Wat jij kunt leren van een dagloner

“Wereldwijd is ongeveer zestig procent van de beroepsbevolking afhankelijk van een dagloon” dat zinnetje sloeg bij mij vorige week in als een bom! Het kwam voorbij tijdens het journaal, in een item over mensen die het hardst getroffen worden door de corona-crisis. Het duurde even voordat de volle omvang van dit percentage goed tot me doorgedrongen was. ‘Huh, hoor ik dat nou goed? Zei hij dat nou echt?! Zestig procent van de beroepsbevolking?’ Ik heb zelfs gewacht op de herhaling van het journaal om te checken of ik het goed verstaan had en het klopt. Bizar toch?

Ik weet wel dat in Nederland steeds meer mensen een flexibel dienstverband hebben in plaats van vast, maar het is nog altijd een dienstverband. Nooit heb ik me gerealiseerd dat zestig procent van de beroepsbevolking in de wereld afhankelijk is van een dagloon. Volgens Wikipedia is een dagloner ‘een arbeider die per dag werd betaald en die met name in de land- en tuinbouw werkte. De dagloner had geen vaste betrekking en verdiende daardoor niet als er geen werk voorhanden was’. Zie je dat? Het staat geschreven in de verleden tijd, alsof het dus niet meer plaatsvindt. En gelukkig leven wij in een werelddeel waar dat over het algemeen zo is.

Schaamte
Maar wat nou als jij in India was geboren, als je wieg in een ander werelddeel had gestaan? Denk je eens in welke zorgen jij zou hebben voor jezelf of misschien je gezin. Ik moet bekennen dat een gevoel van schaamte mij bekruipt als ik dat doe. Waar maken we ons hier soms druk over? Mondkapjes dragen in het openbaar of niet kunnen zingen in de kerk. Ja, natuurlijk worden we allemaal in meer of mindere mate getroffen door de corona-crisis, maar dan nog!

Wat als?
Wat als je meer als een dagloner zou leven? Zou je dankbaarder zijn voor elke maaltijd? Vaker tegen je dierbaren zeggen dat je van ze houdt omdat het niet vanzelfsprekend is dat ze er morgen nog zijn? Met meer dankbaarheid en plezier je werk doen? Zou je dan sneller bereid zijn om je rijkdom of overvloed te
delen?

Deze blog is geschreven door Jorien Ouweneel.  Hieronder stelt ze zich voor.

Hoi, ik ben Jorien Ouweneel (1977), coach en oprichter van Mijn leven is OK. Een coachpraktijk die zicht richt op mannen en vrouwen met een (nog) onvervulde kinderwens, iets waar ik vanuit eigen ervaring over kan meepraten. Het leven kan soms behoorlijk uitdagend zijn wanneer dromen en verlangens die niet uitkomen. Dat geldt voor mensen in een relatie maar net zo goed voor singles. Het is mijn passie om daarin naast mensen te gaan staan en ze te helpen hun door God gegeven identiteit en talenten (opnieuw) te ontdekken. Ik geniet als ik mensen zie groeien en veranderen en wanneer er nieuwe perspectieven ontstaan. Samen met mijn man woon ik in Gorinchem waar ik ook actief ben in de kerk. Ik geniet van wandelen met onze hond, wielrennen en het lezen van een goed boek. Een quote
die mij inspireert is: “Perhaps a greater tragedy than a broken dream is a life forever defined by it” van Sheridan Voysey. Dat is ook wat ik geloof en van waaruit ik leef. Met mijn blogs hoop ik je te inspireren om, ook al is het maar een klein beetje, hetzelfde te doen. 

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Mijn tijd
6 augustus 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief