Tussen gedenken en verwachten schuilt ruimte, die van troost

Tussen gedenken en verwachten schuilt ruimte, die van troost

23 november 2021 0

Een paar weken geleden sprak ik met een vriendin over het verlies van dierbaren. Het was net november, Allerzielen en Allerheiligen lag achter ons, Eeuwigheidszondag stond voor de deur. Ondertussen moest een vriendin van ons haar oma verliezen. We deelden hoe wij het zelf ervaren hadden om grootouders te verliezen; dierbare herinneringen aan mensen die ons voorgingen. Grootouders bleken naast opa of oma ook vraagbaak en soulmate te zijn. Bron van inspiratie blijven zij! 

Deze vriendin wees me op het nummer ‘Family Tree’ van Venice. Het lied verhaalt over familie, herfst, afscheid, troost en nieuw begin.

Holding on to each other
To let go of another one we won’t forget
Now as we say goodbye
To one of our own
We may be lonely
But we’re not alone
Though the leaves will fall
And the tears will flow
May it always comfort us to know
The family tree will always grow

Father down to son, mother to daughter
Thicker than water, we are made of this
From the earth we rise
To the earth returning
We’ll keep a candle burning
For the ones we’ll miss

Dit lied schiet weer in mijn gedachten nu advent gaat aanbreken. December, maand van verwachting, van heerlijke avondjes, van ontmoetingen met familie en vrienden, verwachting van het Kerstkind. Hoe contrasterend zijn die maanden ogenschijnlijk: november met zijn gedachten aan verdriet, gemis en afscheid. December borrelend van een nieuw begin, perspectief en zonnewende; licht dat terugkomt, hoop die niet sterven wil, vrede die bij ons blijft!

Het wringt

Wat mij betreft wringt het daar wel wat. Wat een grote opdracht vraagt december van ons, wanneer november nog zo vers in het geheugen ligt. Staan ze niet met elkaar op gespannen voet? In het lied van Venice krijgt die spanning wat mij betreft een plek: Hoewel bladeren vallen, tranen vloeien, hoe hard de wind ook waait; het mag ons troosten dat een boom, de familie- én levensboom, altijd groeit.

Nauwelijks ruimte. En toch…

Op het flinterdunne snijvlak tussen vallend blad, vloeiende tranen en groei is nauwelijks ruimte, en toch… In die kleine ruimte schuilt en schuurt troost; onverwacht wordt een licht ontstoken. Licht in het donker, licht dat zich verspreiden mag. En daarom volgt na de maand van herinnering misschien wel direct een maand van verwachting. In deze adventstijd hoop ik van harte dat die kleine ruimte van troost ontstaat. Dat een licht gaat branden, dat ons hart gaat kloppen van verwachting voor het kerstkind dat komt, de Trooster, God’s zoon. Zijn loot ontsprong uit de stronk van Isaï, de Levensboom die altijd groeit.

Uit de stronk van Isaï schiet een telg op,
een scheut van zijn wortels komt tot bloei.
De geest van de Heer zal op hem rusten:
een geest van wijsheid en inzicht,
een geest van krachtig en verstandig beleid,
een geest van kennis en eerbied voor de Heer.
Hij ademt eerbied voor de Heer;
zijn oordeel stoelt niet op uiterlijke schijn,
noch grondt hij zijn vonnis op geruchten.
Over de zwakken velt hij een rechtvaardig oordeel,
de armen in het land geeft hij een eerlijk vonnis.

Jesaja 11: 1-4a

close

Tips en inspiratie in je mailbox?

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang elke week inspiratie voor geloof en zingeving in je dagelijks leven.

Wilco met LEV
Wilco met LEV
Geef een antwoord

Je e-mailadres wordt niet getoond.