“Vakantie lijkt soms wel het oog van een orkaan”

Vanaf nu, vrijdagmorgen, verandert mijn leven van een sneltrein naar een TGV en dat duurt tot woensdagmorgen 6.00 uur. En de reden? Vakantie, leuk joh!

Sinds COVID19 is mijn baan wat intensiever geworden. Dat virus heeft het werk in de geestelijke gezondheidszorg, het sociaal domein, wat opgestuwd. Mijn vriend Jeffrey werkt in de culturele sector en na maanden lijkt het erop dat hij in het najaar weer aan de slag kan. Superfijn! We besluiten om die reden onze vakantie van september naar voor te halen. We vertrekken op 22 juli en dat is over vijf dagen…

Onrustig

Ik weet niet of jullie het herkennen, maar in de week vóór en de week ná een vakantie hopen afspraken, taken, deadlines en verplichtingen zich op, als ware het de Mont Blanc zelve! En dit jaar doemt deze bergetappe plotsklaps op in mijn agenda. Vrijdagmorgen 17 juli 2020, de trein vertrekt! Een volle dag werken, deels thuis, deels op de zaak, deels via Zoom. Om 18.00 uur kom ik thuis. ‘Gelukkig’ is Jeffrey niet thuis, dus kan ik met opgewarmde macaroni gewoon lekker doorwerken aan de keukentafel. Vanavond moét de laatste hand gelegd worden aan het kwaliteitsstatuut van mijn werkgever, want deadline… Bovendien wil ik de gebedsviering van zondagavond 16 augustus in onze lokale geloofsgemeenschap helemaal uitgewerkt en voorbereid hebben, want na de vakantie heb ik daar echt geen tijd voor. Om 1.00 uur ‘s nachts klap ik de laptop dicht en val onrustig in slaap.

De stilte zingt U toe, oh Here

Op zaterdag gaat de wekker vroeg, want: sporten, boodschappen, hup nog een paar uur naar de zaak om de administratie op orde en overdrachtsklaar te maken. Op zondag klinkt ook de wekker; vrijwilliger in de kerk bij het uitzenden van online kerkdiensten. Na de ‘bemoediging en groet’ zingt een kleine cantorij ‘De stilte zingt U toe, oh Here!’. Ik schrik bijna van de stilte… Rond de middag kom ik thuis. We willen graag nog wat vrienden en familie zien voor we op vakantie gaan. Dat lukt en is heel gezellig. ‘s Avonds gaan we naar een reünie-etentje van een toffe, diaconale tienerreis in 2014. Wat biertjes en de vermoeidheid zorgen voor een diepe slaap.

Liedtekst

De stilte zingt U toe, o Here,
in uw verheven oord.
Wij zullen ons naar Sion keren
waar Gij ons bidden hoort.
Daar zal men, Heer, tot U zich wenden,
tot U komt al wat leeft,
tot U, o redder uit ellende,
die alle schuld vergeeft.Geef, Heer, de koning uwe rechten
en uw gerechtigheid
aan ’s konings zoon, om uwe knechten
te richten met beleid.
Dan ruist op alle bergen vrede,
heil op der heuv’len top.
Hij zal geweldenaars vertreden,
maar armen richt hij op.

Actielijsten

De maandag en dinsdag hangen aan elkaar van het afwerken van een actielijst, gebruikelijke werkzaamheden en telefoontjes die om maatwerk vragen. Wanneer het gaat om het bieden van zorg en ondersteuning aan mensen die te maken hebben met psychische klachten en uitsluiting blijkt Nederland een moeilijk te doorgronden systeemland. En als je daar als mens niet in past, dan verdwaal je tussen loketten, beschikkingen, wetgeving, formulieren en bureaucratie. Tussendoor lunch ik thuis, mijn schoonouders kwamen namelijk vanuit Zeeland nog even langs, dus zie hen graag ook nog even. Gelukkig kan ik maandagavond nog even sporten (bootcamp) voor ik naar een vergadering ga over kerk-zijn in coronatijd. Aan het eind wordt een wijntje geschonken; heerlijk! Op dinsdag rij ik rond zessen naar mijn ouders. Mijn hoofd vol, maar voldaan dat bijna alle deadlines gehaald zijn. Vanavond alleen nog even de actielijst voor na de vakantie opstellen, mijn afwezigheidsagent aanzetten en voicemail inspreken. Na de heerlijke maaltijd van mijn moeder racen Jeffrey en ik nog langs vrienden; gedag zeggen!

Waardering

In de afgelopen dagen heb ik al een paar keer gedacht aan Jeffrey, die zonder te morren het huis vakantieklaar maakte, de koffers inpakte, de was wegwerkte en de boodschappen in huis haalde. Ik besluit dat het misschien ook goed is om tegen hem te zeggen hoe enorm ik dat waardeer. Hij glimlacht en samen pakken we om 23.30 uur de auto in en duiken het bed in om nog vijf uur slaap te pakken.

De storm gaat liggen

22 juli, 10.30 uur. Ik zit in de auto, laptop op schoot, ik tik deze blog. Als ik naar buiten kijken zie ik velden met zonnebloemen. De zon schijnt uitbundig. We rijden net onder Nancy. De vakantie is begonnen, maar eerst nog even een blog voor MijnKerk. Vakantie lijkt soms wel het oog van een orkaan; ineens is het oorverdovend stil en gaat de storm liggen. Het doet me denken aan dat moment in de kerk drie dagen geleden; ‘De Stilte zingt U toe, oh Here!’ Ik neem me voor om het de volgende keer écht anders te doen!

Hoe ga jij op vakantie? 

 

Een reactie op ““Vakantie lijkt soms wel het oog van een orkaan”
  1. Avatar Linda schreef:

    Wat fijn dat je zo’n lieve partner hebt en dat jullie nu met volle teugen van jullie vakantie mogen genieten.
    Liefs L.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
LEV

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
1 augustus 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief