Als je geen tweede kind kunt krijgen

Complex omdat je vindt dat je blij moet zijn met het kind dat je al hebt, waardoor gevoelens van verlangen naar een volgend kind zorgen voor schuldgevoel of de gedachte dat je ontevreden bent. En we moeten toch vooral dankbaar zijn! Dat wordt soms door de omgeving nog eens versterkt met opmerkingen als: “maar je hebt toch al een kind?!” Of; “jullie hebben het lekker makkelijk met ééntje”. Dat kan in de ogen van de buitenwereld zo zijn, maar voor iemand met een secundaire kinderwens is zo’n opmerking heel pijnlijk en kwetsend. Het geeft namelijk absoluut geen ruimte en erkenning voor de pijn en het verdriet wat er is. In gedachten was er namelijk misschien al lang een broertje of zusje geweest voor dat ene kind. In gedachten is er al gefantaseerd over hoe hij of zij als grote broer of zus zou zijn. In gedachten is er al een beeld gevormd over hoe een volgend kindje er uit zou kunnen zien. En door al die gedachten en dromen wordt het al een realiteit. Er ontstaat al een stuk hechting en intimiteit. En als dat niet wordt ingevuld dan volgt er verlies en verdriet.

“Wat secundaire infertiliteit anders maakt dan de primaire, is dat het nog meer met gevoelens van schaamte en zelfkritiek is verbonden. Mensen hebben al een kind en vinden van zichzelf dat ze niet mogen zeuren als er geen tweede komt. Terwijl het vanzelfsprekend is dat er verdriet is. Daar hoef je je echt niet voor te schamen”

Odille van Eck in haar boek ‘Een onzichtbaar verlies’

Ongemakkelijk

Onlangs zei een cliënt met tranen in haar ogen: “Als ik mijn zoon naar school heb gebracht, dan kom ik in een leeg huis terug, dan ben ik alleen”. Dat is niet zoals ze het zichzelf voorgesteld had. Vaak is secundaire kinderloosheid ook lastig bespreekbaar. Op den duur zien mensen wel dat een kindje ouder wordt en komen er soms nieuwsgierige blikken of brutale vragen over wanneer er een tweede kindje komt. Maar naarmate het langer duurt wordt het gesprek erover ongemakkelijker. Voor de omgeving én voor het stel wat het betreft. Dat versterkt soms gevoelens van eenzaamheid en verdriet. Zeer regelmatig ondergaan stellen met een secundaire kinderwens medische behandelingen om opnieuw het geluk te mogen ervaren. Soms loopt dit uit om een teleurstelling of in een miskraam en al die tijd is er al een kind wat (natuurlijk) vraagt om aandacht en verzorging. Geluk en verdriet liggen in deze situatie heel dicht naast elkaar. Die realiteit is soms lastig te accepteren. Dat kost tijd. Het is de kunst om je niet te verliezen in je verdriet en je kind dat er wél is niet te vergeten.

Rouw

Ook in secundaire kinderloosheid heb je te maken met rouw. Rouw is het totaal van gevoelens, gedachten en gedrag dat kan ontstaan wanneer, vrijwillig of gedwongen, afscheid genomen wordt van iets waarmee, of iemand met wie een betekenisvolle relatie werd onderhouden. En ieder doet dat op zijn/haar eigen tijd en manier. Rouw verwerk je niet, rouw is nooit ‘klaar’. Rouw nodigt je uit de gevolgen van het verlies te integreren in je leven. Daar kun je soms de hulp van een een goede coach bij gebruiken.

Tips

  1. Neem je gevoelens serieus, want ze zeggen iets over jou.
  2. Hoe moeilijk ook: blijf kijken naar wat je wel hebt. Vergeet niet om bewust te genieten van het kind dat je hebt!
  3. Verbind menstruatie niet meteen met ‘dus niet zwanger’. Probeer die twee dingen los te koppelen van elkaar; dan wordt het niet elke maand een nieuwe teleurstelling.
  4. Wees lief voor jezelf, neem de tijd om dingen te verwerken en heb soms even lak aan de buitenwereld.
  5. Plan bewust quality time in met elkaar. Ga samen een weekendje weg om weer bij te tanken en je gedachten te verzetten.
  6. Wees open naar mensen om je heen; dat kan voorkomen dat zij ondoordachte en pijnlijke opmerkingen maken en je de steun krijgt die je zo nodig hebt.
  7. Geef betekenis aan je rouw. Sluit het af door iets te doen, een ritueel, of maak een reis naar een land waar je altijd al heen wilde.
  8. Neem schuldgevoelens en gevoelens van boosheid naar God serieus! Stort je hart bij Hem uit en vertrouw erop dat Hij hierin Zijn weg met jou gaat.
  9. Zoek nieuwe levensdoelen. Verander je waarom-vraag in een wat nu vraag.

Tips voor omstanders

  1. Ga er niet vanuit dat er vanzelfsprekend een tweede kind komt. Stel open vragen. Hoe is het voor jou om…..?
  2. Let op je woorden. Zeg nooit dooddoeners als: “Je hebt er gelukkig al één” of “Jullie hebben het lekker makkelijk met één.”
  3. Ga niet zwijgend het onderwerp uit de weg met het idee dat het al zo pijnlijk is. Voel mee, huil mee.
  4. Zelf wel zwanger? Breng dat nieuws even apart aan mensen met een onvervulde kinderwens.
  5. NIVEA: Niet Invullen Voor Een Ander; geef mensen een keus, sluit ze niet meteen uit van feestjes, app-berichten oid, maar vraag of en hoe ze betrokken willen blijven.

Lees ook:Juist in de dalen groei ik

Deze blog is geschreven door Jorien Ouweneel. Na een aantal medische behandelingen werd het voor haar definitief: er komen geen biologische kinderen. Haar ongewenste kinderloosheid heeft haar relatie met God verdiept. Ze schrijft over haar ervaringen op Mijn leven is oké

2 comments on “Als je geen tweede kind kunt krijgen
  1. Avatar Anoniem schreef:

    Heel herkenbaar,na al die jaren vind ik het nog steeds mogelijk.

  2. Avatar Marijt schreef:

    Ook ik herken veel uit dit verhaal. In 2010 waren wij binnen enkele maanden zwanger van zoon die gezond ter wereld kwam. Terwijl mijn man en iedereen heel blij was om ons heen, had ik zelf erg moeite met de hele verandering van moeder-zijn. Het ontbrak onze zoon aan niets, maar ik cijferde mijzelf 2 jaar lang weg en was mijn rol behoorlijk kwijt. Ik kijk terug op die tijd alsof ik onder dikke laag stof leefde, die soms wat dikker, dan weer wat dunner was. Maar volop genieten was het niet.
    Toen de gedachtes kwamen voor een tweede kindje, leek ons dat geen goed idee. Ik moest eerst blij en gelukkig zijn. Daarom ging ik in therapie en leerde ik goed om gaan met mijn ‘aanpassingsstoornis’. Dus: klaar voor een tweede kindje.
    Het was 2013 en ik kon de hele wereld aan, maar zwanger werd ik niet. Er ging anderhalf jaar voorbij en ik voelde me ontzettend schuldig over de eerste tweeenhalf jaar van onze zoon. Als ik nou eerder hulp had gezocht, had God mij wellicht niet zo gestraft…
    We hebben in die tijd heel veel leuke dingen gedaan met elkaar: met mijn man samen, maar ook als ‘ incomplete’ gezin. We hebben enorm veel geld uitgegeven aan pretparken, speelgoed en vakanties. Het voelde ontspannen, maar altijd dat gevoel dat je een tweede kindje mist. Ook zijn we open geweest naar iedereen, waarom we niet altijd zin hadden in kraamfeesten of andere plekken met baby’s e.d. Dit leverde af en toe ook steun op.
    Inmiddels waren we ook onder behandeling in het ziekenhuis. Ik had nooit verwacht van mijzelf dat ik het zo ver wilde laten komen. Maar ook wij gingen aan de hormoonbehandelingen. Tijdens de Stille week in 2015 had ik mijzelf al dagen achter elkaar met hormonen ingespoten, waar de frustratie en de pijn zeer voelbaar was. Toch wilde ik de hele Stille week meemaken met alle kerkdiensten die er waren. Op Goede Vrijdag kon ik in de kerk alleen maar huilen, maar heb al mijn schuld, mijn zorgen, mijn angst en vooral mijn hoop bij God neergelegd. Voor mij was het: als het nu niet lukt, dan moet ik me hierin berusten.
    En toen konden we 3 weken later een positieve test doen! Onze gezonde tweede zoon werd begin 2016 geboren. En reken maar dat we ten volste van hem en onze oudste zoon genieten!

    Het voelt voor mij alsof God mij gehoord heeft in die Paastijd van 2015. Ik ben hem zo dankbaar!

    Dat onze wens vervuld is, gun ik iedereen. Helaas is ons succesverhaal geen garantie voor anderen. We wil ik jullie heel veel sterkte en kracht toewensen. En weet dat er altijd Iemand is die er voor je is! Liefs

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
11 augustus 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief