Hoe ik een gezellige tennisavond voor mijzelf verpestte….

Tennis is mijn sport

En zoals alles in mijn leven tennis ik vol overgave met 200% inzet. Zo train ik wekelijks om beter te worden en bij wedstrijdjes ga ik er all-in. Trainen met een groep van gelijk (of beter) niveau vind ik belangrijk, daar leer ik van en daar word ik een betere tennisser van.

Intern toernooi

Als afsluiting van het seizoen werd er een intern toernooi georganiseerd waarbij er op niveau ingedeeld werd. Natuurlijk schreef ik me gelijk in. Ik had er zin in en ik keek ernaar uit! Ik was benieuwd in welke poule de trainers mij hadden ingedeeld. Toen dat meegedeeld werd schrok ik. Dit was totaal niet de indeling waar ik op hoopte. De teleurstelling stroomde door mijn lijf, ik voelde het overal. Het liefste wilde ik rechtsomkeert gaan, naar huis.

Plan mislukt

En huppa, ik liet mij niet kennen. Ik dacht; ‘Kom op Janneke, zet die knop om en ga voor de gezelligheid. Blijf je eigen spel spelen en maak er het best van.’ Maar dit lukte niet. Ik kwam niet in mijn spel, sterker nog ik ergerde mij groen en geel aan alles. En misschien nog wel het meest aan mijzelf. Kortom, ik heb de hele avond tegen mijzelf staan tennissen en daardoor geen leuke avond gehad.

Wat heb ik geleerd?

Het beeld, dat ik van mijn niveau als tennisser heb, klopt blijkbaar niet met de werkelijkheid (ervan uitgaande dat de trainers dit goed in kunnen schatten). En het belangrijkste punt is dat ik daardoor geen leuke avond had. Ik bleef maar mokken in plaats van het beste ervan te maken. Ook voor mij medespelers. Voor hen was het misschien wel leerzaam en leuk om met mij te tennissen.

Jona

Toen bedacht ik: eigenlijk gedroeg ik mij als Jona uit de Bijbel. ‘Ik wil niet, ik ga niet naar Nineve.’ Ondanks dat God wil dat Jona daarheen gaat. En dan verloopt het met Nineve ook nog eens anders dan Jona verwacht had en gaat hij weer zitten mokken.  Net als bij mij. In plaats van mij plek/opdracht te accepteren bleef ik mokken. Met Nineve kwam het goed net als met het tennistoernooi. Maar Jona en ik bleven mokkend achter…

Herken jij jezelf in de mokkende Jona? Waarmee je uiteindelijk alleen jezelf hebt? Een geruststelling: Gods plan met jou en de wereld gaat gewoon door. Of jij nu mokt of niet!

Deel dit verhaal:
Janneke Plantinga

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
19 augustus 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief