Brief 6 (laatste) Daniëlle | Ruimte en grace

Lees mee in deze laatste briefwisseling tussen Daniëlle en Rebecca. Wat begon als een hart onder de riem in een geloofsdip heeft geresulteerd in een wederzijdse zoektocht in geloof. Lees hoe Daniëlle op deze periode terugkijkt en wat ze meeneemt. 

Beste Rebecca,

Het is wat langer geleden sinds mijn vorige brief, maar wetende dat dit voorlopig mijn laatste bericht aan jou is wilde ik goed bedenken wat ik zou gaan schrijven. Ik heb zoveel mooie dingen meegemaakt, gelezen en beluisterd. Het is teveel om allemaal te delen. De laatste maand hebben de getuigenis van Typhoon bij De Wereld Draait Door, een dagelijkse bijbel podcast en het gesprek tussen Tim Hofman en Gert-Jan Segers me geraakt en tot denken gezet. In deze brief wil ik veel met je delen. Na de zomer pak ik de pen weer op, misschien in een andere vorm, maar ook daar zal ik over nadenken.

Wat is nu mijn conclusie?

Deze zoektocht heeft mijn blik veranderd. Ik begon met het stellen van theoretische vragen, maar inmiddels ben ik meer gaan doen, ervaren en voelen. Dat gaat nogal tegen mijn natuur in. Ik hou ervan om te weten hoe dingen in elkaar zitten en antwoorden op mijn vragen te vinden. De academicus in mij worstelt nog wel met het feit dat er op sommige vragen nooit een antwoord zal komen, maar ik ben ook opgelucht. Het niet hebben van antwoorden geeft ook ruimte. Ruimte om vragen te stellen, om te ervaren en te blijven zoeken, maar ook om mezelf te zijn.

Mijn eerste retraite ervaring

Een paar weken geleden ben ik voor het eerst op retraite gegaan. Ik koos voor een individuele retraite bij De Spil. Niet te ver weg en ik kon dan zelf aftasten wat ik prettig vond in plaats van vast te zitten aan een programma of thema. Het voelde als logeren bij oma. Het gebouw piept en kraakt. De gezellige woonkamer staat vol met aan variatie aan stoelen waar je je lekker in kunt oprollen met een boek en thee. Het rook er vrijwel de hele dag naar koffie en andere heerlijke geuren uit de keuken. Het voelde als een warme en veilige plek. Doordat gesprekken geen discussies werden, voelde ook dat als een veilige ruimte.

Wie ik ben in God’s ogen

Het weekend heeft me ook aan iets herinnerd. “God’s grace”. Ik zeg het in het Engels, omdat het woord “genade” voor mij de lading niet dekt. Tijdens mijn zoektocht was ik vaak bang dat ik niet wist of het ik wel goed doe (geloven, christen zijn). De angst dat ik een slechte christen zou zijn steekt meer dan eens de kop op. Soms twijfel ik of ik wel de juiste vragen stel en of ik ze wel mag stellen. God’s grace is groter dan mijn angst, mijn twijfel of misschien ongeloof. Ik hoef het niet goed te doen. Mijn zelfbeeld lijkt steeds een struikelblok te zijn. Ik heb daarom het boek “the search for significance” van Robert S. McGee meegenomen om te lezen tijdens mijn retraite weekend (Nederlandse vertaling: Waardevol zijn, de wens van ieder mens). In zijn boek legt hij uit dat Gods beeld van ons vaak niet overeenkomt met het beeld dat wij van onszelf hebben en dat ons belemmert in ons geloof. De bijbelteksten waar hij dit keer op keer mee onderbouwt bieden mij troost en ruimte. Marjon Moed concludeerde in haar serie “Holy Shit” dat ze ruimte nodig heeft om haar geloof te kunnen beleven. Ik merk dat ik me liet beperken door theologische vragen over hoe het hoort (geloven en christen zijn) en voorbij ging aan wat het voor mij betekent. Wetend dat er voor mij betaald is en lezend over hoe God mij ziet geeft mij geen onrustig gevoel meer bij het zoeken. Zoeken is oké en hoort erbij.

Ruimte en Grace

In mijn laatste brief aan jou wil ik dat vooral met je delen. Ruimte voelen en God’s grace. Als we dit van God mogen verwachten dan mogen we het onszelf ook vaker gunnen. Daarom las ik een blog-pauze in om alle indrukken en inzichten een plekje te geven en te overdenken. Ik wil als laatste deze twee nummers nog met je delen. Dit was het eerste nummer van de eerste viering van het retraite weekend en zette voor mij de toon: ruimte ervaren. Eén van de begeleiders van de retraite leidt ook U2 retraites en deelde dit nummer tijdens een viering op de tweede dag met ons. Het raakte me intens. Mijn leven staat al een tijdje op zijn kop, maar ondanks dat is er licht, hoe klein ook.

If there is a light

We can’t always see

If there is a world

We can’t always be

 

If there is a dark

Now we shouldn’t doubt

And there is a light

Don’t let it go out

De zoektocht is zeker niet voorbij en ik kijk uit om weer te schrijven in september. Dank je wel voor je fijne brieven. Ze gaven me focus in mijn zoektocht. Het is altijd fijn om te kunnen sparren met iemand. Dat het jou ook iets opleverde was voor mij erg waardevol. Ik wens je alle goeds toe. 

Liefs,

Daniëlle 

Lees hier de reactie van Rebecca op deze brief

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Daniëlle Stevens

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
21 juni 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief