het toch al fragiele evenwicht. Hier mijn verhaal.

Je bent mijn moeder niet!

“PFFFF JE BENT M’N MOEDER NIET!! Hoe krijg je een samengesteld gezin dat werkt?” luidt de schreeuwende kop in het FD Persoonlijk Magazine van afgelopen zaterdag. Mijn collega stuurt het me op. Veel herkenning. “Het duurt gemiddeld zeven jaar voordat een samengesteld gezin goed geritsts is” zo zegt de stiefcoach in het artikel. ‘Lieve help’, denk ik bij mezelf. ‘Dan zijn de meeste kinderen bij ons allang uit huis’. 

Het gaat niet vanzelf

10% van alle gezinnen in Nederland is een samengesteld gezin. Best veel! Zo’n 250.000 kinderen. 60% van de stellen die een plusgezin beginnen gaan binnen vijf jaar uit elkaar. Onverwerkte scheidingen, jaloerse exen, ingewikkelde situaties met kinderen uit verschillende gezinnen, de redenen zijn divers. Ja, ik kan me er helaas alles bij voorstellen. Wij zijn nu twee jaar onderweg. De eerste tip die je voor je hoofd geslingerd krijgt is: “Het gaat niet vanzelf”. Nee dat had ik ook al gemerkt. 

Kerngezin kun je niet nabootsen

Helaas is het op dit moment bij ons niet makkelijk. Het ging naar omstandigheden best goed. Natuurlijk voelden we dat het ook af en toe wrong. De vertrouwdheid van een kerngezin waar ik vorige week over schreef valt niet na te bootsen. In het begin had ik die hoop en illusie wel een beetje, moet ik toegeven. De kinderen van Rein waren 9, 13,16 en 18 toen we gingen samenleven. Op die leeftijd schikken ze zich al helemaal niet zomaar.

Die vreselijke stiefmoeder

Het meisje van 13 is nu 15. Ik heb een hekel aan het woord puber, maar ik weet niet hoe ik het nu anders moet noemen. Ik heb al allerlei artikelen gelezen en ik wéét, het heeft alles met de ontwikkelingsfase te maken waar ze nu in zit. Ze vindt alles hier stom, blijkt na een gesprek dat ze met haar ouders voerde, toen ze eindelijk haar mond opendeed. Ze vindt het hier vies, druk, mensen smakken en ja, die stiefmoeder…daar is natuurlijk ook van alles mis mee. Het is voor mij best slikken. Tegelijk begrijp ik het wel. Ik sta symbool voor wat gebroken is in haar leven. Oók ik moet wennen: voor een adolescent moet dat dan keer tíen zijn. 

Stiefcoach

Vorige week nog hadden we onze tweede huisvergadering, op advies van onze eigen stiefcoach. We voeden onze éigen kinderen op, maar we mogen elkaar aanspreken op onze gezamenlijk geformuleerde huisregels. Het klinkt wat formeel, maar het is met name een kans om ook met elkaar in gesprek te raken. Ik was zo trots op alle kinderen. En ook al wilde onze 15 jarige niet meedoen, ze bleef er wel bij dit keer en liep niet stampend naar boven. Knap!

Onbewust neem ik afstand

Ik voel me behoorlijk onzeker als stiefmoeder. Als ik de tips voor de stiefmoeder in het artikel lees doe ik het nog aardig: tijd voor jezelf nemen, onderneem activiteiten met je plusjes, ook één op één, organiseer een gesprek met het hele gezin, laat de biologische moeder ‘aanwezig’ zijn, zorg voor een goede relatie met je partner. (voor meer tips zie https://stiefenco.nl/adviezen-stiefouders/

Eén van de tips is: houd de communicatie open en eerlijk. Dat is makkelijk gezegd. Ik kom zelf uit een praatcultuur, de pluskinderen niet. Over je gevoelens praten is niet vanzelfsprekend. Met mijn ouders besprak ik vroeger alles. Oh ja, ik was een verschrikkelijk puber, maar we práatten wel. Maar nu wil ik niks opdringen en ik ben bang voor afwijzing. Dus doe ik van binnen onbewust een stapje terug. En dan wordt verbinden wel erg lastig. 

De liefde is sterk

Natuurlijk wordt het in de relatie met mijn partner soms ook wiebelig. De loyaliteit naar onze eigen kinderen is zo sterk. Maar ik geloof in onze liefde en het helpt dat deze heel lang terug gaat. Toen wij adolescenten waren hadden we drie jaar verkering. Hij was mijn eerste liefde en die liefde was sterk. Het leven liep anders, we gingen studeren, waren jong en kozen onze eigen weg. Na 25 jaar is alles nieuw en toch ken je elkaar al ten diepste. In het begin dacht ik dat het beter was weinig te laten merken van onze liefde aan de kinderen. Maar men zegt dat het juist veilig voelt als je laat zien dat de relatie goed is.  

Niet de moed verliezen

Als beste vriendin zou ik tegen mezelf zeggen: ‘je hoeft het niet allemaal zelf te doen. Vertrouw erop dat God in jou werkt. Wees jezelf, volg je hart, durf maar.’ 

Maar ik sta nog aan de kant te bibberen. Misschien kan ik nog eens wat met ze ondernemen. Van de zomer ging ik met de twee meiden een dagje vintage shoppen in Praag. Volgens mij vonden ze dat heel leuk. Ik wil niet de moed verliezen. Bidden jullie voor me? 

Wat zijn jullie ervaringen? Heb je nog tips voor me? Ik hoor het graag!

 

Video’s die Rebecca maakte over het plusgezin:

 

 

2 comments on “Serie over scheiden #4: Hellup het stiefgezin!
  1. Avatar Mar schreef:

    Wij zijn maar met z’n drietjes en ook ik vraag me vaak af waar de sokken blijven haha. Ik vind dat het er bij jou heel gezellig en huiselijk uitziet, het straalt veel warmte uit en als de kinderen op eigen benen gaan staan zul je genieten van de stilte maar het denk ik ook wel eens missen. De pubers zullen allicht wel eens tegengeluid laten horen, maar ik denk wel dat ze later ook zullen beseffen dat ze het heel goed hebben gehad, omdat ze opgegroeid is bij oprechte mensen. Shalom!

  2. Avatar Irene schreef:

    Ik ben moeder van 4 kinderen 21, 19, 15, 12 en mijn partner heeft 2 kinderen 15, 17. Wij vormen sinds een jaar een stiefgezin. Een bijzondere uitdaging met verschillende achtergronden, redelijk dezelfde opvoedstijlen maar met 6 kinderen die allemaal het liefst dat kerngezin gehouden hadden. Mijn partner is weduwnaar, hierdoor hebben we altijd kinderen in huis. Al die rugzakjes vraagt om maat werk en begrip naar elkaar en de kinderen. Met allemaal tieners hebben we niet de verwachting hier nog een samengesmolten gezin van te kunnen maken. We voeden onze eigen kinderen op en hebben huisregels waar we elkaars kinderen op kunnen aanspreken. Maar gemakkelijk vind ik dat niet altijd. We hopen dat ze ondanks hun persoonlijke verlies dat we ze toch een warme jeugd mee kunnen geven. We proberen het in kleine dingen te zoeken. Het gezamenlijk uitgebreid ontbijten op de zondagochtend maar ook de avondmaaltijd die ik wekelijks met mijn eigen kinderen heb zijn heel waardevol. Mijn kinderen hebben dat ook nodig een stukje oud gezin en voor mijn stiefkinderen is het ook fijn om dan tijd met hun vader bij opa en oma door te brengen. Een samengesteld gezin vraagt om veel meer geduld en staat voor grotere uitdagingen denk ik dan als biologisch gezin. Als partners zal je een sterke relatie moeten hebben om dit samen te doen. Maar ik ben ervan overtuigd dat we onze kinderen hiermee ook iets moois meegeven.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
15 oktober 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief