Zij doen niet meer mee. Maar wat doen wij?

Meningminnend Nederland ging deze week weer vol op het orgel. Mikpunt van de hoon was zangeres annex influencer Famke Louise, die bij de talkshow Jinek de arts Diederik Gommers met behulp van een spiekbriefje (“Ik heb superveel respect voor corona”) probeerde te overtuigen dat veel Nederlanders wel klaar zijn met de coronamaatregelen. Alsof Dries Roelvink aan Bruce Springsteen ging uitleggen hoe je een optreden moest verzorgen, zo werd er getwitterd.

Eerder al hadden RTL Boulevard en Op1 zanger Tim Douwsma opgediept voor de nodige coronakritiek. Douwsma benadrukte dat hij corona “nooit niet ontkende” en dat hij zich zorgen maakte over de “ontzettende polarisatie”. Het leidde allemaal tot de hashtag #ikdoennietmeermee. Kortgezegd: het land is klaar met de coronamaatregelen en we willen zo snel mogelijk terug naar ons oude leven. Zowel Famke Louise als Douwsma werden weggehoond. Met dat soort lui win je de oorlog niet, was de gedachte.

Wie kun je nog vertrouwen?

Maar schrijfster Rinke Verkerk noteerde na het lachen een diepere gedachte. Volgens Verkerk liet #ikdoenietmeermee vooral zien dat jonge mensen tegenwoordig niet meer weten wie ze kunnen vertrouwen. En dat ze bang zijn voor de toekomst. Die angst wordt, zo blijkt uit onderzoek, op jonge leeftijd al gevoed door sociale media. In het oerwoud aan meningen, (fake-) nieuwsberichten, stijlverschillen en zelfexpressie vinden ze geen houvast. Ze hebben geleerd sociale media te gebruiken, maar niet om het te toetsen, aldus Verkerk.

Zelfredzaamheid

De laatste jaren heeft Nederland vol ingezet op zelfredzaamheid. Je moest je eigen broek maar ophouden, zo was de gedachte: daar werd je hard van. Onderwijs veranderde in zelfstudie, freelancers en ZZP’ers moesten zelf maar zien hoe ze rondkwamen en goede gezondheidszorg werd vooral verleend als je in het ziekenhuis mondig en assertief genoeg was. Diegene die niet meekwam, was zwak. En de invloed van de overheid, van politici, van ouders of van kerken? Die werd kleiner en kleiner. En we hebben het maar laten gebeuren.

Rolmodellen

Geen wonder dat er een generatie opgroeit die in deze onzekere coronatijden zoeken naar vastigheid, naar rolmodellen, naar iets vertrouwds. Als we uitgelachen zijn om de Famke Louises en de Tim Douwsma’s van deze wereld, kunnen we wellicht beter naar hen luisteren waar ze bang voor zijn, en wat ze van ons nodig hebben.

4 comments on “Zij doen niet meer mee. Maar wat doen wij?
  1. Avatar Jaap Filius schreef:

    Ja, ik denk eigenlijk dat iedereen “er wel klaar mee is”, maar wat is het alternatief?? Feit is dat we met een nieuw en potentieel dodelijk fenomeen te maken hebben waarvoor nog géén medicijn voorhanden is. Dus die maatregelen? We zijn er collectief toe veroordeeld om elkaar een maximum aan veiligheid te geven, zónder de garantie dat dit ook echt werkt. Maar, nogmaals, wat is het alternatief? Dus ik houd mij gewoon aan de gegeven richtlijnen (waarmee prima te leven is). De schreeuwers die nu roepen dat het allemaal te streng is zijn voor tenminste een deel óók de mensen die een halfjaar geleden nog riepen dat de overheid onvoldoende deed….. Ik bedoel: dat zijn politieke schreeuwers bij wie het helemaal niet om Corona gaat maar om het zaaien van zoveel mogelijk verdeeldheid omdat de verkiezingen eraan komen. Wat mij het meest “steekt/stoort op zit moment: je bent niet vrij om gewoon naar de kerk te gaan als je dat wil: aanmelden als je daarvoor aan de beurt bent, registreren, niet samen zingen….. De praktijk van nu is voor mij dat ik alleen in de kerk kom als ik aan de beurt ben voor het schoonmaken en verder helemaal niet. En het on-line gebeuren? Ik ben er vol goede moed aan begonnen om de kerkdiensten via die weg me te maken, maar discipline is niet mijn sterkste kant, dus momenteel….. Nee, het werkt voor mij echt van geen kanten. Maar zowel voor mij als voor alle anderen geldt: tel je zegeningen, want ook in deze tijd zijn dat er veel (als je ze onder ogen wilt zien). Ik bedoel: met klagen en jammeren lost niemand iets op. We (en nu bedoel ik de hele wereld) zitten allemaal in hetzelfde onzekerheid gevende schuitje en dat schuitje heet Covid-19. We moeten dit dus collectief ondergaan tot het voorbij is. En met elkaar ophitsen, klaagzangen aanheffen en noem alles maar op wat negativiteit veroorzaakt veranderd er niets ten goede. Dat gebeurd wél als we de feiten accepteren zoals ze zijn en er gewoon een zo normaal mogelijk leven bij gaan leiden. Maar…. wat zal ik blij zijn als we weer vrij de kerk in mogen én sámen kunnen zingen.

  2. Avatar Trix schreef:

    Helemaal mee eens
    Echt sneu om met z’n allen 1 persoon de zwarte Piet toe te spelen en daarmee voorbij gaand aan de fustratie en angsten van jongeren.

  3. Avatar Simonet schreef:

    Mooi, doorvragen naar emoties. ‘Waar ben je bang voor’ geeft ruimte en zo blijf je in gesprek i.p.v. elkaar te veroordelen. Gelukkig willen de meeste mensen voorzichtig zijn. En hebben een dosis geduld en flexibiliteit om een tijdje af te zien van wat voor hen normaal is. De cursus omgaan met teleurstellingen die wederom niet door gaat… Corona is voor iedereen een leerschool. Verschillen in de manier van omgaan zullen er altijd zijn.

  4. Avatar guus schilder schreef:

    Wat men mist is Zelf-vertrouwen.
    En dan bedoel ik met “zelf”: dat, wat wat er al was voordat iemand geboren werd en er overblijft nadat iemand doodgegaan is. Dàt zelf bedoel ik.
    Of we ze dat kunnen aanreiken?
    Ja dat kan.
    – zeg ik.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
23 september 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief