Kardinaal Simonis overleden: over loutering en een nauwe poort.

In de werkkamer van de deze week overleden kardinaal Ad Simonis hing jarenlang een schilderij van “De storm op het meer” van Rembrandt. Je ziet een steigerend bootje op de golven met Jezus rustig op de achterplecht. Om Hem heen zijn de leerlingen in rep en roer: ze schreeuwen het uit, trekken aan de zeilen en één van hen hangt brakend over de reling. “Die kotsende leerling, dat ben ik”, zei Simonis tegen een bezoeker die gefascineerd naar het tafereel staarde. Dat was tekenend voor Simonis: de verantwoordelijkheid die hij droeg voor de Nederlandse kerk werd hem vaak teveel.

Protestanten zullen bij de naam Simonis in de eerste plaats denken aan een nogal behoudend kerkleider. Euthanasie, abortus, kerkverlating, vernieuwing: Simonis moest er niets van weten. Nog verser in het geheugen ligt zijn opmerking over het seksueel misbruik bij Pauw en Witteman: “Wir haben es nicht gewusst”. Velen zagen daarin het bewijs dat de katholieke kerk bewust wegkeek bij het misbruik, maar mensen die hem kenden wisten dat Simonis vrij naïef en impulsief kon zijn in zijn mediacontacten. Hij kwam meerdere malen via uitspraken in kranten of televisie in de problemen “omdat de journalisten nou eenmaal zulke aardige mensen waren”.  Diep van binnen is Simonis altijd een dorpspastoor gebleven: vrij strak in de leer, maar mild in de menselijke omgang.

Simonis had een zekere angst voor de dood. Een kardinaalstitel stond volgens hem niet gelijk aan een vaststaand ticket naar de hemel. “Ik heb loutering nodig”, zij hij daarover in zijn biografie. Daarmee doelde hij op de katholieke gedachte van een vagevuur, waarin je tijdelijk je zonden en fouten uitboet voordat je God in het hiernamaals mag ontmoeten. Voor bijna alle gelovigen in Nederland was het idee van een vagevuur volstrekt achterhaald, maar Simonis leek het juist prettig: een periode van stilstaan bij je fouten en beperkingen, van reiniging, vóórdat je door mag naar de hogere regionen. Ook bij het sterven zelf voelde Simonis zich nooit boven de angst verheven. Op deze manier kon hij meevoelen met anderen in hetzelfde schuitje. Simonis: “Ik kijk niet uit naar het nauwe poortje dat ons straks allen te wachten staat. Het paradijs ligt daarachter, maar we moeten wel eerst alleen het avontuur aan”.

Beeld: Beeld Bert Verhoeff / HH

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief