3 x lessen in mijn zoektocht naar geloof

Als kind leerde ik dat je een ‘nieuw hartje’ moest krijgen om naar de hemel te mogen.  Eigenlijk was dit om te voorkomen dat je naar de hel zou gaan. Achteraf zie ik dit vooral als een wens gemotiveerd door angst. Dat was vast niet wat mijn ouders als intentie hadden, maar ik voel het zo. Ik schrik soms van het feit dat ik weinig kan met wat mij geleerd is. Gelukkig leer je je hele leven nog.

Les 1: Met een nieuwe bril naar geloof kijken

Jaren later leerde ik in het buitenland over “the grace of God” en dat voor mijn zonden al betaald is. Dit ontstak een enorm gevoel van dankbaarheid en rust in mij. In plaats van dat ik ergens een hart moest vinden of verdienen mag ik weten dat Jezus mij al heeft gered. Dat was les 1. Ik maakte in gedachten een lange neus naar mijn opvoeding en keek met een nieuwe bril naar mijn geloof.

In plaats van dat ik ergens een hart moest vinden of verdienen mag ik weten dat Jezus mij al heeft gered.

Les 2: Mijn geloof is niet af 

Les 2 was minder euforisch, want als Jezus voor iedereen is gestorven hoe weet ik dan dat ik er ècht bij hoor? Je krijgt geen entreekaartje van de hemel in je inbox. Je moet klaarstaan. De realisatie dat er voor mij betaald is, betekent niet dat mijn geloof “af” is.

Als Jezus voor iedereen is gestorven hoe weet ik dan dat ik er ècht bij hoor?

Les 3: Ik moet actief op zoek

Wat overblijft is les 3. Het bestaat als een constante echo in mijn hoofd. Als ik het niet weet dan zal ik moeten vragen of zoeken. Ik weet ook wel dat er geen goddelijke voicemail ingesproken wordt met een puntsgewijs uitgewerkt lijstje antwoorden. Ik zal moeten luisteren om antwoord op mijn vragen te krijgen. Als ik stampvoetend blijf klagen dat ik zoveel vragen heb en het niet begrijp, maak ik teveel herrie om het antwoord te horen. Daarom moet ik actief op zoek.

Als ik stampvoetend blijf klagen dat ik zoveel vragen heb en het niet begrijp, maak ik teveel herrie om het antwoord te horen.

De komende tijd ga ik op pad en deel ik mijn bevindingen met jullie via blogs op MijnKerk. Er zullen niet overal antwoorden op zijn, maar ik voel (al jaren) dat dit iets is dat ik graag zou willen doen.

Ben je ook op zoek (geweest)? Hoe geef jij daar vorm aan?

5 reacties op “3 x lessen in mijn zoektocht naar geloof
  1. Avatar Mar-ijke schreef:

    Beste Daniëlle. Naar geloof kijken dat kan ik niet. Wel ervaren en dat is bijzonder. Geloven als een kind, onbevangen. Je kunt kinderen van alles wijs maken. Tot het kind gaat vragen, dat deed ik ook ik vroeg op een keer nadat hij uit de Bijbel had gelezen aan mijn vader hoe hebt u dit uitgezocht? Ik hoorde ineens een verbinding met wat er om mij heen gebeurde… Ik weet wel naarmate je ouder wordt verander je met ervaren. Pasklaar een antwoord krijgen is niet te leren maar meer ontdekken. Ik ontdek elke dag. Je hebt elkaar nodig jong en oud samen ontdekken dat je zoektocht nooit ophoud en dat de Bijbel eigenlijk je kompas is om samen op pad te gaan. Met zijn Geest als steun in de rug.

  2. Avatar John Schutte schreef:

    Advies van mij: Ga een week naar Taize. Voor mij dat plekje wat ik de hemel op aarde noem.

  3. Avatar Chris Blij schreef:

    Iedere nieuwe dag is een geschenk. Ken Hem op al je wegen en Hij zal je paden recht maken.

  4. Avatar Janneke Rootlieb schreef:

    Hoi Danielle,
    Ik ben niet van de bijbelteksten en uitlatingen en zo.
    Ik ging vroeger in de zomer naar EO-kamp, kinderkampen, jeugdkampen georganiseerd door de Nederlandse Christelijke Gemeenschapsbond.
    Toen ik op zo’n jeugdkamp was ging ik een wandeling in het bos maken met een leidster die mij vroeg of ik mijn hartje al aan de Heer had gegeven???
    Ik heb maar gezegd dat ik dat op op mijn tiende had gedaan bij de zondagsschool, ik zag mijn geest al dwalen, toen werd niets meer gevraagd gelukkig.
    Ik ben gereformeerd opgevoed, wij hebben de babydoop en verder geen ‘gekkigheid’.
    Als kind heb ik mij een slag in rondte gebeden als ik iets graag wilde hebben, het kwam alleen niet.
    En dan…………. ik ben gelovig, ga niet naar een kerk, bid voor mijn eten, bid en dank voor het slapen gaan, maar al die jaren gebeurde er, in mijn ogen, helemaal niets.
    Tot dat mijn man, plotseling, overleed.
    Ik heb alles zelf geregeld, ik had het gevoel alsof het mij werd aangereikt, dit kon ik toch niet zelf?
    Mijn man is in 2006 overleden. Het water kan mij soms echt aan de lippen staan en dan zo ineens is daar die oplossing.
    Misschien dat mijn gebeden hiervoor ook wel werden verhoord maar ik heb dat nooit zo ervaren. Maar nu voel ik me wel gedragen.
    En natuurlijk gaat het niet meteen zoals ik wil maar uiteindelijk komt dan toch dat antwoord en ik blijf dat, na 14 jaar heel bijzonder vinden.
    Heel veel succes met je zoektocht.
    Janneke

  5. Avatar Hanneke van de Kraats schreef:

    Ik deed ooit een Alpha cursus en heb daar veel geleerd.
    Ook ben ik blij met mijn vriendinnen waar ik alles mee delen kan.
    Ook twijfels en zorgen.

Deel dit verhaal:
Daniëlle Stevens

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
1 februari 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief