Loslaten is ook verbinden!

“Mam, ik ga met vriendinnen op vakantie.” Luchtig deelde mijn oudste een aantal jaren geleden dat aan ons mee. “Naar Albufeira, een week.” Slik. 16 jaar. Ik haal diep adem, zeg alleen maar: “hum” en vervolg met “oké, ik denk er even over na.”

Ik denk terug aan mijn eigen ouders, strenge ouders, maar niet wat betreft vakanties. We woonden op een boerderij, op vakantie gaan was dus niet zo makkelijk. Met name mijn moeder hield ontzettend van reizen, dus als er een kans voor ons was om op vakantie te gaan, dan moedigde ze dat aan.

Toen ik dertien jaar was mocht ik vier dagen op NS Tienertoer. Vier dagen met een vriendin door Nederland treinen en overnachten in jeugdherbergen. Mijn ouders vonden dat geen probleem. Mijn moeder bracht ons naar het station, drukte me op het hart veel mooie dingen te bekijken en te genieten van het reizen. Indringend keek ze me aan: “Bel je elke dag even?” En nog indringender en bijna streng voegde ze eraan toe: “Je hebt toch wel een Bijbeltje meegenomen”? “Ja,” loog ik, “natuurlijk!” Ik heb geen idee of ze zich zorgen maakte, maar dat gevoel gaf ze mij niet. Ze gaf me het vertrouwen om zelf op reis te gaan.

Ik moet ook denken aan het verhaal van de zoon die weggaat, we kennen het verhaal beter als de “verloren zoon”. Een mooi verhaal over een vader die het aandurft om zijn zoon los te laten en de wereld en zichzelf te laten ontdekken.

Op vakantie naar Albufeira. Ik begreep ook wel dat ze niet naar Albufeira wilde voor het Castelo de Albufeira of het Museu Municipal de Arquelogia. Haar interesse ging eerder uit naar de populaire Areias de São João oftewel ‘The Strip’.

Met het verhaal van mijn ouders en het verhaal van de zoon die weggaat in mijn hoofd denk ik, het moet maar. We hebben haar al die jaren van alles meegegeven, ze is opgegroeid tot een bijna zelfstandige, sociale en bijna verantwoordelijke tiener. Ze zal fouten maken, tijdens deze vakantie, maar ook de rest van haar leven zal ze foute keuzes maken. Dat moeten we haar gunnen, we moeten loslaten. Want loslaten is ook verbinden!

Ze kwam doodmoe terug na een week feesten. Heb je genoten vroeg ik haar bij thuiskomst? “Ja” antwoordde ze, “het was leuk, maar dit doe ik nooit meer!”

Inmiddels is ze bijna 21, volwassen en door ons (bijna) losgelaten. Veel vakanties zonder ons heeft ze inmiddels achter de rug. Geen feestvakanties meer, maar wel vakanties zoals zij ze wil vieren. Bijna iedere vakantie strijkt ze ook nog even op ons vakantieadres neer omdat loslaten ook verbinden is!

Want loslaten is ook verbinden

 

 

 

Een reactie op “Loslaten is ook verbinden!
  1. Avatar Debora Molenaar-Pluister schreef:

    Mooi gezegd. En zo is het ook.
    Onze zoon was 2,5 week naar Kenia samen met een groep jongeren uit onze kerk. En dus ook 2,5 week eigenlijk geen contact.
    Best een ding voor deze moederkloek. Gelukkig was er de algemene blog dus werden we toch dagelijks een beetje op de hoogte gehouden.
    Iemand zei tegen me jullie hebben hebben hem wortels en vleugels gegeven.
    Vandaag kwam hij terug. Vol met ervaringen en met een herinnering voor het leven.

Deel dit verhaal:
LEV

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
3 augustus 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief