Waarom ik de eerste zwemtocht van Maarten van der Weijden mooier vond

Hij heeft het gehaald, Maarten van der Weijden! Na zijn eerste poging die jammerlijk sneuvelde in de ‘Hel van het Noorden’ heeft hij nu de complete Elfstedentocht gezwommen. Een fantastische overwinning. Alsnog. Toch sprak de eerste poging me meer aan, en misschien wel meer mensen. Juist het niet halen van de eindstreep trof mij. Omdat het zo herkenbaar is. Zeker voor zieke mensen. Dat je op moet geven. Niet verder kunt. En dús haalde Maarten wel het geldbedrag op dat hij voor ogen had. Én werd hij gehuldigd bij ons in Waalwijk, zijn woonplaats. Ondanks dat hij het niet gehaald had. 

Deze keer leek het al vanaf het begin eigenlijk niet meer mis te kunnen gaan. Natuurlijk blijft het een bovenmenselijke prestatie, maar daar zit het hem misschien ook in voor mij. Het is bovenmenselijk. Niet haalbaar. En in het lijden, het afzien en het opgeven kan ik me veel beter herkennen dan in de overwinning. Ik krijg de indruk dat hoewel het ook nu weer druk was langs de zwemroute, en de nationale omroep live ons op de hoogte hield, veel mensen hem gewoon hebben laten zwemmen. Het bedrag dat hij eerder ophaalde wordt nu (nog?) niet gehaald. Waarom is een verhaal van ‘mislukken’ als je dat zo mag zeggen, aantrekkelijker?

Ik vind een parallel in het verhaal van het lijden van Jezus. Ook dat was een verhaal van een ‘mislukking’. Toch herkennen veel mensen daar juist hun leven in én wat Jezus daarin betekende. Ook Jezus kreeg te maken met lijden, verlies, opgeven, en doodgaan. En dat was het einde. Menselijkerwijs gesproken. Dat Jezus opstond uit de dood is niet zijn ‘verdienste’. Dat kwam door God. Het was geen overwinning van een mens. Dat kan gewoon niet. Had Jezus er ineens weer gestaan van ‘ik ben toch niet dood’ dan was zijn verhaal een stuk minder geloofwaardig geweest, en waren mensen het zo weer vergeten.

Het verhaal van de Elfstedenzwemtocht van Maarten van der Weijden zal ik vooral herinneren van die eerste poging. Natuurlijk gun ik het hem dat het hem toch is gelukt; hij wilde het zó graag. En ook nu heeft hij weer veel geld opgehaald. Bovendien herinner ik me dat het met die vreselijke ziekte voor Maarten geen kwestie van winnen of verliezen is, maar, in zijn eigen woorden, een kwestie van geluk. De belangrijkste betekenis zit er voor mij evenwel in dat hij die eerste keer moest opgeven, verloor en leed. Net als de mensen waar hij voor zwom. Net als zovele anderen. En daarin schuilt een kracht die groter is dan van het willen winnen. Om Jezus een beetje te parafraseren: ‘Wie wil winnen zal verliezen, maar wie durft te verliezen zal winnen!’

Foto’s: Raymond van Olphen, 11stedenzwemtocht.nl.

Een reactie op “Waarom ik de eerste zwemtocht van Maarten van der Weijden mooier vond
  1. Avatar Mien Tertoolen schreef:

    Niet iedereen heeft het geluk om beter te worden!

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
24 juni 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief