Uithouden…

Uithouden…

13 maart 2021 0

De aarde schijnt rond te zijn, ik heb echter nog nooit zóver westwaarts gereisd, dat ik weer op dezelfde plek uit kwam. Het lampje in de koelkast schijnt écht uit te zijn wanneer de koelkast dicht is, ik heb dat echter nooit gecheckt. Het gaat wat ver om je op te vouwen in de koelkast, danwel het vliegtuig 40.000 kilometer westwaarts te nemen. Voor de bewijslast zou ik het ook niet willen. Wanneer het op mijn geloof in het bestaan van God aankomt, hoef ik mezelf niet op te vouwen of een xxxxl-vliegticket te boeken.

God als allesomvattende Aanwezigheid

Wanneer ik terugkijk op hoe God van jongs af aan aanwezig is in mijn leven zie ik dat dat beeld zich steeds op een andere manier ontwikkelt. Het is dus niet zozeer God die verandert, maar mijn godsbeeld dat aan verandering onderhevig is.

In mijn jonge jeugd is er een God die álles kan; een held waar je met eerbied naar op ziet. In mijn tienerjaren een God die alles ziet; niet perse prettig als je zelf gaat ontdekken wat goed en kwaad is. Dat kan namelijk ook gevoelens van angst of schaamte oproepen. In jongvolwassenheid vooral een God als vertrouweling en raadgever. En weer wat later een God die alles omvat. Niet een God als kracht die gaat over oorzaak en gevolg in situaties van ziekte, oorlog, geweld of verdriet, maar God als allesomvattende Aanwezigheid. In die Aanwezigheid ben je mens, met eigen ruimte en verantwoordelijkheid, in die Aanwezigheid komt ook verlies, verdriet, onrecht en geweld, noem het gebrokenheid, aan het licht. Dat geheel van onze ruimte en verantwoordelijkheid en die gebrokenheid kan nooit zó diep vallen, dan dat het valt in God’s hand. 

God op grote afstand

Met de jaren lijkt God in mijn beeld op steeds grotere afstand te komen staan. Van de held die mijn hand vasthoudt, naar meekijkend over mijn schouder of fluisterend als raadgever, tot God op de grootst denkbare afstand; aan het eind van alle vreugde en verdriet.

Ik ervaar in deze tijd steeds vaker dat ik op grote afstand van God ben. Natuurlijk, corona maakt dat ik door de beperkte ontmoeting met elkaar de ontmoeting met God misschien ook wel minder vaak ervaar. Maar ook; bij grote zorgen, bij verdriet ontbreekt het me aan God’s nabijheid. Alsof het gaat om uithouden; hard en rauw. Alsof we het als mensen onderling met elkaar uit moeten houden, liefdevol, maar ook vaak onbeholpen.

Terugkomend op die aarde, op die koelkast. Als beeld van de wetenschap van het bestaan van God weet ik van de ronde aarde, van het lampje dat écht uit is bij een gesloten deur. Maar soms is het verlangen naar nabijheid gewoon zo groot, dat alleen het weten te koud en te schraal voelt. Alleen de wetenschap dat God er is en ons draagt is dan niet genoeg. De ervaring van warmte en troostende nabijheid is dan zo broodnodig. 

Zoekend naar Gods nabijheid

Zoeken naar die nabijheid krijgt vorm in zingen en vieren. Misschien nog wel meer in daden van omzien naar elkaar. En als ik moe ben van dat zoeken, dan probeer ik het uit te houden in biddende stilte, in de wetenschap dat ook die stilte nooit groter kan zijn dan God’s allesomvattende Aanwezigheid.

close

Tips en inspiratie in je mailbox?

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang elke week inspiratie voor geloof en zingeving in je dagelijks leven.

Wilco met LEV
Wilco met LEV