Wat neem je mee van je grootouders?

Voordat we op vakantie gingen, reden we eerst langs Zeeland om op bezoek te gaan bij mijn opa en oma. Beiden in de 90 wonen ze sinds kort in hetzelfde verzorgingstehuis. Oma is erg achteruitgegaan en zegt niet zoveel meer. Meestal één-woord-zinnen, soms ineens weer een adequate volzin. Opa is nog helemaal helder, al noemt hij zichzelf wel een kneusje met zijn manke poot en onwillige hand.

‘We gaan nooit meer terug naar het oude huis hè?’ zegt opa weemoedig. Hun appartement wordt verkocht en moet dus leeg. We mogen er nog even kijken, mijn lief en ik, en briefjes plakken op spullen die we willen hebben.

Briefjes

Het huis oogt kaal, er staan heel wat meubels in het verzorgingstehuis. Overal prijken briefjes op, van mijn moeder, ooms en kleinkinderen. Drie dingen heb ik in mijn hoofd, twee schilderijen blijken in het verzorgingstehuis te hangen. Opa zou er vast smakelijk om lachen als ik daar nu alvast een briefje op kwam plakken. Het glaasje met de blauwe bloemetjes staat wel in de kast. Oma gaf me mijn ranja altijd in dat glas. Ik stop er een briefje in met mijn naam.

Dan gaan we alle kamers en alle kasten na. Veel dingen zeggen me niet veel. Maar ik zie nog een mooie jaren ‘70 bloempot en een prachtig geblokt tafelkleed met door oma geborduurde randen. Ze leerde mij dat ooit ook. Mijn lief ziet nog wat gereedschap en de oude vlag.

‘We gaan nooit meer terug naar het oude huis hè?’ zegt opa weemoedig.

In de doos met sieraden zit niet zoveel, maar ik zie wel het lieveheersbeestje dat de corsage vormde op onze trouwdag. Ze waren erbij en wat genoten ze daarvan, hun eerste kleinkind dat ging trouwen.

Fotoboeken

In de logeerkamer liggen stapels fotoboeken. Zwart-wit foto’s van een zestienjarige oma, een jonge opa in Indië, foto’s met mijn moeder en haar broers en daarna foto’s met de kleinkinderen. Opa en oma bij ons of de anderen met pakjesavond, verjaardagen en op de camping. En dan de foto’s met de achterkleinkinderen. Oma, mam, mijn dochter en ik samen in een lijstje. Wat waren mijn grootouders altijd een actief onderdeel van ons leven.

Ik realiseer me dan dat geen glaasjes, schilderijen of sieraden meer voor me betekenen dan dat wat de foto’s en het lieveheersbeestje me vertellen: ze waren er altijd bij.

2 reacties op “Wat neem je mee van je grootouders?
  1. Avatar Mae schreef:

    Bij mijn zijn mijn grootouders niet meer hier, maar toch zijn ze er nog bij in mijn hart en wat ik van hen heb gekozen om mee te nemen is hun geloof en bezorgdheid en zorg voor anderen

  2. Avatar Henriette schreef:

    Het kostbaarste zijn de herinneringen en de dingen die je van ze hebt geleerd. Maar ook hoe ze leefde vanuit hun geloof.In verhalen leven ze voort waardoor hun achterkleinkinderen ook van hun weten. Het waren lieve en fijne mensen die altijd bereid waren om te helpen en te delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
10 augustus 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief