Vrienden noem ik jullie!

Echt heel goeie vrienden zijn vaak op één hand te tellen. In mijn geval zijn het er drie á vier: mensen die ik écht kan vertrouwen en bij wie ik me altijd op m’n gemak voel. De belangrijkste graadmeter daarbij zijn voor mij twee dingen. Ten eerste pak je gelijk de draad weer op als je elkaar tijdenlang niet hebt gezien. En in de tweede plaats moet er een stilte kunnen vallen die niet ongemakkelijk is.

In mijn tienerjaren (de nineties) dacht ik zo diep nog niet: toen was het voor mij nog zaak om zoveel mogelijk vrienden te krijgen. Bij de sport, op school, in de kerk, op mijn bijbaantjes: ik kon met iedereen goed overweg. Of ik zat ongelooflijk met de rest mee te lullen, daar verdenk ik mezelf van als ik er nu op terugkijk.

Mijn vriendengroep is in de loop der jaren sterk veranderd. In de eerste plaats is ‘ie kleiner geworden. Dat is niet erg: ik heb er een vrouw en twee kinderen voor in de plaats gekregen en de wens om alle vriendschappen ook tijdens een huwelijk of ouderschap te onderhouden is niet haalbaar. Daar is simpelweg te weinig tijd voor: mijn aandachtsveld is veranderd. De vriendschappen die over zijn gebleven, koester ik meer. Ik ben meer mezelf geworden in die vriendschappen, durf eerlijker te zijn, ook in mijn falen en tekortkomingen. Ik ben in gaan zien dat elke fase van je leven bepaalde vriendschappen met zich meebrengt, en dat dit helemaal niet erg is. Je pleegt geen verraad naar je vrienden: je wordt ouder, je interesses veranderen, je gaat studeren, carrière maken of verhuizen. En met dat je leven verandert, verandert je vriendengroep. Alleen een zeer beperkt gezelschap blijft overeind.

Bij Jezus gaat dat net zo. Ook het evangelie lees ik inmiddels zo dat Jezus geen leerlingen of discipelen had, maar vrienden. Geen leraar-meester-relatie (dat roept alleen maar afstand op), maar een vriendengroep uit Galilea die het land doortrekt om goed nieuws te verkondigen. Veel mensen volgen hem, slechts weinigen zijn Jezus’ vrienden. En ook in die vriendschap van Jezus en de twaalf gebeurt werkelijk van alles, tot hoogverraad aan toe. Maar een vriendengroep als basis van een eeuwenoude kerk: Dát is een ongelooflijk mooi principe.

Een vriendengroep als basis van een eeuwenoude kerk: Dát is een ongelooflijk mooi principe. 

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
3 september 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief