Opwekking 2019: de veerkracht van de geest

Gister eindigde na vier dagen de pinksterconferentie Opwekking. Was dit festival eerder nog een feest van herkenning voor voornamelijk evangelische- en pinksterchristenen, inmiddels gaan ook mensen van de Protestantse Kerk en katholieken massaal naar Opwekking.

Inhoudelijk verruimt het festival eveneens haar blik: dit jaar was er voor het eerst een vrouwelijke spreker en werd er aandacht gevraagd voor de soms benarde positie van homo’s in de kerken. Met dit jaar 75.000 bezoekers is het verreweg het grootste festival van Nederland, beduidend meer dan Pinkpop of Lowlands.

Ieder jaar beter bezocht

Toch komen die laatste muziekfestivals meer in het nieuws en onder de aandacht dan Opwekking. Goed: de NOS stuurt ieder jaar een online-verslaggever naar Biddinghuizen en ook diverse kranten wijden er weleens een artikel aan, maar daaronder ligt voor mij toch een sentiment van: “die christenen, laat ze maar vier dagen met elkaar plezier hebben. Zolang ze ons er maar niet mee lastig vallen.” Ten onrechte, lijkt me. Want terwijl volgens de laatste statistieken de Nederlanders massaal de kerk uitlopen, wordt Opwekking ieder jaar beter bezocht en wordt het publiek steeds jonger.

Iedereen komt geïnspireerd terug

Zelf moet ik toegeven dat ik nog nooit gegaan ben. Maar in mijn eigen kerk bezoeken steeds meer mensen Opwekking: om op te laden, om het geloof te vieren, om aan den lijve te ondervinden dat ze in hun geloof niet alleen staan. En allemaal komen ze begeesterd en geïnspireerd terug.

Dit is wat geloof en het evangelie is

“Ze hebben vast teveel wijn gedronken”, zeiden de toeschouwers toen de apostelen vervuld van de Geest de straat opgingen (Handelingen 2:13). Ook toen al was er volop scepsis als het gaat om geloof, opstanding en Jezus. Diezelfde scepsis is nu ook proefbaar, ook onder verstokte kerkgangers. En ook ik moet zeggen dat de stelligheid en de blijdschap van Opwekking me af en toe afschrikken. Of om een oud-klasgenoot (met roots in de evangelische wereld) op twitter te citeren: “Opwekking is feesten terwijl er niks te vieren valt”. Maar is dát nu niet juist wat het geloof en het evangelie is? De realiteit onder ogen durven zien, maar toch weet hebben van een liefde en trouw die het verstand te boven gaat?

Hoe kijk jij naar Opwekking? En wat zouden de kerken hiervan  kunnen leren?

Foto: Flickr, by ripperda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
11 juni 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief