Judit: “Wat is dat ongemak om te huilen in de kerk?”

Waarom wilde ik ook alweer vaker naar de kerk? Ik kom er echt niet altijd fris&vrolijk uit. Afgelopen zondag was het weer ouderwets raak. Een andere wijkkerk, iets buiten het centrum. Een fijne niets-aan-de-hand-gemeente, maakte ik op uit hun website. Jeugdgroep zus, ouderenkring zo, lichtkleurige-toga-dominees, Kerk-in-Actie-projecten, wereldwinkelchocola… dat werk.

Maar bij het tweede lied ging het al mis. Nou ja, ‘mis’? We zongen een Liedboeklied dat ik nog goed ken van vroeger, en ik voelde de tranen opkomen. Geen idee waarom, maar ongetwijfeld heeft mijn lichaam een muzikaal geheugen dat linkt naar een tijd die niet meer is. Wist het nog binnen te houden (even niet meezingen en orgelpijpen tellen). Maar even later werd de mededeling gedaan dat een gemeentelid van 83 was overleden. Iedereen staan, een paar dierbare woorden en we zongen het lievelingslied van de mevrouw. Ik kende haar niet, maar moest toch huilen. Zo’n klein ‘ritueel’ als eerbetoon aan haar leven. Prachtig. En ik kreeg een bizarre gedachte: ooit nemen mensen in een kerk van mij afscheid. Welk lied zou er dan klinken? Zou de dominee me goed genoeg kennen om de juiste woorden en muziek te vinden? Wat een onmogelijke baan hebben ze!

Huilen in de kerk

Wat is dat toch, dat ongemak om te huilen in de kerk? Als het ergens moet kunnen, is het hier toch? Ik heb er eigenlijk ook geen probleem mee, het is vooral het verrassingseffect dat me fascineert.
Je voelt ‘m al aankomen: de preek is niet echt blijven hangen. Had genoeg aan mijn eigen gemijmer, wat kan dat toch goed op de klanken-van-een-dominee. Hoe zou een dominee zich eigenlijk voelen, als die volschiet bij een lied? Er ligt bij mijn weten geen doos tissues bij de preekstoel. Maar de togamouw (trechtermouw avant la lettre!) is natuurlijk heel handig, zeker de beige variant.

Stof tot nadenken

Enfin, dit kerkbezoek heeft me weer veel stof tot nadenken opgeleverd. En als bonus ben ik een katoenen zakdoek rijker: de mevrouw naast me zag me stuntelen met mijn tranen en mijn mouw, grabbelde in haar tas en gaf me een zakdoek. “Hij is schoon hoor!” En verder niets. Ik kon haar wel zoenen. Na afloop was ze meteen weg uit de kerkbank, ik zag haar later bezig bij de Amnestytafel. Voelde me te ‘leeg’ om haar aan te spreken. Maar ach, een volle zakdoek teruggeven is ook zo wat. Zachtblauw, ouderwets goeie stof, met de wit geborduurde initialen D.V., serieus! Ik koester hem, en deze mevrouw ook.

Judit is een single vrouw van 35+. Ze is voor haar werk net verhuisd van een uit de kluiten gewassen dorp naar een grote stad. Ze is op zoek naar een kerk waar ze zich thuis voelt. De komende tijd deelt ze fragmenten uit haar dagboek op MijnKerk.  De naam Judit is een pseudoniem. Het dagboek is grotendeels gebaseerd op gebeurtenissen uit haar leven. Dit dagboek is eerder verschenen in het magazine Petrus, het kwartaalblad over geloof, hoop en liefde in de Protestantse Kerk. In mei 2019 verscheen de laatste dagboekbijdrage van Judit. Een abonnement op Petrus is gratis. Meld je aan op www.petrusmagazine.nl

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
31 mei 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief