MENUMENU

Wereldvrede in het klein

Als moeder van drie jonge, drukke kinderen, is er een ding waar ik elke dag het meeste naar verlang: een beetje vrede. Ik bedoel dan geen vrede, als in de afwezigheid van oorlog is maar vrede: stilte,  rust, gemoedelijkheid. Zoals men in het Engels zegt: peace and quiet.

Het is iets wat ik elke avond over mijn kinderen uit bid, als ze vredig liggen te slapen. Dat de vrede ze ook zal vullen als ze weer wakker worden en aan hun nieuwe dag beginnen. En ook dat ik vredig mag blijven als het alles behalve rustig is in huis.

Toverwoord

Soms zijn er van die dagen dat ik mezelf haast niet meer kan horen denken, door het geluid van rollende knikkers, vallende duploblokjes, gillende, springende, dansende kinderen. Soms spelen ze gezellig, maar lawaaierig, samen, soms is het dikke schreeuwende ruzie. Op die dagen wou ik wel dat  vrede een toverwoord was, wat bij het uitspreken bewaarheid wordt. Dan zoek ik de vrede door me in een boek te verdiepen, extra lang op de wc te zitten, de kids voor de tv te zetten of allemaal naar de speeltuin te sturen.

Help!

Dan baal ik wel eens van mezelf. Over dat ik het niet voor elkaar krijg de kinderen rustig te laten spelen. Of ik twijfel aan mijn mogelijkheden als opvoeder of aan ‘of het wel goed komt’ met die schreeuwende vrolijke bende van drie van mij. Dan fluister ik: Heer, help!

Vrede hebben met

En dan vult Gods vrede mij. Niet dat het dan ineens stil wordt of de kids direct zoetjes samen gaan spelen, maar ik voel dat ik vrede kan hebben met hoe het gaat. Ik heb er vrede mee dat er lawaai is, rommel ligt. Ik kan de boel de boel laten zijn en ik heb er vrede mee dat dit de fase is waar ik nu in zit. En om acht uur, als alles in bed ligt, bij een kopje thee, met mijn lief op de bank, vult de vrede opnieuw de kamer. Wereldvrede in het klein.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars