Rouwen is hard werken

Belangrijke gebeurtenissen – zoals rouwen- kunnen de behoefte scheppen aan nieuwe rituelen. Dat zijn handelingen die je verricht bij speciale gebeurtenissen. In deze blog geven we daarbij een paar bezinnende teksten en een mogelijk ritueel dat je aan kunt passen aan de situatie zoals die zich aan je voordoet. Misschien geeft de vorm aanleiding om zelf een ritueel te bedenken.

Rouwen is hard werken. Het kost tijd en energie. Er wordt wel gesproken over ‘rouwarbeid’. Stilstaan bij de pijn, toch weer stappen zetten, doorgaan, praten, zwijgen, bidden en roepen en soms te moe zijn om ook maar iets te doen.

Wat biedt troost? Dat kan van alles zijn: muziek, een spel met de kinderen, een wandeling met een goede vriend die weet wat zwijgen is, een kop koffie (bakje troost), werken met je handen, een bos bloemen. ‘Troost’ is heel persoonlijk. Waar de één getroost wordt door mooie muziek, doet het een ander extra pijn. Als je nooit iets met muziek gehad hebt, zal het je ook niet troosten op momenten dat het moeilijk is. Gaandeweg ontdek je je eigen vormen van troost.

Mijn kind, stort tranen over een dode,
lijd bitter om hem en hef een klaagzang aan.
Begraaf hem op gepaste wijze
en verwaarloos zijn graf niet.
Stort bittere tranen, weeklaag hevig,
rouw zoals past bij zijn waardigheid.
Rouw één dag, rouw er twee, om opspraak te voorkomen,
en vind dan troost voor je verdriet.

(Sirach 38:16,17)

 

Ritueel

  • Een foto van de overledene met een waxinelichtje of een kaars erbij: een klein plekje van herinnering.
  • Een wandeling op de dag van overlijden, met een goede vriend of vriendin. Samen herinneringen delen.
  • Een bos bloemen op bijzondere dagen van herinnering: als troost voor jezelf.

 

Die mij droeg
op adelaarsvleugels
die mij hebt geworpen
in de ruimte
en als ik krijsend viel
mij ondervangen
met uw wieken
en weer opgegooid
totdat ik vliegen kon
op eigen kracht.

(Huub Oosterhuis, Ogen die mij zoeken, Afscheid en uitvaart, Kok)

Ongenode gast

Hetty Runia vertelt: “Eerst overleed mijn man. Twee maanden daarna stond ik alleen, met al die anderen, aan het graf van mijn jongste zoon. Twee verdrieten, totaal verschillende verdrieten die ik niet tegelijk kon toelaten. Niet kon behappen. Al die beelden en herinneringen die op de meest onverwachte momenten bijna letterlijk bezit van je nemen. Ik heb geleerd die momenten te zien als het ongenood bij me binnenkomen van een gast. Een onwelkome gast. Ik heb geleerd die gast een stoel te geven, een ongemakkelijke. Ik heb geleerd even naar hem te luisteren, mij even te laten huilen, even de beelden binnen te laten. Om hem dan resoluut de deur uit te sturen, mijn leven weer bij elkaar te rapen, naar buiten te kijken. Steeds probeert hij het weer, die ongenode gast. Maar ik blijf volhouden. Hij komt minder vaak nu. Weet dat ik zelf de baas wil zijn.” 

We hopen dat de rituelen in deze blog bijdragen dat je op een betekenisvolle manier kunt rouwen. Welke rituelen helpen jou tijdens rouwen? 

Bron: Rituelenboekje, door Nynke Dijkstra-Algra en Janet van Dijk.

 

2 reacties op “Rouwen is hard werken
  1. Avatar M schreef:

    Morgen ben ik jarig. In het zicht staan wat kaarten van dierbaren die ik mis. Met goede wensen voor mijn verjaardag. Een kaart van mijn ouders die ze jaren geleden stuurden. Ik wens je alles wat je gelukkig maakt. Heel dierbaar die kaart en zo zijn ze er toch bij.

  2. Avatar Ellen. schreef:

    Ik denk dat het waar is wat hier staat. Rouwen is hard werkwn, kost tijd en energie. En toch weet je niet goed hie het moet dat rouwen. Je hebt het gewoon nooit geleerd. Het is vallen en opstaan. Mooi zijn jouw woorden Hetty. Dank je.

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
4 mei 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief