“Praat over je levenseinde en laat je dragen”

Als dominee merk ik dat veel mensen pas vlak voor hun sterven nadenken over de dood. Vaak is er een onwil om het hierover te hebben, ook bij partners, kinderen en familieleden. Praktische zaken (zoals de muziek bij hun uitvaart en hoe het financieel na hun dood verder moet): dat lukt nog wel.  Maar waar het leven om draait? Wat of wie belangrijk was voor hen? Of wat men verwacht van een leven na de dood? Ik kom het in mijn werk niet vaak tegen.

De christelijke geloofstraditie neemt het sterven al eeuwen serieus. In de middeleeuwen had je binnen de kerk al de zogenaamde ars moriendi: de kunst van het sterven. En ook de Bijbel geeft taal en uitdrukking aan angst, rouw en toch ook hoop als het gaat om lijden en doodgaan. Nu zijn we de laatste decennia in grote mate niet alleen het geloof maar ook het gelovige taalveld rondom sterven uit het zicht verloren. Dat is jammer. Want Bijbelverhalen, psalmen, schilderijen, muziekstukken en rituelen zijn wel degelijk van waarde om de grootheid en onoverkomelijkheid van je eigen sterven te dragen. Het zou kerken sieren als ze op dit punt naar buiten treden met de schatten die ze op dit vlak bezitten.

Klakkeloos geloven

Moet je dan klakkeloos geloven in Jezus, oordeel, hemel en hel? Niet noodzakelijk, maar het tegendeel is ook niet waar: dat ieder mens zijn of haar eigen unieke stervensverhaal moet vormgeven en (nog moeilijker) dit delen met je naasten. Je leeft het leven niet alleen, maar bent altijd onderdeel van een groter geheel: God, familie, vrienden. Waarom zou dat met het sterven anders moeten zijn? Laat je dragen: door je geloof, je hoop, door mensen die je zijn voorgegaan, door alles dat troost kan bieden.

Je leeft het leven niet alleen, maar bent altijd onderdeel van een groter geheel: God, familie, vrienden.

2 reacties op ““Praat over je levenseinde en laat je dragen”
  1. Avatar Elly van Liempt schreef:

    Wat mij betreft zouden hier gespreksgroepen voor georganiseerd moeten worden. Is een zeer veelomvattend gegeven…
    En wat als je geen familie hebt, dan wel daar niet een goed contact mee hebt? Ieder mens weet dat leven eindig is en ik zou het heel zinvol vinden hier eens met gelijkgestemden over te spreken. Het wordt nu zo vaak weggestopt als zijnde iets engs… maar leven en sterven horen bij elkaar.
    Voor de duidelijkheid, ik ben 70.

  2. Avatar Marij-ke schreef:

    Beste Elly.Vanmorgen hebben we het over verdriet over de stad gehad in de kerkdienst. Dat had Jezus, verwoord door Lucas, in Lucas 19:41 – 48.Het ging over echte tranen het raakte Jezus toen Hij de stad naderde. Wij mogen net als Hij geraakt worden maar ook ervaren dat God ons nabij is. We mogen elkaar omarmen als broers en zussen. Ervaren dat de tegenstem van Jezus je diep ontroeren kan als gelijkgestemden.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
2 november 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief