We vieren het Leven in een jaar vol lustra

Onze jongste werd begin dit jaar 10, de oudste afgelopen week 15, manlief werd 65 en ik mag volgende maand Sara begroeten. Daarnaast zijn we ook nog eens 15 jaar getrouwd. Tijd om een Lustrafeestje te vieren dit weekend met familie en vrienden (waarin we de prachtige leeftijd van 11 van onze middelste natuurlijk ook meevieren).

Cadeautje

Eén aspect hebben we niet genoemd in de uitnodiging voor het feestje. Een ander lustrum: 15 jaar moeder zijn. Zoonlief zei het met een blijde lach tijdens onze lunchdate (moeder-zoon-momentje): “Mam, we kennen elkaar nu al 15 jaar!” Het deed me goed, vooral de manier waarop hij het zei. Zijn cadeautje voor mij op zijn verjaardag.

Moeiten

We hebben in die 15 jaar best veel meegemaakt. Dat begon al met een uiterst moeizame geboorte. Hij was er nog niet aan toe, maar mijn lijf werd ziek en het moest. Na drie dagen was hij er eindelijk en keek hij met een paar heldere blauwe ogen de wereld in.

Hulp

Die wereld die hij later maar moeilijk kon begrijpen en die wereld die hem ook af en toe niet begrijpt. Door die moeizame start, maakten we al snel kennis met de medische wereld.  Het aantal hulpverleners dat bij ons in de afgelopen 15 jaar over de vloer is geweest, is niet meer te tellen. En daar komen de artsen en peuten nog bij die we zelf bezochten.

Verhuizen

In die 15 jaar verhuisden we door allerlei omstandigheden ook 4 keer en binnenkort staat verhuizing nummer 5 te wachten. Maar het meest ingrijpend was afgelopen winter de verhuizing van zoonlief naar een zorgboerderij. Wat vonden we dat heftig en nu zijn we een paar maanden verder en zit ik tegenover mijn stralende zoon.

Topper

De structuur op de boerderij, het leven in een groep, het weer naar school gaan en de rust doen hem zichtbaar goed. Hij is weer vrolijk en leert steeds beter om te gaan met verschillende situaties, waaronder dingen waar hij in het verleden erg boos om kon worden.

Rol

Dat zorgt er voor dat hij en wij in de weekenden het steeds gezelliger hebben. Het zorgt er voor dat ik weer zijn moeder kan zijn. In plaats van één of andere hulpverlener, politieagent of crisismanager. Die laatste rollen heb ik veelvuldig moeten vervullen de afgelopen 15 jaar en dat lukte ook, tot op zekere hoogte. Tot de maat vol was en ik en ons hele gezin ‘op’ waren.

Vieren

En wat voelt het goed om nu die rollen veel minder te hoeven te vervullen en ‘gewoon’ moeder te kunnen zijn. Om die stralende lach van zoonlief te zien die blij is dat hij mij al 15 jaar kent. Dat maakt dankbaar. We vieren samen het Leven!

4 reacties op “We vieren het Leven in een jaar vol lustra
  1. Avatar Ria vd Heuvel schreef:

    En wat zal je een schuldgevoel gehad hebben toen hij uit huis ging!
    Maar zie het resultaat!
    Het is veel beter!
    Voor jezelf maar ook voor je andere zoon, die ook aandacht verdient en voor je man!
    Maar ook voor jezelf, want daar kwam je ook niet meer aan toe, weet ik, helaas uit ervaring!
    Leer weer te genieten i.p.v. te zorgen en petje af hoor, want o wat wordt dit onderschat!
    Nu nog leren los te laten, want ook dat is nog een punt!
    Maar zo te horen gaat ook dat lukken! Veel sterkte!

  2. Avatar Rebecca schreef:

    Wat een opluchting moet dat zijn, dat het zo goed met hem gaat. En wat heb jij hard gewerkt! Ik worstel op het moment ook met mijn zoon die weinig aansluiting vindt op school. Het is een lange weg. Maar meestal komt het uiteindelijk goed. Zo mooi “we kennen elkaar nu 15 jaar!” Geniet ervan!

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
13 juli 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief