Bestaat er wel zoiets als een voltooid leven?

In mijn vorige blog vroeg ik me af of er wel een oplossing is voor een doodswens. Het ene kamp in de discussie hamert op je individuele recht om over jezelf te beschikken. Het andere kamp maakt de gemeenschap verantwoordelijk om de doodswens weg te nemen. De oplossing is niet zo simpel. In deze blog vraag ik me af of de term ‘voltooid leven’ het lijden teveel verdoezelt? Moeten we niet simpelweg meer over de dood praten tijdens ons leven?

Ik vraag me af of er zoiets als een ‘voltooid leven’ bestaat, waarbij ik aan de doodswens tegemoet zou kunnen komen. De term klinkt heel sympathiek, maar is zo theoretisch en elitair, dat het geen recht doet aan het leven. Uit het onderzoek van Els van Wijngaarden blijkt dat een doodswens zelden zwart-wit en onveranderlijk is. De term ‘voltooid leven’ bedekt de complexiteit: “Uit het onderzoek blijkt dat als een doodswens langer dan een jaar speelt, er altijd sprake is van een stapeling aan zorgen – niet per se van ziekte – maar er is altijd wat aan de hand. Dat moet je in een term serieus nemen, vind ik, en niet verdoezelen.” (Trouw, 30 januari jl.)

Praten over de dood

Wat we ermee verdoezelen is dat we het eigenlijk nooit over sterven hebben. Het hoort bij het leven, en we drukken het weg. Maar het leven gaat niet door tot het simpelweg stopt. Ook dat is heel vaak een – intensieve – levensfase. Hoe sta je in het leven, en hoe kijk je van daaruit tegen sterven aan? Niet: hoe wil je het oplossen, maar: wat vind je belangrijk als je eenzaam wordt, geen controle meer hebt over je leven, en hoe zou je ermee willen omgaan als je liefsten dat overkomt? 

Geen scenario’s, wel doorleven

Dit zijn geen vragen waar je scenario’s over kunt schrijven en weg kunt leggen. Dit zijn vragen waar je het over moet blijven hebben. Omdat tegenslag, lijden, eenzaamheid en allerlei andere zinloosheid bij het leven hoort. Daar helpt geen sympathie voor leven of sterven bij, alleen een blijvend goed gesprek. 

Als het zover is

Dat gesprek gaat dan ook over vragen als hoe lang je wilt blijven doorbehandelen, en of je ook een keer sterven mág. In die zin móet je niet blijven leven. Deze discussie is daarom misschien ook de tegenhanger van het niet willen hebben over sterven en de ander loslaten, maar het leven zo lang mogelijk proberen te rekken. 

 

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
6 februari 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief