Judit: “Ik voelde me ongemakkelijk in de kerk”

“Sorry, fashionably late”, murmelde ik tegen de liturgie-uitdeelmevrouw toen ik de kerk binnenkwam op de openingsklanken van de psalm. “And too cool to care”, was haar antwoord – met een pretoogjesknipoog. Gevatte mensen, ik houd ervan.

Alleen de achterste rij rechts was nog vrij. ‘Gereserveerd speciaal voor u. Mattheüs 20:16’, las het bordje op de houten bank. Ik keek om me heen: het was druk!

Popmuziek in de kerk

Net toen ik wat ontspannen achterover leunde, zag ik een combo van twintigers en babyboomers op het podium. Ai … Ik voelde mijn spieren spannen. En ja hoor … Geen psalm of Oosterhuis, maar een popsong. Ja, ik heb een complexe verhouding tot popmuziek in een kerkdienst. Was het mijn blauwe maandag bij een evangelische gemeente die hier verhaal kwam halen, of vreesde ik de sleetse kerkdienstversie van ‘Zing, vecht, huil, bid ET-CE-TE-RA’ van Ramses? (Heb mededogen met mijn strengheid. Ik neurie elke dag ‘Wek mijn zachtheid weer’!) Of was het gewoon de overgang van ‘eigen wereld’ naar ‘de kerk’ die in het begin altijd wat schuurt?

Op het Licht moet je niet beknibbelen

Enfin, mijn eigen ongemak wist ik op dat moment maar op één manier te lijf te gaan: een kaarsje aansteken achter in de kerk. Maar ja: één kaarsje voor al die ongemakkelijke gedachten? En voor al die mensen dichtbij en ver weg die door mijn hoofd schoten? En voor Ramses, niet te vergeten? Dat is te veel gevraagd van een Kruidvat-lichtje! Lang verhaal kort: ik stak de hele voorraad waxinelichtjes aan. En terwijl ik daar stond, met ‘Hey Jude’ op de achtergrond, kwam de liturgie-uitdeeldame naast me staan. “Heel goed, meisje: ik houd van energiezuinig, maar op het Licht moet je niet beknibbelen.” Amen, mevrouw. Arm om schouder, spieren ontspannen.

And anytime you feel the pain, hey Jude, refrain
don’t carry the world upon your shoulders

Zachtheid gewekt?

Terug in de bank merkte ik dat mijn ongemak wat was afgenomen. Was hier ‘zachtheid gewekt’? Ik liet me meevoeren op de muziek, en verrassend genoeg kwam het allemaal binnen. Zelfs het ‘We will rock you’ van Queen, dat mij – net als de andere (;-) jongeren van de achterste rijen – óp de bank kreeg.

Overgeven aan het weerbarstige leven

Tijdens de collecte tokkelde het combo wat jazzklassiekers. De diaken schuifelde ritmisch tussen de rijen door, grijze hoofden deinden zachtjes mee en de jongen naast mij hield zijn beide aanstekers in de lucht. Zou dit dan toch de bedoeling zijn? Zo’n groep mensen die met muziek, woorden, brood, wijn en Licht zich overgeeft aan het weerbarstige leven?

Ik kom volgende week terug. Met een doos waxinelichtjes.

Dit is de laatste blog van Judit (pseudoniem). Zij heeft inmiddels een kerk gevonden waar ze zich thuis voelt.  Haar verhalen zijn eerder verschenen in het magazine Petrus, het kwartaalblad over geloof, hoop en liefde in de Protestantse Kerk. In mei 2019 verscheen de laatste dagboekbijdrage van Judit. Een abonnement op Petrus is gratis. Meld je aan op www.petrusmagazine.nl

Bron foto: Pexels 

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
21 juni 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief